trying to love me

προς εσένα 19

μου σκεπάζεις με τα δάχτυλα τα μάτια

μην παγώσει τ' όνειρό μου

χαμόγελο στα χείλη μου που δεν θα θυμηθώ

όταν ξυπνήσω με κλάματα και μιας μάνας αίματα

ανακαλύπτοντας μια γνώριμη ιστορία να διηγηθώ

ανακάλυ Ψ η 21

τις νύχτες ακούγονται μόνο

της πείνας νιαουρίσματα

και βογκητά γαμησιού σαν κλάματα μωρού

χαθήκανε τα σκυλιά  απ' τη γειτονιά

κι οι γάτες μάς φοβερίζουν

μιλώντας ακατάπαυστα

για την εξαίσια καταγωγή τους

I am expecting visitors

αργά και προσεκτικά 18

ακούω τα λόγια των

με περισσή προσοχή στις καταλήξεις

παρατηρώ τις κινήσεις των

διαβάζοντας το θυμό τους που αναγράφεται στον αέρα

και τα δάκρυα που δεν έρχονται

δεν είναι ν' ανησυχεί κανείς

ξεχάσαμε να πληρώσουμε το νερό

τώρα που είμαστε επαναφορτιζόμενοι

κι επειδή κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ

συμπεραίνω

θα έλεγα σε κάποιον που δεν του καίγεται καρφί 

επιμένω

να αποζητάω λίγο ζεστό νερό

ένα ποτήρι γάλα

και λίγο φως αναμμένο

ανακούφισης

των κόκκινων ματιών

που πείνασαν για τη ζωή μας

από τον γιάννη και τον μανώλη (και) για μένα

Ν' ανοιγοκλείνει η κουρτίνα και πίσω να φεύγουν,
να 'ρχονται εδώθε, να μας αγγίζει η πνοή των,
κι οι τεμπελιές μας οι αθώες που πάντα μας ρεύουν,
ν' ανοιγοκλείνουν κι αυτές, δροσισμένες μαζί των.

Μαζί μ' εκείνες, που πλάι μας με λύσσα βρυάζουν,
μες την αυλή, στο σαλόνι, στον πολυθόρυβο δρόμο,
που μας κοιτάνε, μας γνέφουν, γελούν και φαντάζουν
προς τη ματιά μας και στ' όνειρο και με πανέρια στον ώμο.

Στο γλυκολάλο τ' αέρι, ανεμίζει και φέρνει
τα προσωπάκια τους όλα, γλυκά, ροδισμένα,
είναι ξανθές και μελάχρες, λαχτάρα τις παίρνει
γι' αυτά τα μάτια μας σε γλυκό δάκρυ λουσμένα.

Θα μπουν μαζί και θ' απλώσουν τα χέρια,
θα μας χαϊδέψουν μαλλιά, στον αγέρα σπαρμένα,
θα μας μιλήσουν γλυκά σ' αγκαλιάσματα αιθέρια,
θα μας φιλήσουν με χείλη απαλά, μυρωμένα.

Κι όπως η βάρκα, το κύμα μες στο μαϊστράλι,
όπως σαλεύουν να φτάσουν, ν' αγγίσουν στο μώλο,
έτσι τις σέρνει σε μένα, κοντά στ' ακρογιάλι,
εν' αεράκι, ν' αδειάσει το τσούρμο τους όλο.

Να ξεχωρίσουνε τέλος τα σώματα εμπρός μου
απ' την ανοιγμένη κουρτίνα στήλες να προβάλλουν,
από μακριά κι αν φθασμένες, τα πέρα του κόσμου,
να γίνουν σωστές σιλουέτες, χωρίς ν' αμφιβάλλουν.

Κι όλο να τρέμει η κουρτίνα, κοντά στο φεγγίτη,
όλο ν' αμπώχνουν οι πρώτες, λαχτάρα να ιδούνε,
ναν τις ιδώ να γεμίζουνε τέλος το σπίτι,
να μη χωρούν και να μείνουν και στην αυλή να μιλάνε.

Ήρθαν, μα δεν τις θέλω τόσες κοντά μου,
είναι πάρα πολλές, με κουράζουν, μ' αλλάζουν,
παρ' τες, μητέρα! να φύγουν, αν ήρθαν, -αλιά μου-.
Ολα τα βίτσια μου αν δουν, θα σπαράξουν.

Είναι πολλές, ένα πλήθος εγκάρδιο για μένα,
γιατί δεν ήπια παρά την ψυχή των,
μόνο τα λόγια τους άκουσα, μάνα μου, τα χαϊδεμένα,
κι ύστερα φύγαν, ήταν πάρα πολλές, προς τη γη των.

Είχα φυλάξει βαθιά μου μονάχα τη χάρη,
μονάχα τ' όνειρο - δεν ονειρεύομαι τώρα;
Χωρίς ν' αφήνουν κανέναν ίσκιο κι αχνάρι,
τις είχα ιδεί να μου φέρνουν περίσσια τα δώρα.

θυμάσαι 12

άπλωσα το χέρι μου

για να

και χρόνια

βροχές

και καλοκαίρια

ξανά και ξανά

θυμάμαι

άπλωσα το χέρι μου

αποκάλυ Ψ η 26

τα σαλιγκάρια δραπέτευσαν μέσα από την κατσαρόλα

συγνώμη που προκαταβάλω την πρόθεσή τους

ως το πρωί γέμισαν όλους τους τοίχους με την κολλώδη βλέννα τους

δηλαδή τη μίξα τους

κι εμείς δεν ακούσαμε τίποτα

όχι ότι είμαστε κουφοί

ούτε ότι αδιαφορούμε για τέτοιου είδους εξελίξεις

αποσυρθήκαμε στα ενδότερα δωμάτια

σίγουροι πως θα βράσουν ήσυχα μέσα στο καβούκι τους

δηλαδή το σπίτι τους

σίγουροι πως θα πεθάνουν ήσυχα

χωρίς να μας ενοχλήσουν

understanding

primitive violence

ignorance

μονορούΦι 11

περίμενε να σε καλέσω μέσα μην τους δείχνεις ότι περιμένεις από το θάνατο που μας καρτερούσε σάμπως να μπορούσαμε να προσκαλέσουμε το φως μέσα σ' αυτήν την τρύπα που κατοικώ κι αφουγκράζομαι τις κινήσεις των τεκτονικών πλακών ελπίδα κι ανάσταση σε μια πράξη και μια κάλτσα φορεμένη ανάποδα στο ΕΝΑ πόδι και στο ΕΝΑ που κατοικεί μέσα στα πολλά αφού δεν υπήρξε το χέρι της ούτε το βυζί της στρογγυλό και μαλακό σαν το θάνατο που μας καρτερούσε κι αν υποστηρίζαμε τους ανόητους ήταν γιατί γελάγαμε με την καρδιά μας μέσα σε καιρούς που δεν υπήρχε πια ούτε ελπίδα ούτε ανάσταση.

κόκκινο 10

αργά και ταπεινωτικά

θυμάσαι 11

το ζεστό αεράκι που μας προσπερνούσε

κι εμείς που 'μασταν μικρά

αγχωθήκαμε χωρίς λόγο

για αυτήν την παράλογη θέρμη

που μας προσπερνούσε

may I trust you?

what is he doing?

mom?

θυμάσαι 10

λίγο αίμα στα χέρια

είναι αστείο

και κανείς δεν θα μπορέσει να γελάσει

θα στριμωχτούμε στο βαγόνι

παρακολουθώντας τις στάσεις που αλλάζουν

και το διπλό μας είδωλο να μας περιφρονεί

αποκάλυ Ψ η 25

περνάνε τα βράδια
οι σκιές στο πρόσωπό σου
κλέβουν απ' το φως
περνάνε τα χάδια
τα βράδια
το φως στο πρόσωπό σου
γερνάνε τα μάτια
κλέβουν τα χάδια
το φως στα βράδια
οι σκιές
το φως στα βράδια
το πρόσωπό σου

φωτιές στο βουνό
παγωμένες σκέψεις
το παράθυρο στο σπίτι
οι σκιές
κι οι φωτιές
το βουνό και το πρόσωπό σου
γελάνε

δεν ήρθα για να σ' αγαπήσω

δεν θα φύγω αν δε σε μισήσω

hybrid

jungle

whirlpool

προς εσένα 18

χοροπηδηχτά βαδίζω

πότε στο ένα πόδι πότε στο άλλο πόδι

γυρίζω πίσω και σε κοιτάζω

πότε με το 'να μάτι

πότε με τ' άλλο μάτι

δεν είσαι ποτέ ο ίδιος

και 

χοροπηδηχτά βαδίζοντας

πότε στο ένα πόδι

πότε στο άλλο πόδι

απομακρύνομαι

πειραχτήρι 15

κρατημένοι από τα χέρια

και λίγη καύλα στ' αχαμνά

περπατήσαμε τη λεωφόρο

κρατημένοι από τα χέρια και λίγη 

καύλα στ' αχαμνά

προχωρήσαμε στ' αδιέξοδο

κρατημένοι από

τα χέρια και λίγη καύλα στ' αχαμνά

αφήσαμε τις προφάσεις

------------------------------------------

σάμπως θα σου πουν για 

το άγαλμα που κατοικεί στις αλλήθωρες 

πλατείες που βουλιάζουν στις 

καρδιές μας

μικρό μου ξωτικό

παραμέρισε τις δικαιολογίες

και κατέβασε τα βρακιά σου στον κόσμο

μη τύχει και ζητήσουν τα λεφτά τους πίσω

λογική ακολουθία 15

κωλοτούμπες στο πάτωμα

μετά

κωλοτούμπες στον αέρα

στο τέλος 

κωλοτούμπα στο κενό

Acknowledge

παρότρυνση 21

κάποτε

πριν να 'ναι πολύ αργά

αυτή η περίεργη γραμμή στην παλάμη μου

αυτή η περίεργη διαύγεια πάνω από νεκρό σώμα

υποκύπτω 18

ένας νέος άντρας κατέβηκε από το βουνό

μ' ένα ατρόμητο "γιατί" στο πρόσωπό του

τατουάζ χαραγμένο σ' όλο του το σώμα

χαραγμένο με λαξευμένη πέτρα και χρώμα τ' ουρανού

και χρώμα του νερού

κρατάει στα χέρια του μια πεταλούδα που δεν μπορεί να πετάξει

σου θυμίζει τα όνειρα που γεννήθηκαν κάτω από τον αδιάκριτο ήλιο του καλοκαιριού

επειδή το καλοκαίρι είναι πάντα ένα άλλοθι

βαθιές ανάσες με τον ήχο των κυμάτων πλεγμένες

είναι τα πόδια του συνέχεια βρεγμένα

και τα μάτια του κουβαλούνε μια φωτιά σαν αμαρτία

κοκκινίζουν τα μάγουλά σου 

αποφεύγεις το βλέμμα του

γνωρίζεις όπως όλοι πια

ό,τι πρέπει να του δείξεις τον δρόμο

γνωρίζεις πια την αναγκαιότητα του αίματος

ο Διονύσης κι η Δόμνα (και) για μένα

ξηραίνεται το στόμα και γλυκίζει το σάλιο
φιλί στο μάγουλο κι ένα όνειρο μεγάλο

 

λογική ακολουθία 14

βιαστικές αναχωρήσεις

ανήμερα μιας ευτυχούς συγκυρίας

παρακαλώ την ελπίδα που κουρνιάζει

και το παγάκι που αργολιώνει στον νεροχύτη

ευημερία στο ξερόχορτο που φυτρώνει στις χαραμάδες

απουσία του ονείρου

από τον φεγγίτη θα τρυπώσει πάλι ο φόβος

αποκάλυ Ψ η 24

οι αγάπες

οι αγάπες

προσπάθησα πολλές φορές

οι αγάπες

οι αγάπες

προσπάθησα πολλές φορές


Τώρα έχω ένα δικό μου κοιμητήριο χωρίς σταυρούς, καντήλια ή κεριά
χωρίς ονόματα, φωτογραφίες ή βάζα με φρέσκα λουλούδια από ανθοπωλείο


Το επισκέπτομαι κάθε Κυριακή
τότε
πριν νυχτώσει
πριν ξημερώσει

οι αγάπες

οι αγάπες

τι κι αν προσπάθησα πολλές φορές

inside me

αποκάλυ Ψ η 23

στις ζεϊμπέκικες στροφές ζαλίζομαι

και σωριάζομαι μονάχος

πως να γελάσω τώρα μ' ανοιγμένο κεφάλι

πως να δεις την καρδιά που καίγεται μέσα στα αίματα

στις ζεϊμπέκικες στροφές ζαλίζομαι

και σωριάζομαι

ο πούστης

η αδελφή

πως να γελάσω τώρα

με μια καρδιά που καίγεται

η λούγκρα

ο τρύπιος

παλαμάκια μου χτυπάει μια κατσαρίδα

και το τελευταίο κουνούπι σ' αυτό το σπίτι

κερνάει το αίμα μου στα παιδιά του

κι εγώ

στις ζεϊμπέκικες στροφές ζαλίζομαι

μονάχος
χαρούμενος
αλλιώτικος


ίδιος

επιθυμία 21

θα γράψω τ' όνομά μου

πάνω στην άμμο

χαζεύοντας τον φθόνο των κυμάτων

ερ Ω τηση 19

πες μου τι

αξίζει

όλη αυτή η

προσπάθεια να

κρατήσω

τον ρυθμό;

going nowhere (red)

going nowhere (green)

going nowhere (blue)

πειραχτήρι 14

στην χέστρα όταν κάθομαι
τον κώλο μου κρυφοκοιτάει
η θάλασσα

και η μικρή μου η κλανίτσα
της κλείνει το μάτι
σαν δυο συνωμότες στο ίδιο το χέσιμό μου
το έγκλημά μου

ΠΡΟΔΟΤΕΣ

ΖΗΤΩ Η ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ

αποκάλυ Ψ η 22

οι πληγές στη ψυχή μου έχουν μολυσμένους κυνόδοντες
ουρλιάζουν κάθε βράδυ εκτός από την πανσέληνο
κι αν θες το πιστεύεις μιας κι έχεις χρόνια να πάρεις
το φεγγάρι αγκαλιά

θυμάμαι ακόμα θα σου πω
αλλά να μείνει μεταξύ μας
κατίνα αναγνώστη
το barbie κουκλόσπιτο που έκανα να ζητήσω
και με τράβηξε ο πατέρας από την ξανθιά μου φαβορίτα
και μ' έσυρε μέχρι το αυτοκίνητο
ουρλιάζοντας μέσα στο πολυκατάστημα παιχνιδοπωλείο
παρατηρώντας μετά από χρόνια
τα μάτια των πελατών
που δεν χόρταιναν την τιμωρό κακοποίηση να λαμβάνει σάρκα και οστά μπροστά τους

δεν πέσαν οι πωλήσεις
δεν μάζεψαν τα σάλια τους
πολλοί τεμαχίστηκαν από τις αυτόματες πόρτες εισόδου/εξόδου
υπό το σκοτεινό μάτι των φωτοκυττάρων

ίσως και να είχα κάποιες ενοχές
αλλά δεν είναι καιρός για τέτοια τερτίπια

pointing your head with a smile I forgive (red)

pointing your head with a smile I forgive (green)

pointing your head with a smile I forgive (blue)

απαρίθμηση 7

πάνω στα δυο μου χέρια

ξεφύτρωσαν αιώνες

κάτω από τα νύχια μου ευδοκιμεί μια σύγχρονη απειλή

πάνω στα δυο μου χέρια

ξεπούλησαν δυο φλόγες

κάτω από τα νύχια μου φυλάγεται από τη βροχή το λίγο χώμα
ευχή

που προσκυνώ;
ποιον χαιδεύω;
θα σου πιάσω τον πούτσο
μη μιλήσεις
δεν έχω ντροπή
είμαι από κάρβουνο
που σκέπασε τον ουρανίσκο

το φίδι στον αστράγαλο σφιχτά τυλιγμένο

τα ψέματα στη γλώσσα μου παίζουν με τις γεύσεις
χοροπηδώντας μεγάλους διασκελισμούς

από σύμπτωση δεν με βαραίνει η μοίρα μου
το σκουριασμένο μου κεφάλι που κουδουνίζει ξεχαρβαλωμένους νευρώνες
αντηχεί μια ανόητη κι αναγκαία μοναξιά

τι άλλο να πω;
αμφισβήτησα το χρώμα των ματιών μου
τον ψίθυρο που έγινε πληγή
και τη φωτιά που λιποτακτεί κάτω από μαύρα σύννεφα βροχής

διάλογοι 9

-πάρε φόρα

-δεν χρειάζεται πια

μίκρυνε το κενό
μεγάλωσε το βήμα μου

- πάρε βαθιά ανάσα

- τα πνευμόνια μου είναι τρύπια

φώλιασε στα στήθια μου ο φόβος
μικρές μικρές αόρατες καρφίτσες στον αέρα

- κάνε μια ευχή

- δεν είμαι πια παιδί

τι τα σκαλίζεις τώρα τα παιδικά μας χρόνια
ποιος σε έστειλε, που θα με πας, γιατί δεν με γαμάς
πια

escaping

λογική ακολουθία 13

ψαχουλεύω λίγα κέρματα στην τσέπη μου
μετά από δύο χρόνια είναι τρύπια κι όλο το ξεχνάω
ήδη από τώρα
και χάνω τα λίγα κέρματά μου
πάνω από το πεζοδρόμιο κάτω από την άσφαλτο
μέσα στις σόλες των περαστικών έξω από τον χρόνο που διαβαίνει

φιλιά δεν σώθηκαν

αστέρια λερώθηκαν

ύπουλα τα μάτια που μ' αγγίζουν

αγκομαχώ για λίγο ουρανό

αργά και προσεκτικά 17

ούτε τα ξενύχτια πάνω από το προσκέφαλο

ακέφαλο σχήμα

ερωδιός

μόνο το όνομα γνωρίζω
το σχήμα το υποψιάζομαι
την ουσία την αγνοώ

δεν έχει σημασία, λέω τώρα εγώ
εσύ θα μεγαλώσεις και θα πεθάνεις πριν από μένα, λες

φιλιά στα δάχτυλα που μ' αρέσουν και ένα κεφάλι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου ανεμίζει σαν μια μπάλα άμμο και χάνεται, δηλαδή σκορπίζει για την ακρίβεια

κάτω από τη γλώσσα μου κρύβεται λίγη ζωή ακόμη
τόση όση χρειαστεί
και συ όπως και γω ξυπνάμε χωρίς να αλλάξουμε πλευρό

τώρα πλησίασε κι έλα κοντά μου
άλλη μια αγκαλιά θα σου χαρίσω
στο μάγουλο θα σε αγγίξω
όμορφη σιωπή στα μάτια μας κυματίζει

μικρέ μου κατεργάρη
ευτυχώς που τίποτα ανάμεσά μας δεν είναι εύκολο

παρότρυνση 20

να μη μου τα λες όλα
μόνο
να μου λες γι' αυτά που δεν θες να μου λες

και κάποτε θέλω
να μην υπάρχει κάτι που δεν θα θες να μου πεις

τώρα
πες μου ότι θα προσπαθήσεις
κι ας είναι αυτό το πρώτο που δεν θες να μου πεις

χαζούλη μου
ας είναι αυτή μια αρχή
ανόητη κι απλή

ο Γρηγόρης κι ο Πασχάλης (και) για μένα

σηκώνει τα χεράκια του για να φτάσει το χερούλι της πόρτας
προσπαθεί να μην κάνει φασαρία κι έχει γυμνά τα ποδαράκια του
είδε ένα όνειρο και φοβήθηκε
σαν να μην πρόλαβε να πει ένα σ' αγαπώ με τρεις λέξεις

αργά και προσεκτικά 16

ποτέ δεν ρωτάς αν είναι κατάλληλη ώρα
τρυπώνεις στη σκιά ενός δέντρου καταμεσήμερο καλοκαιριού
και στρατολογείς τις στριγκλιές των τζιτζικιών

ποτέ δεν σε περιμένω κι ας είναι κατάλληλη ώρα
αντιμέτωπος με τα αγάλματα στις κεντρικές πλατείες
γλύφω το φως στις λευκές επιφάνειές τους
υγραίνοντας μια αδιάλυτη σκληρότητα

ποτέ δεν θα μας χωρέσει αυτή η επιθυμία

είμαι ένας ακόλουθος της πιο ανεπιτήδευτης αιματοχυσίας

ΔΗΛΩΣΗ 28

κάτω απ' το κρεβάτι μου

λιμνάζουν οι έρωτες που περιφρόνησα

κόκκινο 9

με παρακάλεσες

με τα μάτια

με τα χείλη

με τη γλώσσα


δεν ήλπιζα
δεν πίστευα
ήμουν καυλωμένος

ανακάλυ Ψ η 20

περνάνε οι μέρες
οι μέρες από κείνη τη μέρα
τη μέρα μας

τα χέρια μου κρατήσανε τις διαδρομές του δέρματός σου
τα χείλη μου την αμήχανη καυλωμένη εκπνοή σου

τώρα άμμος σκεπάζει τη θάλασσα
τώρα μπορώ ελεύθερος να γελάω

on the surface

ενασωμα5

κατιθασουπωανυποσχεθεισοτιδενθαγελασεισκαποτεηρθανεδυοφιλοικαιμουχτυπησαντηνπορταναζητησουνενεροκαιτουσεδιωξαμεφωνεσκαικλαματαλεγοντασπωσητανπιααργαγιαμεναπεθανατημιαφοραπουμουανηκεκιαυτοιδενμιλησανεουτετουσκακοφανηκεκαιφυγανεκαιπηγανεστοδιπλανοσπιτιχτυπωντασμετηνιδιααταραξιατηνπορτα

πειραχτήρι 13

παρτουζιάρη αγαθιάρη μου

κόκκινο 8

γυρίζεις το κεφάλι και με κοιτάς με την άκρη του ματιού

"μη"


ανείπωτες ομολογίες που παίζουν το παιχνίδι τους

under the dark

on his bed
playing dead

μονορούφι 10

πόσος καιρός να μου δοθεί σε μια ξεφτιλισμένη ιδιοσυγκρασία συγκράτησης των πυλώνων του ουράνιου στερεώματος που απαιτεί την ανορθόδοξη κλίση της κεφαλής ημών και με προσευχή σ' αναζητάω στα λιμάνια των καιρών και της αδιάντροπης στιγμής που παραμονεύει κάτω από τα φύλλα του καλοκαιριού και μέσα στον καύσωνα του χιονιού που σκεπάζει τα ματοτσίνορά σου λεπτές λεπτές γραμμές λευκού που υπονομεύουν κάθε έννομη διάθεση ασπίλωτης κατάρας που συντίθεται από γλώσσα και δόντια σε διαδικασία λεύκανσης αρνούμενα το παρελθόν κάθε συντροφικής συνήθειας και ηδονής.

λογική ακολουθία 12

ήρεμα θα κυλήσει το βράδυ

δεν θα μ' ενοχλήσεις

δεν θα σ' ενοχλήσω

βατραχούλη μου καλέ

απαρίθμηση 6

είναι που δεν έχεις κάποιον να μιλήσεις
για αυτό είσαι εδώ
γίνομαι ενοχλητικός;
ίσως

που να βρω λίγη βεβαιότητα μέσα σε τόση μοναξιά

μ και ν και ξ

μο να ξια

με νε ξες

μ και ν και ξ

περίεργος συνδυασμός

μ και ν
όπως μουνί
όπως μάνα

κι ένα ξ
ξερό
ξένο


περίεργος συνδυασμός

κάποιο ρόλο θα παίζουν και τα φωνήεντα
δεν έχω όρεξη να το παιδέψω άλλο
κάνε κάτι και συ
χρόνο έχεις
αφού με διαβάζεις

τι χρώμα έχει ο μενεξές;
δεν τα ξέρω όλα. δεν ξέρω καν πως μοιάζει αυτό το λουλούδι
μόνο ότι είναι λουλούδι ξέρω

τι χρώμα έχει ο μενεξές;
και γιατί μου μοιάζει σαν όνομα όπως λέμε Βασίλης, Γιώργος, Θοδωρής;

είναι εκνευριστικό να διαβάζει κανείς ερωτήσεις.
Διαβάζει κανείς για να βρει απαντήσεις.

Δεν έχω απαντήσεις
μόνο μία έλλειψη
σαν μια λακούβα που δεν γεμίζει

01:27

κάπως πρέπει να τελειώσει αυτό

01:28

01:29

01:30
δύο μηδενικά στα τέσσερα
θα αρκεστώ σε αυτά
αν και σε μισή ώρα θα μπορούσα να 'χα τρία στα τέσσερα
θα αρκεστώ σε αυτά
αφού βαριέμαι να μετράω τα λεπτά που περνάνε

πήγα να πω φεύγουνε
αλλά συγκρατήθηκα
και το εξομολογήθηκα

παρότρυνση 19

χτύπα μου το ντέφι
τα πόδια στο χώμα

κι ένα ακόρντο απ' τη βοή του δρόμου

τα βήματα θα μου τα δείξει η πείνα

διάλογοι 8

μ' ένα μαλλί της γριάς και μ' ένα μπαλόνι κόκκινο
διαγράφεις απροσάρμοστη τροχιά
ανάμεσα στ' αστέρια και τα σώματα

οι πλανόδιοι ζηλεύουν το ανάλαφρο βήμα σου
και οι περαστικοί σιχαίνονται τα πόδια σου
κανείς δεν υποψιάζεται ότι είσαι κρεμασμένος και παρασύρεσαι

από ό,τι

ήταν

και το μυστικό
όπως και το φανερό
όπως το νερό
και το όνειρο
χλευάζουν τα λόγια και τον νεκρό



είναι το σπίτι μου άδειο
και οι αγκαλιές μου περισσεύουν

ξεπουλάω

κι αλλάζω παρά τη θέλησή μου

όπως κάθε μετανάστης κι εραστής που 'χει πολλά να χάσει

στην βαρβαρότητα των επιλογών και την αδιακρισία της αδιαφορίας
θα τους έλεγες φίλους
μικρά αδέρφια όμορφα κι αγέννητα
απαγκιστρωμένα

σώπασε δεν είναι η νύχτα που σε πονάει
είναι αυτός ο φωτεινός κακοήθης όγκος
που φουσκώνει
και ριζώνει μέσα στα μάτια μου
και στα μάτια σου

και τώρα θυμήθηκα ότι μου αρέσει να μοιάζουμε
αλλά το μυστικό και το φανερό
το νερό και το όνειρο
τον νεκρό χλευάζουνε



θα μας επισκεφτεί το τσίρκο
κι ας έχει χρόνια να βρει το δρόμο του στη γειτονιά μας
και θα 'χει μαλλί της γριάς και κόκκινα μπαλόνια
να τα μοιράζουν εκπαιδευμένα μαϊμουδάκια
για να 'χει άλλοθι η καλή πρόθεση

ο ελέφαντας
ο ρινόκερος
η καμηλοπάρδαλη
ο κλόουν
κι ο σαλτιμπάγκος

είναι φίλοι μου που πονάνε
στην προβοσκίδα
στο κέρατο
στο μακρύ λαιμό
στην κόκκινη μύτη
και στα μεγάλα παπούτσια

- θα ρθεις μαζί μου

- αν μου κρατάς το χέρι

- κι ας κλέψουμε εμείς το θέαμα απ' τους φίλους μας

- κι ας μας χλευάζουνε

- κι ας μην καταλαβαίνουνε

- κι ας φοβούνται

κάθε τσίρκο
κάθε κόκκινο μπαλόνι
κάθε όνειρο

δακρύζει

ανάμεσα στ' αστέρια και τα σώματα

κι ο νεκρός που τυχαία σκοντάφτεις πάνω του
για το μυστικό και το φανερό
το νερό και το όνειρο
κάτι θα 'χει να σου πει

χωρίς λόγια

i will make you laugh

ανακάλυ Ψ η 19

ξεγυμνώνεσαι μ' όλη σου την αλήθεια
και δεν σε νοιάζουν οι ανασφάλειες των ματιών που σ' αντικρύζουν

υποκύπτω 17

τα σύννεφα
τα σύννεφα
τα σύννεφα
κι ένας ήλιος ανάμεσα
ανάμεσα
ανάμεσα
τα σύννεφα
κι ο ήλιος
ανάμεσα
κι εγώ
κι εγώ
παιδί που γελάει
ανάμεσα
στα σύννεφα
στα σύννεφα
κι ο ήλιος
κι εγώ
ανάμεσα
με ένα χαμόγελο για να κοιμάται το παιδί
μ' όνειρο
μ' όνειρο
μ΄όνειρο
τα σύννεφα
τον ήλιο
κι εγώ
και το παιδί
και τ' όνειρο

τα πόδια μου στο χώμα
κι ένας κόσμος η καρδιά μου

κοίτα με στα μάτια

κόκκινο 7

γκρίκ άιντολ άμστελ πακοτίνια νιβέα κι ένα παρολίγο στραμπούληγμα στη γλώσσα

έτσι

σκέπαζες τα πόδια σου στην άμμο
και δάκρυζες
μετά μεγάλωσες
και ξέχασες όσα μέσα στην άμμο θυμήθηκες

και τώρα μη λυπάσαι
έτσι φτάνουν τα κύματα στην ακτή
ένα δρόμο
ένα
δρόμο

προς εσένα 17

ίσως αν με κρατούσες από το χέρι
κάτω από τον ουρανό
μέσα στο κενό
ανάμεσα σ' αυτό και σ' εκείνο
πριν από το θάνατο
σίγουρα πριν από το θάνατο

να 'ταν πιο αληθινό το αληθινό
δηλαδή να 'ταν υποφερτό
έστω για λίγο

μπορεί μια ολόκληρη ζωή
να στηριχτεί σε ένα τοσοδούλικο λίγο
και μην ρωτάς από που το ξέρω
δεν το ξέρω
μόνο το πιστεύω
για να 'ναι υποφερτό αυτό το ολόκληρο
αυτό, να αυτό που θα 'ναι η ζωή μου

the left and the right eye of...

αποκάλυ Ψ η 21

είμαι φοβισμένος

το καλοκαίρι προδίδει την απουσία μου

ΔΗΛΩΣΗ 27

όταν ο ύπνος είναι μια ύπουλη λύση

έχω μόνο σύμμαχο τα νύχια μου

αργά και προσεκτικά 15

μέσα στον πανικό μου καταμετράω τις απώλειες
μικρά παιδιά που προσπάθησαν να σηκώσουν κεφάλι
επιστρέφοντας βράδυ σπίτι
μην έχοντας ούτε μια αγκαλιά να τα παρηγορήσει
ούτε ένα πιάτο φαΐ να τα χορτάσει

κι η μέρα μου τελειώνει
κι η νύχτα αφιλόξενη για λογαριασμούς των ανθρώπων
υποφέρω την απραγία μου
σβήνοντας το φως σ' ένα ένα τ' άστρα τ' ουρανού

emerging

υποκύπτω 16

όταν θα επιστρέψεις μετανιωμένος

θα σε αγκαλιάσω

ολοκληρώνοντας την εκδίκησή μου

κι όλα θα μπορούν να αρχίσουν πάλι από την αρχή

αποκάλυ Ψ η 20

θα με παρακαλούσες αν ήξερες

ελέγχω την ατάραχη ρουτίνα σου

πλησιάζουν οι μέρες που θα τελειώσει η υπομονή μου

θα με παρακαλέσεις γονατιστός όταν θα μάθεις

και θα σου επιστρέψω όλη τη συμπαγή αναλγησία που μου δίδαξες

ΔΗΛΩΣΗ 26

μην με εμπιστεύεσαι

δεν είμαι αυτό που φαίνομαι

έτσι παραδομένο ήσουν όμορφο (red)

έτσι παραδομένο ήσουν όμορφο (green)

έτσι παραδομένο ήσουν όμορφο (blue)

άλλο η σπίθα κι άλλο η φωτιά

και θα χορεύω σάρκινο τσιφτετέλι πάνω σε κάθε πουλημένη αγάπη
και τα ξυπόλυτα πόδια μου θα ματώνουν πάνω στα κομμάτια γυαλιά που σκόρπισαν
και οι καύλες μου θα 'ναι περήφανες και τα χείλη μου σφιχτά δεμένα και τα μάτια μου στα σύννεφα δοσμένα

χόρεψε ψυχή μου και δικαίωσε το σώμα σου

οι μέρες είναι μετρημένες
και χατίρια δεν θέλω

χώμα στα πόδια μου

και ήλιο στην καρδιά μου

όνειρο θα πω πως έζησα
και σταμάτησα να φοβάμαι την πρώτη φορά που πέθανα

χόρεψε ψυχή μου και πυρπόλησε το σώμα μου

σου χτυπούν παλαμάκια τα πουλιά
και χύνει κρασί στα πόδια σου ο θάνατος

χόρεψε ψυχή μου και γίνε σώμα
γίνε το σώμα μου

αργά και προσεκτικά 14

θα σε κοιτάζω στα μάτια

όσο τα κρατάς επίμονα σφιχτά κλεισμένα

μαντεύοντας τις άτακτες κινήσεις των βολβών σου


όταν θα κουραστείς μέσα στα πολλά χρόνια που θα ζήσεις

σαν μωρό από το κεφαλάκι σου θα σε κρατήσω

και θα σ' ακουμπήσω πάνω σ' ό,τι ποτέ δεν είπαμε

και θα τραβήξω τη θάλασσα να σου σκεπάσει τις πατούσες

και θα δακρύσω χαρούμενος

και συγνώμη που δεν βρίσκω άλλα λόγια να μ' ομολογήσω

ερ Ω τηση 18

- τι κοιτάζεις; δεν θα πέσω

καρφιτσωμένος στην αιχμή ενός αντίου

- τι κοιτάζεις; δεν θα πετάξω

βυθισμένος στη γυάλα μιας υπόσχεσης

Θα βρεθούμε έξω απ' αυτή τη σελίδα

με μια υπόσχεση ίσως κάποιος να πεθαίνει πιο εύκολα

ανακάλυ Ψ η 18

στους δρόμους της πόλης γαντζώνεται το δέρμα μου
σημάδια μιας αβέβαιης διαδρομής
το σκυλί στην είσοδο του σπιτιού
θα μου γλύψει τις πληγές
κι ο ύπνος θα απαλύνει τις μνήμες

έχω όση φροντίδα χρειάζομαι
μέσα σ' αυτό το αφιλόξενο τοπίο

η παρουσία

αποκάλυ Ψ η 20

το μπάσταρδο που έχω μέσα μου

δεν θέλω να το σπιτώσω

πειραχτήρι 12

ψυχούλη μου
θα σου πάρω καινούρια φανέλα
που θα 'χει έτοιμες τρύπες στις μασχάλες
να μη χρειάζεται να περιμένουμε τον χρόνο

ας κάνουμε και μια σκανταλιά

παρότρυνση 18

καλύτερα να με φιλήσεις στο μέτωπο
και να μου πεις την πιο γλυκιά καληνύχτα του κόσμου
μιας που ακόμα πιστεύω σε αυτά τα "πιο ... του κόσμου"

τα χείλη μου δαγκώνω

λογική ακολουθία 11

Όχι δεν έπρεπε να δραπετεύσω, έτσι κι αλλιώς είμαι περιττός, αλλά αυτός ο παλιός γνώριμος του μετρό με καλούσε ξαπλωμένος πάνω στις ράγες της διευκόλυνσης. Ποιος γνώριμος; Εγώ ήμουν. Ο Άγνωστος. Κι άφηνα τα βαγόνια να με τεμαχίζουν. Και γέλαγα με τις τύψεις των δελτίων ειδήσεων. Στην σακούλα των απορριμμάτων που με περισυλλέγανε έμαθα να ανασυντίθεμαι με την ησυχία μου.

Τι λαίμαργη χαρά! Ω, θέε μου! Με δίδαξες από μικρό παιδί όταν μου εκμυστηρεύτηκες σαν σφαίρα στο κεφάλι ότι είμαι ολόκληρος ο κόσμος. Και εσύ είσαι το παιχνίδι μου. Ακόμα έχω τη γεύση της γλώσσας σου στο λαρύγγι μου. Ακόμα γελάω με τα χάλια σου. Ακόμα τεμαχίζομαι. Ακόμα σε δικαιώνω. Σαραβαλιασμένο μου παιχνίδι!

Κι η θλίψη είναι σαν την κουράδα. Λίγο ήλιο θέλει και υπομονή για να σταματήσει να βρωμάει.

Δραπέτης εκ γενετής, είμαι το εν δυνάμει θύμα του θυμού. Είμαι λεία. Είμαι μια αλήθεια περιττή σαν κουνούπι. Αλλά θέλω και γω να ζήσω. Και το νερό δεν είναι αίμα. Και το αίμα δεν είναι κόκκινο. Και το κόκκινο είναι μία σύμπτωση.

κόκκινο 6

μάζεψε τα δόντια σου

ζώο

θα προδοθείς

να χα μια πιστα και πολλα λουλουδια

ο ετεροχρονισμένος πόνος

θα μου πεις τι σημαίνει "αισθηματίας";
είναι κακιά λέξη;
δεν θέλω να πονέσω

εγώ είμαι "αισθηματίας";
σου μοιάζω για τέτοιο πράμα;
δεν θέλω να πονέσω

νιώθεις φόβο δίπλα σ' έναν "αισθηματία"
εμένα με φοβάσαι;
δεν θέλω να πονέσω

εντάξει, τέρμα οι ερωτήσεις
μπορείς να με γαμήσεις τώρα
κι ας πονέσω μετά

ΔΗΛΩΣΗ 25

ΟΥΤΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ
ΟΥΤΕ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΤΖΙΡΙΤΖΑΝΤΖΟΥΛΑ
ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ

μονορούφι 9

μία μέρα λιγότερη από τις πόσες και τις τόσες χαζομάρες μέσα σε συνθήκες άπληστες εκ φύσεως και διαστρεβλωμένης συνειδήσεως να μουσκέψουν οι πατούσες μου με θαλασσινό νερό που ξεραίνει και καίει αργά το δέρμα να φανούν τα κόκκαλά μου λευκά σαν το τίποτα που λερώνει με το παραμικρό ψέμα για να καλύψει τη γύμνια του μπροστά στις κάμερες των ματιών τους των επιθυμιών και των αποδοτικών ανταλλαγών εξού και φτου και πάλι από την αρχή να μαρτυράω των φίλων μου τις κρυψώνες για να αποδείξω πόσο μαλάκας είμαι από την αρχή που δεν λογαριάζω κανένα τέλος που δεν αποδεικνύω την υπόστασή μου που περιορίζομαι χωρίς αιτία και μονοπολώ τη θλίψη αιώνων διατηρημένη στην εκφορά των λέξεων.

ενασωμα4

αντιγραφωμιαευχηψυχαναγκαστικουκαιαντικοινωνικουανθρωπουπαρατηρωντασμιακανουριααισθησιακηλαμπαχαμηλησκαταναλωσησναειναιαναμμενηπανωστοτραπεζιεχοντασξεχασειοτιταολοκαινουριαικεαεπιπλαμουμεειχανεντρυφησειστηνανυπομονησιακαισανφοβισμενοσμαλακασξεστομιζωπαρακλησηγελοιατουλαχιστονκανενασαταναμουεζησαμηνεχοντασναδακρυσωουτεγιαενακιτρινοφυλλοτοφθινοπωρο

my little cloudy dragon

θυμάσαι 9

κάτω από την ομπρέλα
κι ένας δρόμος
και γέλια
κι ένα γρήγορο αντίο
κι ένα σιωπηλό σ' αγαπώ

να μην αφήσει σημάδι
ένας όρκος υποτελής
και μια ελπίδα ύπουλη

επι Θ υμία 20

ξύπνησα καταλάθος χωρισμένος στη μέση
και παρατηρώ σαν αποβλακωμένο
την ευάλωτη κατασκευή μου

θα 'θελα να ξέρω τι σκεφτόμουν όταν γεννιόμουν



θέλω να κάνω γαλάζιο εμετό

και μετά να με νανουρίσεις χαϊδεύοντάς μου τα μαλλιά