αποκάλυ Ψ η 16

κανείς
δηλαδή όλοι
κι η πόλη

σαν να μου ζητάς να σε γαμήσω
να σε φιλήσω
ανάμεσα στα μάτια

μια φωνή
σιγανή
απόμακρη
δε λε αστική

αφού το κύμα παρέκαμψε τον ουρανοξύστη
κι ο κεραυνός κρύφτηκε στο αλεξικέραυνο

κανείς
μπορείς
δηλαδή τα πόδια σου τρέμουν
και απέχουν διαλέγοντας στα ράφια
ονόματα
χώματα
στόματα
αρώματα
δολώματα

θα 'ρθεις μαζί μου απόψε
θα σε κοιτάζω μόνο στα βυζιά και στο ξεχειλωμένο σου μουνί
γέννησες
τώρα
γέννησες
κι έκλασες
και μυρίζει
και γελάμε
μάνα
έκλασες
και μυρίζει
άλλαξέ μου την πάνα

σε κατούρησα ποτέ στα μούτρα
ε;
δεν πρόλαβα να σε ρωτήσω
ούτε κι αύριο που θα σε δω θα προλάβω

πως γεννήθηκα έτσι βιαστικός
ρωτούσες
βρωμούσες
τα 'κανες πάνω σου
μάνα

πως τρύπωσες πάλι ανάμεσα στις μαλακισμένες λέξεις μου
έχω θυμό θα έλεγες
δηλαδή το φωνάζεις
στα μπαλκόνια

σε συγχώρησα
αλλά κάνε πως δεν στο είπα
να μπορώ και γω να τ' αντέξω

στο φεγγάρι θα σου φέξω
θα σου νέψω

κανείς στην πόλη
δηλαδή όλοι
στη φορμόλη
κι η πόλη
που 'χει καρφωμένα τα θεμέλιά της στα όνειρά μου

μάνα
έχω θυμό
μάνα
δεν θέλω να σκοτώσω κανέναν
μάνα
δεν είμαι φονιάς
μάνα
έχω θυμό
μάνα
δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια

κι η πάνα
μούσκεμα από τα κάτουρα
έρχεσαι την βγάζεις
μου γελάς
σε κατουράω
και μου φοράς την ίδια πάλι

μάνα

αφού

μάνα

ονειρεύτηκα σκοτάδι

και 'συ στη μια γωνιά του ονείρου

έκανες πως δεν κοιτούσες

Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΕΝΑΣ ΠΟΥΣΤΗΣ ΦΟΝΙΑΣ

προς εσένα 12

όσο κι αν σε πλήγωσα
εσύ θα με σώσεις

όσο κι αν περιφρόνησα το χαμόγελό σου
όσο κι αν χόρεψα πάνω στο κλάμα σου
εσύ θα με σώσεις

όσο κι αν σε κορόιδεψα
κατασκευάζοντας παράλληλες πολλαπλές εκδοχές
ενός λαίμαργου στόματος
εσύ θα με σώσεις

όχι γιατί μου χρωστάς
ούτε γιατί με αγαπάς
όχι γιατί με έχεις ανάγκη
ούτε γιατί με συγχώρησες

εσύ θα με σώσεις

όσο κι αν δεν το πιστεύω
ο λιπόψυχος

εσύ θα με σώσεις

για να μάθει ο ήλιος και το φεγγάρι
η θάλασσα και το δάσος
το χελιδόνι και το σπουργίτι
ο σκύλος και η γάτα
τον θεό τους
τον άνθρωπό τους

είμαι περιττός
μέχρι εσύ να με σώσεις

ερ Ω τηση 14

που είναι το πρόσωπό σου;

ποιο είναι το πρόσωπό σου;

τι σ' έπιασε και ρωτάς τέτοια πράματα κυριακάτικα;

my eye and a hairy pussy

ανακάλυ ψ η 13

ακατάσχετη διαρροή

ακατάσχετη διαρροή

ακατάσχετη διαρροή

ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΔΙΑΤΡΗΤΟΣ

ακατάσχετη διαρροή

ακατάσχετη διαρροή

ακατάσχετη διαρροή

επι Θ υμία 15

σαν να μου μιλάς μέσα από τα κύματα
πλατάγισμα σε βράχο
ανίκανος
κι αφύσικος

σαν να μου γελάς μέσα από τα τσαλίμια των γλάρων
φτεροκόπημα σε σύννεφο
υποτελής
και άφθαρτος

μη λυγίσω
απότομα να σπάσω

μην αγαπήσω
απότομα να μισήσω

για πόσο ακόμα;

διαπραγματεύομαι την παραμόρφωσή μου
αντικαθρεπτίζομαι στην καμπύλη του ορίζοντα

για πόσο ακόμα;

αργά και προσεκτικά 10

δεμένος σε μια ουρά σαλαχιού
παρασέρνομαι στις αποχρώσεις του γαλάζιου
σαν θέαμα προς εξευτελισμό
σέρνομαι πάνω από αμμουδιές και βυθισμένες κοτρόνες
αποδέχομαι αμήχανα γιουχαητά και φύκια
από ψάρια, πλαγκτόν, μέδουσες και κάβουρες
γυμνός
να βιάζει το νερό κάθε μου τρύπα

προς εσένα 11

μέσα στην αγκαλιά σου

κι ας ξοδεύομαι άσκοπα με φτηνά μεροκάματα


τα φώτα του δρόμου χωρίς φεγγάρι

ξεγελούν τις νυχτοπεταλούδες

που κουτρουβαλάνε μεθυσμένες στο λευκό που υπνωτίζει

flame in black&white

λογική ακολουθία 10

το καράβι
η καραβίδα
η κατσαρίδα
το κατσαβίδι
το μύδι
το φίδι
το φύκι
οι λύκοι
η λήθη
τα στήθη
οι στύλοι
η πύλη
οι φίλοι
τα χείλη
το δείλι

παρότρυνση 14

προσεκτικά τα βήματά σου

ακολουθώντας τα ίχνη

ένα άστρο τη φορά

πειραχτήρι 8

αμέ

εμ τι νόμιζες

αφού στο είχα πει

μην κάνεις πως δεν θυμάσαι

αφού στο είχα πει

για θυμήσου

α να γειά σου

είδες

εμ αφού θυμάμαι

τι νόμιζες

είδες που στα λεγα

γελάς ε

τέλος πάντων.

a girlfriend's smile RED

a girlfriend's smile BLUE

a girlfriend's smile GREEN

αποκάλυ Ψ η 15

το πρόσωπό του πλησιάζει

έχω κλειστά τα μάτια

το πρόσωπό του πλησιάζει

κι ας έχω κλειστά τα μάτια

η αναπνοή του απείθαρχος ρυθμός

κι ο γκρεμός ακολουθεί ξοπίσω του

το στήθος του περιέχει μια καρδιά

που πάλλεται άναρχα σαν φωτιά

λεμονιά

τα αγκάθια

η τριανταφυλλιά

το γινάτι των χαδιών

φιλιών το ξέσπασμα

αλλού ξημέρωσε

αλλού προσπέρασε

διαβάτης

κι ο Μάρτης ένας μπάσταρδος μήνας

της πείνας σηματωρός και κύρηκας

κεντρί της σφήκας

σφυρί του εργάτη

διαβάτη

αλλού προσπέρασες

μας πέρασες

ψάχνω στην παραλία

κοράλια

φυλαχτά

διαβατάρικα πουλιά

φωλιάζουν στο στήθος μου

ο μύθος μου

ανίκητε στη μάχη

καρτέρι στους αιώνες

μαζεύω τους χειμώνες

να δικαιολογήσω μία άνοιξη

από τον Μανώλη (και) για μένα

Ταξιδεύω και σαν μαλάκας κλαψουρίζω
ταξιδεύω και γίνομαι άχρονος και άυλος
δεν είναι τελικά και πολύ δύσκολο
ταξιδεύω με έναν ορίζοντα
μου αρκεί
βλέπω τον άνθρωπο

έτσι είμαι εγώ
ταξιδεύω και σαν μαλάκας κλαψουρίζω
και γίνομαι άχρονος και άυλος
και σμίγω πάλι
μ' εσένα

δεν είναι πολύ δύσκολο

παρότρυνση 13

ταρατατζάμ ταρατατζούμ
γέλια φωνές
χορός κακός

ταρατατζάμ ταρατατζούμ
γέλια φωνές
ξεριζωμένες καρδιές

ταρατατζάμ ταρατατζούμ
γέλια φωνές
κομμένα χέρια στις οθόνες
πολλές χαρές
πολλές φτηνές μυτιές

ταρατατζάμ ταρατατζούμ
γέλια φωνές
ένας καννίβαλος χορός
ένας σωμάτινος σωρός
ταρατατζάμ ταρατατζούμ

κι ο πρώτος χορευτής εγώ
(σας πρόλαβα)
ταρατατζάμ ταρατατζούμ
μέχρι να πέσουμε νεκροί από το χορό

επι Θ υμία 14

πως τρίβω χαρωπά τα δυο μου χέρια
παράμ παράμ
βουίζει το τρένο
και τρίβεται το βυζί πάνω στη βιτρίνα
της τύχης μου

δεν έπρεπε να τον σκοτώσω
έπρεπε να κάτσω να με γαμήσει

his eye-wolf

υποκύπτω 12

σαν σε σταμάτησα τυχαία στο δρόμο
σαν σε κοίταξα τυχαία στα μάτια
σαν σε άρπαξα τυχαία από το στόμα
σαν σε δάγκωσα λυσσάρικα στα χείλια
σαν με πρόδωσα τυχαία στο θεό
σαν με κάρφωσα τυχαία στο σταυρό

σαν θα σου πω αλήθεια
σαν θα σου πω σ' αγαπώ
σαν θα λυγίσω στο κενό
σαν θα μιλήσω για νερό

σαν το τέρας που ξεφεύγει από την καταπακτή
σαν το κέρας που βουίζει στο διάστημα
σαν το θάνατο που παίζει κουτσό
σαν τον ήλιο που ζωγραφίζει Πικασό
σαν την μάνα μου που πίνει σαν αλκοολική
σαν την μάπα μου που κυλιέται για ένα φιλί

όσοι ζουν
όσοι ζουν
όσοι ζουν

λυπάμαι
που ξέχασα το όνομά μου
αλλά
πόσο εύκολα ξεγελιέμαι
ο πούστης
και δεν φοβάμαι
ούτε θυμάμαι

αφύσικα τα δόντια μου

πειραχτήρι 7

το

και το

και που το

αν το

αφού το

το

το

και το που το

και το το

αλλά το

αφού το

το.

λογική ακολουθία 9

έτσι ο καθένας μόνος του

όπως πριν

κανείς δεν θα προσέξει

μικρή η διαφορά

κανείς δεν θα προσέξει

όπως πριν

έτσι ο καθένας μόνος του

θυμάσαι 6

αμαρτία μου

αμαρτία μου

αμαρτία μου

θέλησα να σε αγαπήσω

αμαρτία μου

αμαρτία μου

αμαρτία μου

looking down RED

looking down BLUE

looking down GREEN

προς εσένα 10

σκέφτομαι να σου τηλεφωνήσω
τώρα αυτήν ακριβώς τη στιγμή
να μιλήσουμε λίγο για τον καιρό
λίγο για σένα
λίγο για μένα
να πιούμε καμιά ρουφηξιά καφέ
να πούμε "α, ναι, αλήθεια;"
και "σοβαρά; από πότε;"
και "μπράβο, χαίρομαι για σένα"

κι αφού περάσει η ώρα
και σιχαθούμε πάλι ο ένας τον άλλο
δηλαδή τον εαυτό μας
να ξεράσουμε ένα υποκίτρινο "τα λέμε"
και να το κλείσουμε όσο ευγενικά μπορούμε

μετά να βγούμε έξω στο μπαλκόνι
να πάρουμε δυο τρεις βαθιές ανάσες
και να ονειροπολήσουμε
με την ίδια ευκολία
που δεν λέμε ποτέ αυτά που αισθανόμαστε

πως να περάσει καλύτερα ένα κυριακάτικο μεσημέρι

και συ τι γνώμη έχεις αδιάκριτε συνένοχε αναγνώστη;

αποκάλυ Ψ η 14

Κυριακή πρωί
λίγο περισσότερο ασήμαντος
παράπλευρες απώλειες
από ένα χθεσινό Σαββάτο βράδυ

ποιος νοιάζεται
ούτε εγώ

ίσως μόνο αυτή η κακή συνήθεια
αυτή ακριβώς εδώ
μόνο αυτή
εδώ
κάτι σαν περήφανη "βοήθεια"
αστείο ή τραγικό
απάθεια
ομολογώ

υποκύπτω 11

κάθομαι στο σαλόνι
σταυροπόδι
μ' ένα καφέ στα χέρια
ανάμεσα στα δυο χέρια
με τα δυο τα χέρια
απέναντι
ή και
ή μήπως
ή ίσως
παράλληλα
από μία τηλεόραση
τουλάχιστον μία
ή τουλάχιστον τηλεόραση
που χιονίζει ως σχήμα λόγου
καταμεσής κατακαλόκαιρου
καταμεσής της μέρας
ως σχήμα φόνου
εγώ
δεν ξέρω
που κοιτάω
εγώ
δεν ξέρω
που κοιτάω
εγώ
ακούω
ακούω
τη βρύση του μπάνιου
τη βρύση από το μπάνιο
που 'ναι ανοιχτή
να πλημμυρίζει το σαλόνι
και δεν ξέρω αν πατώνω πια
πάνω στην καρέκλα σταυροπόδι
εγώ
δεν ξέρω
ούτε που κοιτάω
ούτε αν πατώνω
δεν ξέρω
ούτε αν αναπνέω
πάνω στην καρέκλα σταυροπόδι
αν είναι το στήθος που φουσκώνει
ή αν
ή μήπως
ή ίσως
αν είναι που είναι
η θάλασσα που φουσκώνει
καταμεσής στο σαλόνι
κατακαλόκαιρο
όταν χάνεται από το χέρι του παιδιού
ένα μπαλόνι
καταμεσής στο στήθος μου

παρότρυνση 12

να μου μιλάς για έρωτες
αυτούς που γίνανε αγάπη
αυτούς που πέσαν στο κρεβάτι
αυτούς που κρεμάστηκαν στα χείλη
κι αυτούς που χάθηκαν στα μάτια

να μου μιλάς για έρωτες
όλων των ειδών
αυτούς που πέταξαν στον ουρανό
αυτούς που βυθίστηκαν στο νερό
αυτούς που ρίζωσαν στο χώμα
κι αυτούς που γίναν χιόνι στο βουνό

να μου μιλάς για έρωτες
περνάει έτσι πιο ευχάριστα η ώρα
και θα 'μαι καλός μαζί σου
και δεν θα σε διακόπτω
και θα σου προσφέρω τσάι με μανταρίνι
και δυο φιλιά στο μάγουλο για καληνύχτα

μόνο για έρωτες να μου μιλάς
και μη σταματάς
έτσι περνάει ευχάριστα η ώρα
μέσα σ' αυτή την έρημη χώρα

επι Θ υμία 13

συντροφιά με τα λαίμαργα περιστέρια
σε μια κεντρική βρώμικη πλατεία
ασφυκτικά γεμάτη με αδιάφορους βιαστικούς
και κάπου κάπου όμορφους
περαστικούς

ένα βιβλίο για καμουφλάζ
βολεμένος στη μια γωνιά από το παγκάκι
παρατηρώ τα βήματά τους
την κίνηση των χεριών τους
τα μάτια τους πίσω από τα γυαλιά τους

έτσι θα περάσει αυτό το πρωινό
με τα περιστέρια να πλησιάζουν λαίμαργα
στρουμπουλά σαν κοτόπουλα
ψάχνοντας τα ψίχουλά μου
ψάχνοντας να καταβροχθίσουν ό,τι μου περισσεύει

πάντα κάτι περισσεύει
αναπόφευκτη συνέπεια της φθοράς μου

κάποιος κερδίζει κάποιος χάνει

κι όλα συνεχίζουν

είτε μέσα στη βαβούρα μιας πλατείας
κεντρικής και βρώμικης
είτε μέσα στην ασφυκτική παγερή ηρεμία
ενός μακρινού άστρου στη μέση του διαστήματος

είτε εδώ είτε εκεί
δεν μπορώ να συνηθίσω
τίποτα δεν μου ταιριάζει

κι όταν πεθάνω
ούτε περιστέρι θέλω να γίνω
ούτε άστρο θέλω να γίνω
κι όταν πεθάνω
το τίποτα να ξαναγίνω
χωρίς πολλά πολλά
χωρίς τίποτα
το τίποτα

he gets angry

προς εσένα 9

σε περιμένω μικρούλι μου

σε περιμένω

να μου κάνεις καριόκες

να πλάσω εγώ με γυμνά χέρια το μίγμα

να λιώσεις τη κουβερτούρα

να σε χαζεύω

να με κοιτάς λοξά και να χαμογελάς και να ρωτάς "τι κοιτάς;"

σε περιμένω μικρούλι μου

θέλω να ξαναφάω τις καριόκες σου

και μετά να φάω εσένα

μια μπουκιά

μια χαψιά

είμαι λιγούρης, ξέρεις ;)

κι αυτό είναι που σ' αρέσει

ερ Ω τηση 13

είναι που περισσεύεις
αυτό είναι όλο

τώρα που ξέρεις
μην το κάνεις θέμα

κάνε σαν να μη συνέβει τίποτα

σαν τίποτα
που περισσεύει
αυτό είναι όλο
κι όλο

θέλεις καφέ;

πως τον πίνεις;

μονορούφι 6

παρά το μετά και πριν την καταπληκτική αφορμή επειδή αποφάσισε κάποια στιγμή δίχως πυγμή και η παρακμή που πηγάζει από τη φτώχεια που πηγάζει από την εκμετάλλευση που πηγάζει από την αδιαφορία που από κάπου και αυτή θα πηγάζει κι όταν βράζει το νερό και χύνεται στο έδαφος η απειλή που αδημονεί να γίνει κίνδυνος επίορκος φίλος σαν το παιδί που άπλωσε το χέρι σε μια καραμέλα και πουλήθηκε κομμάτι κομμάτι σπατάλη αφού πληγώσαμε ότι σώσαμε και μια φωνή που δεν αρκεί πρέπει να σωπάσει και μια φωνή που σωπαίνει χάνει τα λόγια της μέσα στη φτώχεια της από παντού εκτινάσσεται στο παρά πέντε το θαύμα που απειλεί την ελεύθερη σκέψη σαν πέψη ευδιάλυτου υγρού που ξεδιψάει τα σωθικά και πυκνώνει το αίμα στις φλέβες επιβλαβές καλό που παρακαλάει για λίγη δόξα και χειροκρότημα από τη πλατεία στην εφηβεία απαγκιστρωμένο παραδομένο σε φλόγες που σαπίζουν κάτω από τον υγρό καιρό που μολύνει σύννεφα κι έναν ήλιο που καλύπτει τη συνενοχή του υπό το βλέμμα άγρυπνων καιρικών φαινομένων ατίθασων ορμών μιας ασυγκράτητης διαστολής αντοχής και επιστολής προς ένα τέλος σαν βέλος που καρφώνει το παρόν ακίνητο επί ξύλου κρεμάμενο. τα λόγια μας είναι περιττά σαν σκατά.

διάλογοι 6

- μαμά, γιατί το σινεμά είναι σκοτεινό;

- για να δακρύζει ο καθένας μόνος του, μικρό μου

- γιατί θέλουν να δακρύζουν οι άνθρωποι μόνοι τους μαμά;

- επειδή φοβούνται ότι κανείς δεν θα τους καταλάβει

- μαμά, εσύ φοβάσαι ότι κανείς δεν θα σε καταλάβει;

-...

αποκάλυ Ψ η 13

καμιά φορά έρχεται ένας "κλέφτης" και κάθεται στον ώμο σου
αργά και απαλά με τόση σιγουριά
σαν να είχε από πάντα προγραμματίσει τη διαδρομή του
σαν να είχε από πάντα αποφασίσει τον προορισμό του

του προσφέρω το χέρι μου
να του πω "καλώς με βρήκες"
κι εκείνος απαντάει κουνώντας τα φτερά του
"εσύ με βρήκες, εγώ περαστικός ήμουν από 'δω"

καμιά φορά τα όνειρα με κάνουν να γελάω
καμιά φορά και οι άνθρωποι με κάνουν να γελάω

καμιά φορά κι ένας "κλέφτης"
μου κλέβει ένα δάκρυ
όπως καμιά φορά κι ο έρωτας
μου κλέβει ένα δάκρυ

κι εγώ κάνω πως δεν κοιτάω

αφού και 'γω περαστικός είμαι από δω

αργά και προσεκτικά 9

καλεσμένος σ' ένα πάρτυ γενεθλίων
φίλου ενός φίλου
αιωρούμενου φύλλου

το μήλο επάνω στο τραπέζι
δαγκωμένο μια φορά
προσπαθεί να κυλήσει στο πάτωμα
και μετά να συμπράξει συμφωνία με τις κατσαρίδες
καταμεσής της νύχτας

όταν όλοι θα κοιμούνται στο σπίτι που θα κατοικώ μόνος

όταν όλοι θα αιωρούνται στο σπίτι φίλου ενός φύλλου
αποκομμένου φίλου

το άρωμα ενός μήλου
φίλου
φύλλου

σκύλου

μην μιλήσεις
μέσα στη σιωπή
ό,τι και να πεις
δεν θα ακουστεί στη σωστή ένταση
θα παρεξηγηθεί

θα ντυθώ απλά
δηλαδή
θα φορέσω φόρμες
τις καινούριες
αλλά παπούτσια αθλητικά
παλιά
φωλιά
θηλιά
μηλιά

το μήλο δαγκωμένο μία φορά
επάνω στο τραπέζι αποκλίνουσα συμπεριφορά
κατρακυλά
προς το πάτωμα

ακόμα προλαβαίνω

δεν έπεσε

ακόμα κατρακυλά

προλαβαίνω

without his eyes

κόκκινο 4

άγγιζα τις πατούσες σου
και χάιδευες τα μαλλιά μου
με δυσκολία συγκρατούσα τη δίψα μου
το στόμα μου είχε στεγνώσει
και οι φλέβες της πούτσας μου κόντευαν να εκραγούν

η καρδιά αύξανε τον ρυθμό

ακούστηκε από το βάθος της τηλεόρασης
ο ήχος των τυμπάνων

έπεσε ο ήλιος
σηκώθηκε το φεγγάρι

νηστικό
και φωτεινό
υπό το σύρσιμο των κυμάτων στην αμμουδιά
πλησίασα τα χείλη μου
εισχώρησα στο σώμα σου

το πρωί δήλωσα την εξαφάνιση

σε είχα αφομοιώσει

απαρίθμηση 4

η δίψα

το νερό

η πείνα

το ψωμί

η καύλα

το κορμί

επι Θ υμία 12

θα υποταχτώ με τη θέλησή μου
θα απαρνηθώ όποια εξουσία πάνω μου
θα γίνω ένα υποχείριο
θα γίνω μία μαριονέτα

στα χέρια σου
θα γίνω κάτι
θα γίνω ένα δικό σου κάτι
κι αυτό θα 'χει μια αξία

κουράστηκα μέσα στην αυτοδιάθεσή μου
κουράστηκα μέσα στην τόση ελευθερία μου

έχω ένα σκλάβο καταπιεσμένο μέσα μου
και μπορείς να με κακομεταχειριστείς
μπορείς να ξεσπάσεις πάνω μου
κι αν σπάσει κάποιο κομμάτι μου
μην δίνεις σημασία
μέχρι να σκορπίσω

να σκορπίσω

σαν το παιχνίδι του χαμένου θησαυρού

τα παιδιά ενός άλλου ήλιου
να με ξεθάψουν σε κάποια γειτονιά

παρότρυνση 11

να πονέσω

να πονέσω

να πονέσω

πιο βαθειά

να πονέσω

να πονέσω

να πονέσω

παρότρυνση 10

πιο δυνατά

πιο δυνατά

πιο δυνατά

μην σταματάς

πιο δυνατά

πιο δυνατά

πιο δυνατά

the womb

θυμάσαι 5

καταναγκαστική αλλαγή διάθεσης
χρηματισμός της εξωστρέφειας
ο συνήθης ύποπτος
ο γνωστός άγνωστος
ο ανοιξιάτικος ουρανός
ένας διεφθαρμένος οργασμός

όπως πάντα το εκμεταλλευόσουν
όπως και πάλι θα το εκμεταλλευτείς
να σπείρεις έρωτα
να θερίσεις πόνο

και παρόλες τις εξιλεωμένες προθέσεις
περιμένω την εκπλήρωση μιας υπόσχεσης
μπολιασμένης στο πέταγμα μιας λευκής πεταλούδας
των πρώτων ημερών
πάνω από πράσινο
κάτω από γαλάζιο
ανάμεσα σε δυο κορμιά ξαπλωμένα
από μια άνοιξη ηττημένα

παρότρυνση 9

παρεμβαίνει το φως

ενοχλητικό

αθώο

παιδί

μην του κακιώνεις

αργά και προσεκτικά 8

δεν θέλησα να πεθάνεις για να με πείσεις
ποτέ δεν το θέλησα αυτό
μην μου το χρεώνεις

κι αν πέθανες για να με σώσεις
ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι απειλούμαι από κάτι

φεύγω

πρέπει πια να φύγω μακριά σου

πρέπει να μάθω να αγαπάω μακριά σου

είναι πια λερωμένα τα λόγια σου
δεν είναι πια τα λόγια σου

φεύγω

ΔΗΛΩΣΗ 20

ΒΑΦΤΙΣΗ

ΑΠΕΤΑΞΑΣ ΤΙΣ ΕΝΟΧΕΣ;

ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ

ΑΠΕΤΑΞΑΣ ΤΙΣ ΕΝΟΧΕΣ;

ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ

ΑΠΕΤΑΞΑΣ ΤΙΣ ΕΝΟΧΕΣ;

ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ

ανακάλυ Ψ η 13

ΜΕΡΕΣΠΟΥΝΑΙ V

η μυρωδιά της μαγειρίτσας έχει ποτίσει σε όλο το σπίτι και αυτό κάνει την Ανάσταση πιο επείγουσα και πιο απαραίτητη. τα ξεκοιλιασμένα σωθικά που τη συνθέτουν είναι τόσο καλά καθαρισμένα που τίποτα δεν θα θυμίζει την προέλευσή τους. η γεύση θα 'ναι εξαίσια και το ψέμα θα 'χει επιτευχθεί κοσμώντας το γιορτινό τραπέζι της Αναστάσεως. κρίμα που πια δεν έχουμε πρόβατα στα σπίτια να τα ξεκοιλιάζουμε οι ίδιοι. στερούμαστε το πιο βιωματικό κομμάτι της Αναστάσεως. από την εξαγνισμένη μυρωδιά της μαγειρίτσας, από την εξαγνισμένη μυρωδιά της Αναστάσεως που βρωμάει σήψη. Του αφαιρέσαμε τα σωθικά, τα ξεπλύναμε με χλωρίνη και τα σερβίραμε στο τραπέζι μας. τα τρώμε χρόνια τώρα. τα γιορτάζουμε χρόνια τώρα.

Τον σκοτώσαμε. Και Του κλέψαμε τον θάνατο.
Τον σκοτώσαμε. Και Του κλέψαμε τον θάνατο.
Τον σκοτώσαμε. Και Του κλέψαμε τον θάνατο.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ερ Ω τηση 12

ΜΕΡΕΣΠΟΥΝΑΙ IV


τι μ' αγαπάει περισσότερο;


ο θάνατος

ή

η αιώνια ζωή

πειραχτήρι 6

ΜΕΡΕΣΠΟΥΝΑΙ ΙΙΙ

ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ ΔΙΑΦΥΛΑΤΤΕΙ ΠΑΝΤΑΣ ΗΜΑΣ

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΦΟΒΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΠΟΝΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

ΑΜΗΝ

αποκάλυ Ψ η 12

ΜΕΡΕΣΠΟΥΝΑΙ ΙΙ


ΜΙΣΟΣ-ΜΙΣΟΣ

γίνεται η ΑΓΑΠΗ

ΘΡΗΣΚΕΙΑ

ερ Ω τηση 11

ΜΕΡΕΣΠΟΥΝΑΙ


τι μου κάνει μεγαλύτερο κακό;


ο θάνατος

ή

η αιώνια ζωή

ερ Ω τηση 10

σήμερα είδα την πρώτη παπαρούνα
μόνη της
ανάμεσα σε άγρια πρασινάδα
σκέφτηκα να τη βγάλω μια φωτογραφία
αλλά ο τρόπος που σάλευε με τη βοήθεια του αέρα
παίζοντας με την εγκατάλειψη σε κάθε φύσημα
μ' έκανε να ντραπώ
για την ακόρεστη αδιακρισία μου

το κόκκινο των πετάλων της
που είναι τέσσερις στάλες αίμα μεταφρασμένες
έμοιαζε σαν αμετάφραστος γρίφος
μιας εύθραυστης λέξης

τη χάζευα για λίγη ώρα
μέχρι που χασμουρήθηκα για πρώτη φορά
κι έχασε το ένα της πέταλο
σαν στάλα αίμα που καβάλησε το αεράκι
για να επιστρέψει σε μια ανοιχτή πληγή

άραγε θα τη βρει ποτέ;

άραγε θα κλείσει ποτέ αυτός ο κύκλος αίματος;

I, my hidden eye

ανακάλυ Ψ η 11

είχα ένα όνειρο
αλλά δεν μπόρεσα να το μοιραστώ

τώρα το κουβαλάω στην πλάτη μου
σαν ένα νεκρό που μου 'γινε κολτσίδα

ό,τι ονειρεύεσαι το χρεώνεσαι
ζωντανό ή νεκρό

ανακάλυ Ψ η 10

οι άνθρωποι ποτέ δεν είναι αυτό που υπόσχονται ό,τι είναι
οι άνθρωποι πάντα είναι ό,τι δεν ήθελαν να είναι

αγαπώ τους ανθρώπους
και τις υποσχέσεις τους

(μαθαίνω σιγά σιγά)

αργά και προσεκτικά 7

ΠΟΥΣΤΗ ΘΕΕ ΜΟΥ ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΜΟΥ ΝΑ ΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ

ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ ΠΟΥΣΤΗ ΘΕΕ ΜΟΥ

ΣΤΟΝ ΠΟΥΣΤΗ ΘΕΟ ΜΟΥ

ΤΟΝ STRAIGHT ΘΕΟ ΣΑΣ
ΣΑΣ ΤΟΝ ΧΑΡΙΖΩ

ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ ΠΟΥΣΤΗ ΘΕΕ ΜΟΥ
ΕΓΩ ΚΑΙ ΣΥ

ΛΙΓΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ
ΛΙΓΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΣΤΙΑ ΜΟΥ

ΑΜΗΝ

παρότρυνση 8

γυμνός κι ας έχω μικρή πούτσα
γυμνός κι ας έχω πλαδαρή κοιλιά
γυμνός κι ας έχω στραβά πόδια
γυμνός κι ας έχω τρίχες και στην πλάτη
γυμνός γυμνός γυμνός
να δω επιτέλους ποιος είμαι

επι Θ υμία 11

λίγο μελάνι στην πληγή να μολυνθεί

αποκάλυ Ψ η 11

"είμαι Δημιουργός"

έτσι κράζει η μεγαλύτερη Καταστροφή

ΔΗΛΩΣΗ 19

με σύνθημα την αγάπη

μισούμε πιο βαθειά

υποκύπτω 10

θα σου μιλάω με βροχή
να μυρίζεις το χώμα
θα σου μιλάω με βροχή
και τι στην ευχή
θα δώσεις
εσύ
κορμί
πληγή
εσύ
ευέξαπτο πουλί

θα σου μιλάω με βροχή
να δεις πως ξεθυμαίνουν τα σύννεφα
θα σου μιλάω με βροχή
και σε μια τυχαία αυγή
θα δώσεις
εσύ
ψωμί
ψυχή
εσύ
ατίθασο παιδί

ερ Ω τηση 9

υπό την επήρεια επικαιρότητας

ΠΟΙΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΘΑ ΤΟΛΜΗΣΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΕΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ;

ενασωμα2

εχουνγεμισειοιλεξεισμασενοχεσφοβισμενεσπροβαλλουνστηγωνιακαιτρεχουνσαστισμενεσνακρυφτουνεντροπιασμενεσμεσαστηγυμνιατουσοιλεξεισμασνιωθουνενοχεσανασφαλεισσυντεταγμενοιηχοικουρνιαζουνκατωαποτηγλωσσαμασμονονατισφτυσουμεμπορουμεμαζιμετοπηγμενοσαλιομας

his soft belly

μονορού Φ ι 5

παρακαλώ το όμοιο να ξεφυτρώσει στην άσπιλη λιακάδα του μεσημεριού που ανταγωνίζεται στην καρδιά σου τη λιακάδα του σκοτεινού βυθού απέραντης έκτασης και πληθώρας επισκεπτών από όλο τον κόσμο. έτσι μ' αρέσει μέσα σε αυτήν την κοσμοσυρροή από άγνωστους περίεργους κι ανικανοποίητους σκληρούς και άδικους επισκέπτες που απλώνουν το χέρι για να γευτούν αυθαδώς ένα κομμάτι σάρκα ωμή και κατεργάρικη μονάχη κι αφρόντιστη στο περίεργο αυτό σώμα που κατοικεί ο ονομαζόμενος πόνος έκτακτης περισυλλογής χειμωνιάτικων αποθεμάτων και υψηλών προδιαγραφών απόδοσης για να φτάσει με το καλό και πάλι το καλοκαίρι και τα χελιδόνια οι περσινοί επισκέπτες μαζί με καινούριο αίμα που θα επενδύσει στη ζέστη αυτού του τόπου και χρόνου ασήμαντου αλλά πολλάκις επαναλαμβανόμενου διάρκειας περιορισμένης αλλά μόνιμης επίδρασης και ύπαρξης σαν το αίμα σαν το ψέμα σαν την εκούσια έξοδο μ' ένα σχοινί ή μ' ένα χάπι.

ανακάλυ Ψ η 9

θολή μου οπτασία
το σώμα μου εδώ
η ψυχή μου εδώ
θολή μου οπτασία
το σώμα μου η ψυχή μου
κι η ψυχή μου το σώμα μου
θολή μου οπτασία
σκίσε με στα δυο
και θα μ' έχεις πάλι ολόκληρο
με κληρονόμησες
και σ' αρνήθηκα
θολή μου οπτασία
υδάτινε συγγενή μου
θα 'μαι ένα
όχι από θαύμα
ούτε από τύχη
θα 'μαι ένα
επειδή το επιλέγω

μ' ακούς;

θα 'μαι ΕΝΑ
κι είναι η γαμημένη επιλογή μου

παρότρυνση 7

έλα να μάθουμε να βουρτσίζουμε μαζί τα δόντια μας

με τις ίδιες κινήσεις

με τις ίδιες γκριμάτσες

με τις ίδιες γαργάρες

θυμάσαι 4

ένα πρωί θα μου πεις αντίο
μ' ένα φιλί
θα βγεις γυμνός στο δρόμο
θα επιβιβαστείς σ' ένα σύννεφο
και θα επιστρέψεις

ένα πρωί γιατί είναι η αγαπημένη μας ώρα

επι Θ υμία 10

να με κοιτάς

να με κοιτάς

γιατί στα μάτια μας κουρνιάζει η Αθανασία

επι Θ υμία 9

να μου μιλάς

να μου μιλάς

γιατί η σιωπή γίνεται σκοτάδι
και το σκοτάδι Τίποτα

υποκύπτω 9

σαν αλήθεια

το κορμί μου
που μοιαζει με το σώμα μου
ρίχνει σκιά στον ίσκιο μου

και τα σωθικά μου
όπως τα λογικά μου
τα πουλάω ένα ένα

κόσμημα μικρό ασημένιο
σαν σταυρός
σαν χριστός

ανάσταση στο χωριό
θάνατος στη πόλη

αλόγιστη σπατάλη

staring red

staring blue

staring green

επι Θ υμία 8

να 'χα μια πατρίδα

που να μπορούσα να ερωτεύομαι στους δρόμους της
που να μπορούσα να ονειρεύομαι στις ακρογιαλιές της

να 'χα και 'γω μια πατρίδα
να μπορούσα να περπατώ ξυπόλητος

ΔΗΛΩΣΗ 18

25η Μαρτίου

επειδή το άδικο πάντα ζητάει αίμα
και η υποκρισία παρελάσεις εφήβων

ΔΗΛΩΣΗ 17

ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΝΩ ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΛΗΣΜΟΝΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥΣ

smiling red

smiling blue

smiling green

υποκύπτω 8

στ' αγόρι που κανείς δεν
πρόσεξε το
αμούστακο πρό
σωπό του
μπορώ μόνο να
πω αντίο

και στ' αγόρι που
όλοι αγνόησαν το
αμούστακο πρό
σωπό του
μπορώ μόνο να
ζητήσω συγνώμη

ίσως να 'μουν εγώ εκείνος ο φίλος
ή ίσως να
ήμουν εγώ ο φίλος του

έτσι ποντάρει ο θάνατος στην πιθανότητα
έτσι βγάζει τη γλώσσα στο νερό το σύννεφο

αποκάλυ Ψ η 10

δεν μου δίνει σημασία πια

όπως πριν από την αρχή

όπως μετά το τέλος

και η τηλεόραση είναι καλή συντροφιά
μέσα σε αυτό το άδειο σπίτι
τώρα που ούτε εγώ το κατοικώ

αρχίζει η αγαπημένη μου εκπομπή
γελάω πολύ
κι ας μη μου βγαίνει σε καλό

ανακάλυ Ψ η 8

απότομα

και

απρόσμενα

όπως κάθε κακό

προς εσένα 8

δυο δεν είμαστε αρκετοί

ονειρεύτηκα ένα κόκκινο ποτάμι να μας παρασέρνει

δυο δεν είμαστε πια αρκετοί

ο ένας λαβώνεται
δυο πεθαίνουν

ονειρεύτηκα ένα κόκκινο ποτάμι να μας παρασέρνει

δυο δεν είμαστε πια αρκετοί

στη νέα έκλειψη που ξημερώνει
δυο είμαστε πολύ λίγοι
το κόκκινο ποτάμι υπερτερεί

κράτα με μόνο με το ένα σου χέρι

αγάπη μου

δεν θα σου θυμώσω

με το άλλο χέρι γαντζώσου από ένα κλαδί ή από έναν ώμο
δεν θα σου θυμώσω

στη νέα έκλειψη που ξημερώνει
και το ποτάμι αγριεύει
ένα χέρι μού αρκεί
δεν μπορώ να σου θυμώσω

feeling dizzy

διάλογοι 5

- μαμά, κοίτα μια χελώνα

- αααα

- μαμά; τι είναι, αγόρι ή κορίτσι;

- εσένα για τι σου φαίνεται;

- αγόρι

- ναι, αγόρι είναι, αγόρι μου

- μαμά μην κοροϊδεύεις! μαμά; που πηγαίνει μόνο του;

- ποιο;

- μαμά! το αγόρι χελώνα, βλέπεις κανένα άλλο εδώ;

- εσύ που νομίζεις;

- νομίζω ότι πάει να βρει το ταίρι του

- σωστά αγόρι μου. όλοι εκεί πάνε

- γιατί;

- ε, μάλλον για να μην αισθάνονται μόνοι

- μαμά; κι εσύ που είσαι με τον μπαμπά, γιατί αισθάνεσαι μόνη;

- πως σου ήρθε τώρα αυτό. δεν αισθάνομαι μόνη χαζούλη

- αλήθεια;

- φυσικά αλήθεια

- γιατί είπες φυσικά;

- για να τονίσω την αλήθεια

- α... μαμά; γιατί έκλαιγες χθες το βράδυ στην κουζίνα;

ΔΗΛΩΣΗ 16

να περπατώ παράλληλα με έναν ορίζοντα

αυτό μου αρέσει πιο πολύ

ναι, να περπατώ συντροφιά με έναν ορίζοντα

ε;

λογική ακολουθία 8

η θηλειά νωπή

στ' αλήθεια πεινάω

στη λήθη μου πονάω

το λάθος μου να πω

σε στήθος λινό

ανακάλυψη 7

καμιά φορά δεν αρκεί

ούτε ένα συγνώμη

ούτε μια αγκαλιά

ούτε μια σφαλιάρα

καμιά φορά δεν αρκεί

ούτε μια προσπάθεια

πειραχτήρι 5

αν φυσικά υπήρχε τρόπος, δεν το συζητάω, εννοείται

τι εννοείτε

εννοείται, βλάκα, με άλφα γιώτα

επι Θ υμία 7

άστρα μη με μαλώνετε

σπάστε με στο ξύλο

και μετά γαμήστε με

ερ Ω τηση 8

τι άλλο να σου δώσω

εκτός από αυτό που εννοούμε όταν λέμε

"το χρόνο μου"

κόκκινο 3

όταν κοιμάσαι βαριά σου σαμποτάρω τα όνειρα

σου γλείφω τρυφερά τα αυτιά

κι όταν ξυπνάς το πρωί

γεμάτος ενθουσιασμό βιάζεσαι να μου πεις

ότι είδες πάλι αυτό το όνειρο με τον κόκκινο σκύλο

που σου 'γλειφε τα αυτιά

και 'συ καύλωνες και γελούσες δυνατά

μέχρι να μην μπορείς να πάρεις άλλη ανάσα

μέχρι τη στιγμή που πέθαινες

καυλωμένος και γελαστός

τότε ξυπνάς

μ' αυτό το βλέμμα που θα σκότωνα και άνθρωπο για να το έχω

ενός χαρούμενου ξαναμμένου παιδιού που γεύτηκε το θάνατο

γιατί το όνειρο είναι ότι πιο συγγενικό έχουμε στο θάνατο

και μετά με γαμάς άγρια σαν τη φτηνή σου πουτάνα με άπειρα υπαρξιακά
που δεν σου ζητάει ούτε λεφτά

αλλά ποτέ δεν σου γλείφω τα αυτιά
μην τύχει και προδωθώ

ερ Ω τηση 7

τα όνειρά μου θυμίζουν Blockbuster τερατώδους προ - υπολογισμού

ποιος θυμάται τους Ghostbusters ?

i would lovely kill you

λογική ακολουθία 7

ψείρες

ζωή

σαν

γλυκολέμονο

γραμμή

ζω