then I slept by your side (red)

then I slept by your side (green)

then I slept by your side (blue)

ανακάλ ΥΨΗ 28

η ίδια εικόνα πάντα
πίσω από τόση φθορά
πίσω από τόση τύχη
πίσω από τα μάτια που διψούν
πίσω από το θάνατο που μας λαχταρά

making fun of me

ΔΗΛΩΣΗ 31

αδικαιολόγητα οικείος

χορεύω πάνω στις συμβάσεις της πραγματικότητας

ο ήχος των φύλλων ανήκει στον άνεμο

και το σώμα τους σ' ό,τι κρυμμένο λαχταρά να δει τον ήλιο

κι αν είμαι κάτι εγώ
είμαι μόνο μια πρόθεση που πέφτει πάνω σου

που είτε θ' ανοίξεις τα χέρια σου να την κρατήσεις
είτε θα την αφήσεις να τσακιστεί στα πόδια σου

κι ο χείμαρρος μας παρασέρνει όλους στη θάλασσα

αδικαιολόγητα οικείος με την ανημποριά των ανθρώπινων σωμάτων

κόκκινο 12

σε παρακαλώ

μία ακόμη φορά

κι ας είναι η τελευταία

επιθυμία 26

παλεύω με τη σιωπή που μου χάρισες

να βγω νικητής

να 'σαι περήφανος

όταν θα μιλάς στους φίλους σου

για μένα

το δάσος και τα ορθογώνια παραλληλόγραμμα

υποκύπτω 23

ήταν ένα δέντρο που δεν είχε όνομα

αλλά είχε τις πιο βαθιές ρίζες

που το ανάγκαζαν να μένει αμετακίνητο

σαν αιώνια τιμωρία

the horror in symmetry

αργά και προσεκτικά 21

δεν αντιστέκεται


βαριά ανασαίνει

κοίτεται

πεινασμένα πουλιά κάνουν κύκλους
πάνω από το κορμί του

ο ήλιος επιμένει στις σκιές των παιδιών που παίζουν με την άμμο

ίσως αύριο να ισχυριστούμε ότι ήταν ένα όνειρο χαζό

που δεν πρόλαβε κανείς να το πιστέψει

ανακάλυψη 27

μέθυσε ο άνεμος ακολουθώντας το ποτάμι
και φτάνοντας στη θάλασσα
χόρεψε με μανιασμένα βουητά
και στροβιλίσματα
κοιτώντας επίμονα προς το βουνό
τις χιονισμένες κορφές που σιωπούν
κι ύστερα
χάθηκε σαν χάδι απαλό
στο πρόσωπο που χαμηλώνει το βλέμμα
κι αποσύρεται στο σκοτάδι δίχως λέξη

και σήμερα είναι μια τυχαία μέρα της ζωής μου

the teeth

παρότρυνση 22

μέσα στη μέση του κόσμου
έλα και πάρε με αγκαλιά
πλησίασε τα χείλη σου στα χείλη μου
και με μια πνοή
ψιθύρισέ μου ό,τι φοβάσαι

μέσα στη χούφτα μου θα σε κλείσω
και με της αγάπης ξόρκι ανείπωτο
ελεύθερο πουλί
στον ουρανό θα σε στείλω
αγάπη πυρωμένη

υποκύπτω 22

πάνω στη Γη πατώ 

κι από χώμα, νερό κι αέρα θρέφομαι

πίστη στο σώμα μου

όνειρα στα μάτια

κι έναν ουρανό γαλάζιο

υψώνομαι σαν δέντρο

μέσα στο αχανές διάστημα

κι έχω τα χέρια μου σφιγμένες γροθιές

να σπάσουν το θόλο που μας περιβάλλει

track me

ΔΗΛΩΣΗ 30

σήμερα
δεν έχω εμπιστοσύνη
ούτε σε εμένα
ούτε σε εμένα

και δες πως μοιάζω
σαν αντικαθρεφτίζομαι στη μικρή λιμνούλα
από τα βροχόνερα που δεν βρίσκουν
το δρόμο της επιστροφής

πλάσμα που παραμονεύει στην άλλη πλευρά των πραγμάτων

σήμερα
μια βροχερή μέρα
που φυλάγομαι από τη μορφή μου

αργά και προσεκτικά 20

δεν θυμάμαι το δρόμο της επιστροφής

ούτε μίτος της αγάπης που οδηγεί

ούτε αργαλειός που καρτερικά υφαίνει

χάνομαι για να με βρεις

σε μια ερημική ακρογιαλιά

χωρίς συντρόφους

ούτε προορισμό

κι αν με ρωτήσεις το όνομά μου

θα σου πω ο Καθένας

a painful mask underneath

ενασωμα6

ΤΟΧΕΡΙΜΟΥΤΟΧΕΡΙΣΟΥ

ΤΟΓΕΛΙΟΜΟΥΤΟΓΕΛΙΟΣΟΥ

ΤΑΜΑΤΙΑΜΑΣ

ΟΙΑΝΑΣΕΣΜΑΣ

ΗΘΑΛΑΣΣΑ

ΑΥΤΟΣΟΚΟΣΜΟΣ

δια Λογοι 11

- πέρασαν χρόνια

- ταξίδεψαν τα σύννεφα χιλιόμετρα πολλά

- σε κυκλική τροχιά

- κι εμείς νομίζαμε ότι βαδίζαμε σε μια ευθεία

- πέρασαν χρόνια πολλά

- θ' ανταμώσουμε;

- μόνο αν το θέλουμε πολύ

- πάνω σε σύννεφα

- που ταξιδεύουν σε κυκλική τροχιά

open me

θυμάσαι 15

 

έπρεπε ένα πρωινό να παλέψουμε 

με τον ήλιο που ζήλεψε τα χαμόγελά μας

μονορούφι 12

σαλεύει ανήθικη μια αλήθεια που περιεργάζεται κωφούς αντίλαλους πάνω σε τζάμια που γυρεύουν κόκαλα μέσα στο διάφανο υγρό της αντανάκλασης που υπόσχονται αντί της ευδιάκριτης θρυμματιστής αγωνίας σκορπισμένη στα πόδια σου και στης φωτιάς την ένθερμη υποδοχή μετά την επανάσταση των ψυχών που γεύτηκαν το χιόνι κάτω από τον πυρωμένο ήλιο ενός μεσημεριού που καλπάζουν άλογα μιας ελπίδας που υποφέρει από την επίκτητη ζήλεια του αναπόφεκτου που μας παρασέρνει σαν το θάνατο σε μια ανούσια διαμάχη με το τίποτα που πίσω από τα πάντα καραδοκεί

αποκάλυψη 30

περπατάω αμέριμνα πάνω σε κορυφογραμμές

και πολύ προσεκτικά σε καταπράσινες πεδιάδες

σκορπίζω με την ίδια αγάπη

όσα λουλούδια αγγίζουν τα χέρια μου

έχω εμπιστοσύνη

ακόμα και στην προδοσία

focus on me

κόκκινο 11

γυμνά παπούτσια 

παρατημένα κάτω από το χρώμα που αναλύεται

υποκύπτω 21

αν ποτέ μιλήσω

λίγο αργά και πιο προσεκτικά

θα σου είχα μιλήσει

για ό,τι κάποτε ξεχάσω

μην ποτέ γυρίσει το πρόσωπο

κι αντικρύσει νύχτα μέσα στο φως της μέρας

ανόητη πεποίθηση που κρύβεται

σ' ό,τι δεν ειπώθηκε κάτω από τ' άστρα

πάνω από τις καρδιές μας

ανάμεσα σ' ό,τι γίνεται

κι ό,τι φθείρεται

αυτόματα

όπως χάνονται οι ζωές μας

μέρα με τη μέρα

πειραχτήρι 16

μέσα από την καρδιά μου

εύχομαι

το νέο έτος να φέρει σε όλους μας

αυτό που μας αξίζει

ΕΞΟΔΟΣ - όσα με λόγια δεν μπορώ να μιλήσω

ΑΓΑΠΑΩ

ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ



ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΩ

επιθυμία 25

θα είμαι λίγο 'κει, πιο πέρα
όπως πάντα άλλωστε

πότε πλησιάζοντας
πότε απομακρύνοντας
ποιος μπορεί να πει με σιγουριά;

κουβαλώντας πάντα μια ευχή στην πλάτη μου
που καμπουριάζει
όλο και πιο πολύ
μέχρι να ερωτευτούν
τα μάτια μου
τα δάχτυλα των ποδιών μου

απο ΚΑΛΥΨΗ 29

δεν μιλάω σε κανέναν για τις πεταλούδες που δεν άντεξαν το ψύχος

μπορεί στο άκουσμα αυτής της σιωπής να με κοιτούσες παράξενα

κι έχω ένα πρόσωπο ολόκληρο να με κοιτάει κατάματα

και γελάει, όπως τα μωρά σαν τα κοιτάξεις πολύ ώρα με σοβαρό βλέμμα

θα 'ρθει ο άνεμος καλπάζοντας πάνω από βουνά και θάλασσες
και θα ξεχυθεί αρτσούμπαλα πάνω στις κόκκινες πέτρες που κρατάνε τον ρυθμό
κι εγώ
όπως εσύ
όπως κάθε εγώ
και κάθε εσύ
βυθισμένος μέσα στην ανημποριά
θ' αρχίσω πάλι να τραγουδώ
σαγηνεύοντας το φως που ανέκαθεν περιφρονούσε τον άνθρωπο

what has left and will never vanish

θυμάσαι 14

μέσα σε ένα μικρό μικρό δωμάτιο

τα πιο αληθινά χριστούγεννα της ζωής μου

εγώ κι εσύ

κάποτε

έτσι φτιάχνονται οι μύθοι

από το μικρό κι ασήμαντο

που στοιχειώνει

χρόνια πολλά σε τρεις πράξεις (red)

χρόνια πολλά σε τρεις πράξεις (green)

χρόνια πολλά σε τρεις πράξεις (blue)

προς εσένα 21

δεν έπαψα να 'μαι φίλος σου

μόνο για τον έρωτά μου ντράπηκα

και τώρα που 'χουν περάσει χρόνια πολλά

τα χρόνια μου πολλά σου στέλνω

σαν ευχαριστώ που ήσουν εκεί

στις πιο σκοτεινές στιγμές μου

τρία δεντράκια κάθουνταν

επιθυμία 24

έχει μεγάλη καρδιά

κι οι γιατροί λένε ότι αυτό είναι αρρώστια

και 'γω δεν τους καταλαβαίνω

αφού όλο χαμογελάει

σήμερα μου έκανε ένα δώρο

και ξέρω ότι ήταν μέσα από την μεγάλη του καρδιά

και το έκανε και σε άλλους

χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα

και γω δεν ζηλεύω καθόλου λόγω μίας σπάνιας ασθένειας

αλλά επειδή ντρέπομαι λίγο για αυτό 

κάνω ότι του κρατάω μούτρα για να μη με πάρουνε χαμπάρι

και ξέρω ότι θα ντρέπεται λίγο κι αυτός

αλλά έχει μεγάλη καρδιά και δεν τον νοιάζει και πολύ

είναι χριστούγεννα κι έχει πολύ αγάπη να δώσει

κι οι γιατροί του λένε όλο να μην κουράζεται

και να μην αγχώνεται γιατί έχει μεγάλη καρδιά και μπορεί να πάθει κάτι

αλλά αυτός επειδή έχει μεγάλη  καρδιά κάνει πάντα του κεφαλιού του

γιατί αγαπάει τον κάθε ένα ξεχωριστά κι όλους μαζί

όσους ξέρει κι όσους δεν ξέρει

όσους λίγο τους άγγιξε κι όσους θα αγγίξει

θα θελα μόνο να του πω ευχαριστώ

αλλά στα παιδιά με τη μεγάλη καρδιά

δεν πρέπει να λέμε τέτοια πράματα

γιατί όπως λένε οι γιατροί μπορεί να πάθουν τίποτα

εγώ έτσι ήθελα ένα ευχαριστώ να του πω χωρίς φυσικά να του το πω

γιατί χάρη σ' αυτόν έμαθα να αγαπώ πιο πολύ

με την μικρή καρδιά που έχω

και δεν κινδυνεύω από τίποτα όπως λένε οι γιατροί

προς εσένα 20

δώσε μου τις κόκκινες μπάλες

κάτω κάτω τις μεγάλες

και προς τα πάνω τις πιο μικρές

και το άστρο

θα το δώσω στον μικρό τον αδερφό μου

κι εσύ μην κλάψεις

είναι Χριστούγεννα

και σου συστήνω τον εαυτό μου

από τον Φοίβο (και) για μένα

Χριστούγεννα

Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν' ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ' όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι  μαμά
Πλακώνεται απ' τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν' ανοίξει ξανά

Χριστούγεννα

Τα πλεϊμομπίλ μου είν' εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους νά 'ναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι είν' αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα

Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ' ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θα 'ναι ξανά

Χριστούγεννα

Κι εσύ τι θες απ' τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πως σε μισώ
Θες νά 'σαι η ίδια και ν' αλλάζω εγώ
Με θες προσωπικό σου δημιουργό
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ
Λάμπω εγώ
Μα μ' ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα

Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να 'ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα

Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια

κάτω από το δέντρο

σαν δωράκι κουλουριασμένο

κοιμάται το παιδί που δεν μεγάλωσε

κι ονειρεύεται ένα αγόρι

με μάτια υγρά

σε μια μεγάλη αγκαλιά

υποκύπτω 20

μικρό μου αγόρι
τώρα μεγάλωσα
κι έβγαλα δόντια λευκά
και δεν κρύβω γυμνή σοκολάτα στις τσέπες μου
μικρό μου αγόρι αντί βροχή να μου φέρεις
μικρές μικρές κόκκινες πέτρες
να  σου ζωγραφίσω τη ροή του πόνου
κι απόλαυσα την επίμονη φωνή σου - μην ξεγελιέσαι
δεν είμαι από κάρβουνο ούτε περπατώ πάνω σ' ένα παράπονο
αγόρι που κυλιέσαι στο χαλί ανάμεσα στα πόδια των γονιών σου
τώρα έφυγα από το σπίτι
και φόρεσα τα παπούτσια μου ανάποδα
ν' αποφεύγω τις ευθείες που με ζαχαρωτά με δελεάζουν σε κάθε μια στροφή

ανακάλ ΥΨΗ 26

καμιά φορά τα πράγματα είναι πολύ απλά

δηλαδή απροσδόκητα δύσκολα

complicity

απο ΚΑΛΥΨΗ 28

οι φίλοι μου αισθάνονται αμήχανα τα χριστούγεννα

αποφεύγουν να με κοιτάξουν στα μάτια

μιλώντας ακατάπαυστα για τον καιρό τις τιμές και την κρίση

προσπαθώντας με δυσκολία να χαμογελάσουν

μην τύχει και παρεξηγηθούν

είναι χριστούγεννα

κι οι φίλοι μου δεν μπορούν να υποκριθούν το χαμόγελο που απαιτείται

μέσα στα χιλιάδες λαμπιόνια που γρήγορα θα σβήσουν

απαλλάσσοντας τους ανθρώπους από ένα μουχλιασμένο φως

που λερώνει τις καρδιές τους

είναι χριστούγεννα

γονατισμένα

ντροπιασμένα

σαπισμένα

εξαρτημένα

λογική ακολουθία 17

με τόσα λαμπιόνια παντού

πως να μην είσαι πιο χαρούμενος

είναι χριστούγεννα

οι βιτρίνες στολισμένες

οι δρόμοι στολισμένοι

τα σπίτια στολισμένα

οι άνθρωποι στολισμένοι

είναι χριστούγεννα

πως γίνεται να μην είσαι πιο χαρούμενος

κόσμος στους δρόμους πιο χαρούμενος

αμάξια στους δρόμους πιο χαρούμενα

χαμόγελα πιο χαρούμενα κι από τα χαρούμενα

είναι χριστούγεννα

λαμπιόνια παντού

πως να μην είσαι πιο χαρούμενος

ερ Ω τηση 20

μυρίζεις άσχημα

όπως μυρίζει ψόφιο ζώο την τρίτη μέρα

άπλυτη ντροπή - πως τολμάς να με πλησιάζεις

ΔΗΛΩΣΗ 29

ήσυχα κάθομαι και δεν ζητάω πολλά

εσύ όμως καλού κακού κράτα αποστάσεις

when the eyes defy me

ανακάλ ΥΨΗ 25

είναι κι ο έρωτας

ένας άλλος τρόπος

να πεθάνει κανείς

αργά και προσεκτικά 19

είναι

γιατί πάντα είναι

πρώτα από όλα

ολόκληρες οι λέξεις

που έρχονται πρώτες από όλες

στο στόμα να προδώσουν

είναι

γιατί πάντα θα 'ναι

το χρώμα μιας μέρας

που δεν ξεθωριάζει σαν κλείνεις τα μάτια

και γέρνεις το κεφάλι πάνω σ' έναν ήλιο

που δεν αντέχει πια

είναι

μόνο είναι

μια στιγμή

που δεν χορταίνει 

ολόκληρους αιώνες

να καρτερεί την ανάμνηση

μιας καρδιάς

που είναι

μόνο είναι

το ταμπούρλο του Θεού

από τον Νίκο (και) για μένα

Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές
κι ήταν η σχέση μας αυτές
χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ

Κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω
από εμένα πόσα δεν μπορώ

Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ...εσένα

Κι αν μείνει τ' όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό
ένα να να λες σαν να'ναι χθες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...

Έψαξα
έτσι ένα ψέμα σου να βρω
να μην μπορώ να τ' ανεχθώ
και δεν βρήκα ούτε ένα

Κι έπειτα
μέτρησα πάλι για να δω
αν είν' τα λάθη μου εδώ
και δεν έλειπε κανένα..

ήταν που ύπνος δεν μ' έπιανε

κι έζησα μια ολόκληρη ζωή μαζί σου

μέχρι να ξημερώσει

ανακάλ ΥΨΗ 24

σε κάθε όχι

ένα ναι ξενιτεύεται στα όνειρα

δια ΛΟΓΟΙ 10

σφίγγω τα δόντια
τόσο σφιχτά που νιώθω να σπάνε μικρά
μικρά κομματάκια

αποφεύγω τις ομολογίες
μιλώντας συνεπαρμένος για τις
καιρικές μεταβολές που συντελούνται
πάνω από το κεφάλι μας

-αλήθεια;
-δεν θα μπορούσε να 'ναι ψέματα
-αναγκαστική αλήθεια
-δεν μοιάζει με ένα ΠΕΛΩΡΙΟ ψεματάκι;
-οχι
-μου θύμωσες;
-οχι
-θέλω να σε γνωρίσω στους φίλους μου
-είναι όμορφοι;
-είναι φίλοι μου
-πόσο νερό μπορείς να πιεις;
-όσο αντέχεις να 'χεις τα μάτια σου κλειστά
-σε φοβάμαι
-κι εγώ

without my eyes

υποκύπτω 19

αλητεύω πάνω

σε

ά-

καμπτους δρόμους

δι-

ηγούμαι στη νύχτα

τα παρα-

μύθια της ημέρας για

να κοι-

μηθεί πριν την προ-

λάβει ο ήλιος την ανατολή

κι όλο δεν προ-

φταίνω να σου ε ξ η γ ή σ ω

επιθυμία 23

να σε δω να μεγαλώνεις

σ' αυτό το σώμα πια

να μη χωράς

ανακάλ ΥΨΗ 23

ένα μικρό μικρό κομμάτι μέσα μου

χωράει ολόκληρο τον κόσμο

μη μου στερείτε τη μορφή μου

αποκάλυ Ψ η 27

το πρόσωπο πάνω στο πρόσωπο

ελαφρά μετατοπισμένο

ακόμη πιο ελαφρά χαραγμένο

διάφανο

πέπλο

κατά τον απόπλου

χιλιάδες φίδια ακολούθησαν τα ίχνη

και ξοπίσω ελάφια χαρούμενα

και αμάξια με την όπισθεν και χειρόφρενο τραβηγμένο

σε μια μεταδοτική παραζάλη

δεν κράτησε για πολύ

ο χαφιές ήταν ανάμεσά μας

μ' ένα αδερφίστικο βήχα

πρόδωσε τη θέση μας

πλάκωσε άγριο φως

κι όλα χάθηκαν μέσα σ' απροσδιόριστο λευκό

από τον Θάνο και τον Γιάννη (και) για μένα

Βαθύ βαθύ το πέσιμο
βαθύ βαθύ το ανέβασμα
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ`ανοιχτά φτερά του
Βαθιά βαθιά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα
ανάσα ωκεανού, ανάσα ωκεανού, ανάσα ωκεανού.
Βαθύ βαθύ το πέσιμο
Βαθύ βαθύ το ανέβασμα.

πλάι στο κύμα κάτι ψιθύρισα 

και τ' άκουσες μόνο εσύ

αγκαλιαστήκαμε σφιχτά

και χωρίσαμε

I shouldn't fear

ανακάλυ Ψ η 22

ραντεβού σ' ένα δρόμο που είχε όνομα
μέσα σ' ένα αμάξι μ' αναμμένα τ' αλάρμ
κι ένας προορισμός που ήταν ήδη επιλεγμένος
μέσα από μια καθοδήγηση πάντοτε θηλυκού ήχου

πάτησες γκάζι
σαν να μ' ένοιαζε ποτέ η ταχύτητα
ήθελες να προλάβουμε τις στροφές
ήθελα ν' αποφύγουμε τις λακούβες

στο ενδιάμεσο
άνοιξα το παράθυρο
έφτυσα την τσίχλα μου στα μαλλιά ενός περαστικού

στο ενδιάμεσο
άνοιξες το ραδιόφωνο
σιγοψιθύρισες ένα τραγούδι δίχως λόγια χωρίς να με κοιτάς

είπαν ότι σε παραπλάνησε μια ευθεία
είπαν ότι με διατάραξε μια ομαλότητα

ραντεβού σ' ένα δρόμο μέσα σ' ένα αμάξι
αρκούν για να εκτροχιάσουν έναν προορισμό

περισυλλέχτηκαν κουβαριασμένες προσδοκίες 
μη αναγνωρίσιμες

θυμάσαι 13

καλώς ήρθες μουρμουρίζει ένας αισθησιακός ερημίτης
με τον ίδιο τόνο που σε αποχαιρετούν οι αριθμοί

κι εγώ που απαριθμούμαι
αμύνομαι υπέρ ονείρων απατηλών
κι έρωτος σαρκοφάγου

κι εγώ που δεν αθροίζομαι
αντιστέκομαι στη λήθη του ροχαλητού σου
και των υποσχέσεων που ταίριαζαν ωραία με τα μάτια σου

σ' αγάπησα χαζούλη και δεν ξέρω αν θα μάθω ποτέ αν σημαίνει κάτι αυτό

είπες
αν έχουν όνειρα οι αριθμοί
θα ονειρεύονται μέρες, μήνες, χρόνια

τη μέρα που σε γνώρισα
πόσες φορές σε φίλησα
πόσες σε πρόδωσα

κι αν έχουν όνειρα οι αριθμοί
ήταν 5 τα χρόνια
και το 3 μας ήταν ήδη αρκετό
κι ό,τι περίσσεψε γέννησε εφιάλτες
με κωδικούς, λογαριασμούς, τιμές
κι αριθμημένες πληγές νεκροτομημένου σώματος

καλώς ήρθες φωνάζει ένας αισθησιακός ερημίτης
με τον ίδιο τόνο που σε καλωσορίζει το άπειρο
ένας αριθμός απαλλαγμένος απ' την αρίθμηση

something to say

απαρίθμηση 8

NUMBERS

10227

245458

883650519

επιθυμία 22

θα 'θελα να 'ναι όλοι εδώ

οι άνθρωποι π' αγάπησα

κι αυτοί που θα μ' αγαπήσουν

και της μικρής τουρτίτσας

όταν θα σβήνω το κερί

θα 'ναι η ευχή μου

μια ευχάριστη ανάμνηση

απ' ό,τι ήμουν

κι ό,τι θα γίνω

μέχρι να μην είμαι άλλο

λογική ακολουθία 16

η πρώτη φορά είναι πάντα τζάμπα

κι αν λάμψει ο θάνατος στα μάτια σου

θα 'ναι κι η δεύτερη τζάμπα

στην τρίτη όμως

όπως και να 'χει

θα παρακαλάς να πληρώσεις

trying to love me

προς εσένα 19

μου σκεπάζεις με τα δάχτυλα τα μάτια

μην παγώσει τ' όνειρό μου

χαμόγελο στα χείλη μου που δεν θα θυμηθώ

όταν ξυπνήσω με κλάματα και μιας μάνας αίματα

ανακαλύπτοντας μια γνώριμη ιστορία να διηγηθώ

ανακάλυ Ψ η 21

τις νύχτες ακούγονται μόνο

της πείνας νιαουρίσματα

και βογκητά γαμησιού σαν κλάματα μωρού

χαθήκανε τα σκυλιά  απ' τη γειτονιά

κι οι γάτες μάς φοβερίζουν

μιλώντας ακατάπαυστα

για την εξαίσια καταγωγή τους

I am expecting visitors

αργά και προσεκτικά 18

ακούω τα λόγια των

με περισσή προσοχή στις καταλήξεις

παρατηρώ τις κινήσεις των

διαβάζοντας το θυμό τους που αναγράφεται στον αέρα

και τα δάκρυα που δεν έρχονται

δεν είναι ν' ανησυχεί κανείς

ξεχάσαμε να πληρώσουμε το νερό

τώρα που είμαστε επαναφορτιζόμενοι

κι επειδή κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ

συμπεραίνω

θα έλεγα σε κάποιον που δεν του καίγεται καρφί 

επιμένω

να αποζητάω λίγο ζεστό νερό

ένα ποτήρι γάλα

και λίγο φως αναμμένο

ανακούφισης

των κόκκινων ματιών

που πείνασαν για τη ζωή μας

από τον γιάννη και τον μανώλη (και) για μένα

Ν' ανοιγοκλείνει η κουρτίνα και πίσω να φεύγουν,
να 'ρχονται εδώθε, να μας αγγίζει η πνοή των,
κι οι τεμπελιές μας οι αθώες που πάντα μας ρεύουν,
ν' ανοιγοκλείνουν κι αυτές, δροσισμένες μαζί των.

Μαζί μ' εκείνες, που πλάι μας με λύσσα βρυάζουν,
μες την αυλή, στο σαλόνι, στον πολυθόρυβο δρόμο,
που μας κοιτάνε, μας γνέφουν, γελούν και φαντάζουν
προς τη ματιά μας και στ' όνειρο και με πανέρια στον ώμο.

Στο γλυκολάλο τ' αέρι, ανεμίζει και φέρνει
τα προσωπάκια τους όλα, γλυκά, ροδισμένα,
είναι ξανθές και μελάχρες, λαχτάρα τις παίρνει
γι' αυτά τα μάτια μας σε γλυκό δάκρυ λουσμένα.

Θα μπουν μαζί και θ' απλώσουν τα χέρια,
θα μας χαϊδέψουν μαλλιά, στον αγέρα σπαρμένα,
θα μας μιλήσουν γλυκά σ' αγκαλιάσματα αιθέρια,
θα μας φιλήσουν με χείλη απαλά, μυρωμένα.

Κι όπως η βάρκα, το κύμα μες στο μαϊστράλι,
όπως σαλεύουν να φτάσουν, ν' αγγίσουν στο μώλο,
έτσι τις σέρνει σε μένα, κοντά στ' ακρογιάλι,
εν' αεράκι, ν' αδειάσει το τσούρμο τους όλο.

Να ξεχωρίσουνε τέλος τα σώματα εμπρός μου
απ' την ανοιγμένη κουρτίνα στήλες να προβάλλουν,
από μακριά κι αν φθασμένες, τα πέρα του κόσμου,
να γίνουν σωστές σιλουέτες, χωρίς ν' αμφιβάλλουν.

Κι όλο να τρέμει η κουρτίνα, κοντά στο φεγγίτη,
όλο ν' αμπώχνουν οι πρώτες, λαχτάρα να ιδούνε,
ναν τις ιδώ να γεμίζουνε τέλος το σπίτι,
να μη χωρούν και να μείνουν και στην αυλή να μιλάνε.

Ήρθαν, μα δεν τις θέλω τόσες κοντά μου,
είναι πάρα πολλές, με κουράζουν, μ' αλλάζουν,
παρ' τες, μητέρα! να φύγουν, αν ήρθαν, -αλιά μου-.
Ολα τα βίτσια μου αν δουν, θα σπαράξουν.

Είναι πολλές, ένα πλήθος εγκάρδιο για μένα,
γιατί δεν ήπια παρά την ψυχή των,
μόνο τα λόγια τους άκουσα, μάνα μου, τα χαϊδεμένα,
κι ύστερα φύγαν, ήταν πάρα πολλές, προς τη γη των.

Είχα φυλάξει βαθιά μου μονάχα τη χάρη,
μονάχα τ' όνειρο - δεν ονειρεύομαι τώρα;
Χωρίς ν' αφήνουν κανέναν ίσκιο κι αχνάρι,
τις είχα ιδεί να μου φέρνουν περίσσια τα δώρα.

θυμάσαι 12

άπλωσα το χέρι μου

για να

και χρόνια

βροχές

και καλοκαίρια

ξανά και ξανά

θυμάμαι

άπλωσα το χέρι μου

αποκάλυ Ψ η 26

τα σαλιγκάρια δραπέτευσαν μέσα από την κατσαρόλα

συγνώμη που προκαταβάλω την πρόθεσή τους

ως το πρωί γέμισαν όλους τους τοίχους με την κολλώδη βλέννα τους

δηλαδή τη μίξα τους

κι εμείς δεν ακούσαμε τίποτα

όχι ότι είμαστε κουφοί

ούτε ότι αδιαφορούμε για τέτοιου είδους εξελίξεις

αποσυρθήκαμε στα ενδότερα δωμάτια

σίγουροι πως θα βράσουν ήσυχα μέσα στο καβούκι τους

δηλαδή το σπίτι τους

σίγουροι πως θα πεθάνουν ήσυχα

χωρίς να μας ενοχλήσουν