until the symmetry collapsed 3

πρώτη ύλη : foto by iacovos camhis

απο ΚΑΛΥΨΗ 32

επιμένω μέχρι να ξεράσω τα ψέματά μου

τόσο πολύ μ' αγαπάω πια

who may know the true color

από τον Μανώλη και την Τάνια (και) για μένα

κάτι πήρε μαζί του ο χαρταετός
μπλεγμένο στην πολύχρωμη ουρά του
που ξοδέψαμε ολόκληρο το πρωί
να αποφασίσουμε με τι χρώματα θα τον ντύσουμε

"δεν πειράζει" μου είπες
"εμείς φταίμε, που τον κακομάθαμε"

και για ένα χρόνο
προσπαθήσαμε
σαν να μην άλλαξε τίποτα

ένα χρόνο
όσο αντέχαμε
με τον χαρταετό μας
χαμένο στα σύννεφα

προς εσένα 22

δεν έμαθα ποτέ να φτιάχνω χαρταετό
νόμιζα θα σουνα πάντα εδώ
να σου κάνω παρέα
κάθε Καθαρά Δευτέρα πρωί
παρατηρώντας σαν μικρό παιδί
με πόση σιγουριά τα χέρια σου
κατασκευάζουν μια χάρτινη υπόσχεση

και μετά σε μια ακροθαλασσιά
να τρέχω ξυπόλητος στην άμμο
τραβώντας τα σχοινιά του
μέχρι να σηκωθεί ψηλά
μαζί με τα σύννεφα
μια χάρτινη υπόσχεση
ότι θα σουνα πάντα εδώ

κι εσύ
να γελάς
ενθουσιασμένος και
περήφανος
που δεν κατάλαβα ποτέ

περήφανος
που δεν κατάλαβα ποτέ

K(eye)TE

επιθυμμία 27

μες στα βουνά θα τρυπώσω ξανά

να ακούσω πως πλάθεται ο κόσμος

απαρίθμηση 9

ανήσυχη

περίλυπη

αφανής

γεμάτη στοργή

αποκάλυψη 31

ξέρω ότι μια μέρα

θα ουρλιάξω τόσο δυνατά

που θα χάσω τη φωνή μου

έτσι κι αλλιώς

τι περισσότερο μπορεί να πει κανείς

μ΄ ένα στόμα

γεμάτο με δόντια που θρυμματίζονται

then I slept by your side (red)

then I slept by your side (green)

then I slept by your side (blue)

ανακάλ ΥΨΗ 28

η ίδια εικόνα πάντα
πίσω από τόση φθορά
πίσω από τόση τύχη
πίσω από τα μάτια που διψούν
πίσω από το θάνατο που μας λαχταρά

making fun of me

ΔΗΛΩΣΗ 31

αδικαιολόγητα οικείος

χορεύω πάνω στις συμβάσεις της πραγματικότητας

ο ήχος των φύλλων ανήκει στον άνεμο

και το σώμα τους σ' ό,τι κρυμμένο λαχταρά να δει τον ήλιο

κι αν είμαι κάτι εγώ
είμαι μόνο μια πρόθεση που πέφτει πάνω σου

που είτε θ' ανοίξεις τα χέρια σου να την κρατήσεις
είτε θα την αφήσεις να τσακιστεί στα πόδια σου

κι ο χείμαρρος μας παρασέρνει όλους στη θάλασσα

αδικαιολόγητα οικείος με την ανημποριά των ανθρώπινων σωμάτων

κόκκινο 12

σε παρακαλώ

μία ακόμη φορά

κι ας είναι η τελευταία

επιθυμία 26

παλεύω με τη σιωπή που μου χάρισες

να βγω νικητής

να 'σαι περήφανος

όταν θα μιλάς στους φίλους σου

για μένα

το δάσος και τα ορθογώνια παραλληλόγραμμα

υποκύπτω 23

ήταν ένα δέντρο που δεν είχε όνομα

αλλά είχε τις πιο βαθιές ρίζες

που το ανάγκαζαν να μένει αμετακίνητο

σαν αιώνια τιμωρία

the horror in symmetry

αργά και προσεκτικά 21

δεν αντιστέκεται


βαριά ανασαίνει

κοίτεται

πεινασμένα πουλιά κάνουν κύκλους
πάνω από το κορμί του

ο ήλιος επιμένει στις σκιές των παιδιών που παίζουν με την άμμο

ίσως αύριο να ισχυριστούμε ότι ήταν ένα όνειρο χαζό

που δεν πρόλαβε κανείς να το πιστέψει

ανακάλυψη 27

μέθυσε ο άνεμος ακολουθώντας το ποτάμι
και φτάνοντας στη θάλασσα
χόρεψε με μανιασμένα βουητά
και στροβιλίσματα
κοιτώντας επίμονα προς το βουνό
τις χιονισμένες κορφές που σιωπούν
κι ύστερα
χάθηκε σαν χάδι απαλό
στο πρόσωπο που χαμηλώνει το βλέμμα
κι αποσύρεται στο σκοτάδι δίχως λέξη

και σήμερα είναι μια τυχαία μέρα της ζωής μου

the teeth

παρότρυνση 22

μέσα στη μέση του κόσμου
έλα και πάρε με αγκαλιά
πλησίασε τα χείλη σου στα χείλη μου
και με μια πνοή
ψιθύρισέ μου ό,τι φοβάσαι

μέσα στη χούφτα μου θα σε κλείσω
και με της αγάπης ξόρκι ανείπωτο
ελεύθερο πουλί
στον ουρανό θα σε στείλω
αγάπη πυρωμένη

υποκύπτω 22

πάνω στη Γη πατώ 

κι από χώμα, νερό κι αέρα θρέφομαι

πίστη στο σώμα μου

όνειρα στα μάτια

κι έναν ουρανό γαλάζιο

υψώνομαι σαν δέντρο

μέσα στο αχανές διάστημα

κι έχω τα χέρια μου σφιγμένες γροθιές

να σπάσουν το θόλο που μας περιβάλλει

track me

ΔΗΛΩΣΗ 30

σήμερα
δεν έχω εμπιστοσύνη
ούτε σε εμένα
ούτε σε εμένα

και δες πως μοιάζω
σαν αντικαθρεφτίζομαι στη μικρή λιμνούλα
από τα βροχόνερα που δεν βρίσκουν
το δρόμο της επιστροφής

πλάσμα που παραμονεύει στην άλλη πλευρά των πραγμάτων

σήμερα
μια βροχερή μέρα
που φυλάγομαι από τη μορφή μου

αργά και προσεκτικά 20

δεν θυμάμαι το δρόμο της επιστροφής

ούτε μίτος της αγάπης που οδηγεί

ούτε αργαλειός που καρτερικά υφαίνει

χάνομαι για να με βρεις

σε μια ερημική ακρογιαλιά

χωρίς συντρόφους

ούτε προορισμό

κι αν με ρωτήσεις το όνομά μου

θα σου πω ο Καθένας

a painful mask underneath

ενασωμα6

ΤΟΧΕΡΙΜΟΥΤΟΧΕΡΙΣΟΥ

ΤΟΓΕΛΙΟΜΟΥΤΟΓΕΛΙΟΣΟΥ

ΤΑΜΑΤΙΑΜΑΣ

ΟΙΑΝΑΣΕΣΜΑΣ

ΗΘΑΛΑΣΣΑ

ΑΥΤΟΣΟΚΟΣΜΟΣ

δια Λογοι 11

- πέρασαν χρόνια

- ταξίδεψαν τα σύννεφα χιλιόμετρα πολλά

- σε κυκλική τροχιά

- κι εμείς νομίζαμε ότι βαδίζαμε σε μια ευθεία

- πέρασαν χρόνια πολλά

- θ' ανταμώσουμε;

- μόνο αν το θέλουμε πολύ

- πάνω σε σύννεφα

- που ταξιδεύουν σε κυκλική τροχιά

open me

θυμάσαι 15

 

έπρεπε ένα πρωινό να παλέψουμε 

με τον ήλιο που ζήλεψε τα χαμόγελά μας

μονορούφι 12

σαλεύει ανήθικη μια αλήθεια που περιεργάζεται κωφούς αντίλαλους πάνω σε τζάμια που γυρεύουν κόκαλα μέσα στο διάφανο υγρό της αντανάκλασης που υπόσχονται αντί της ευδιάκριτης θρυμματιστής αγωνίας σκορπισμένη στα πόδια σου και στης φωτιάς την ένθερμη υποδοχή μετά την επανάσταση των ψυχών που γεύτηκαν το χιόνι κάτω από τον πυρωμένο ήλιο ενός μεσημεριού που καλπάζουν άλογα μιας ελπίδας που υποφέρει από την επίκτητη ζήλεια του αναπόφεκτου που μας παρασέρνει σαν το θάνατο σε μια ανούσια διαμάχη με το τίποτα που πίσω από τα πάντα καραδοκεί

αποκάλυψη 30

περπατάω αμέριμνα πάνω σε κορυφογραμμές

και πολύ προσεκτικά σε καταπράσινες πεδιάδες

σκορπίζω με την ίδια αγάπη

όσα λουλούδια αγγίζουν τα χέρια μου

έχω εμπιστοσύνη

ακόμα και στην προδοσία

focus on me

κόκκινο 11

γυμνά παπούτσια 

παρατημένα κάτω από το χρώμα που αναλύεται

υποκύπτω 21

αν ποτέ μιλήσω

λίγο αργά και πιο προσεκτικά

θα σου είχα μιλήσει

για ό,τι κάποτε ξεχάσω

μην ποτέ γυρίσει το πρόσωπο

κι αντικρύσει νύχτα μέσα στο φως της μέρας

ανόητη πεποίθηση που κρύβεται

σ' ό,τι δεν ειπώθηκε κάτω από τ' άστρα

πάνω από τις καρδιές μας

ανάμεσα σ' ό,τι γίνεται

κι ό,τι φθείρεται

αυτόματα

όπως χάνονται οι ζωές μας

μέρα με τη μέρα

πειραχτήρι 16

μέσα από την καρδιά μου

εύχομαι

το νέο έτος να φέρει σε όλους μας

αυτό που μας αξίζει

ΕΞΟΔΟΣ - όσα με λόγια δεν μπορώ να μιλήσω

ΑΓΑΠΑΩ

ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ



ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΩ

επιθυμία 25

θα είμαι λίγο 'κει, πιο πέρα
όπως πάντα άλλωστε

πότε πλησιάζοντας
πότε απομακρύνοντας
ποιος μπορεί να πει με σιγουριά;

κουβαλώντας πάντα μια ευχή στην πλάτη μου
που καμπουριάζει
όλο και πιο πολύ
μέχρι να ερωτευτούν
τα μάτια μου
τα δάχτυλα των ποδιών μου

απο ΚΑΛΥΨΗ 29

δεν μιλάω σε κανέναν για τις πεταλούδες που δεν άντεξαν το ψύχος

μπορεί στο άκουσμα αυτής της σιωπής να με κοιτούσες παράξενα

κι έχω ένα πρόσωπο ολόκληρο να με κοιτάει κατάματα

και γελάει, όπως τα μωρά σαν τα κοιτάξεις πολύ ώρα με σοβαρό βλέμμα

θα 'ρθει ο άνεμος καλπάζοντας πάνω από βουνά και θάλασσες
και θα ξεχυθεί αρτσούμπαλα πάνω στις κόκκινες πέτρες που κρατάνε τον ρυθμό
κι εγώ
όπως εσύ
όπως κάθε εγώ
και κάθε εσύ
βυθισμένος μέσα στην ανημποριά
θ' αρχίσω πάλι να τραγουδώ
σαγηνεύοντας το φως που ανέκαθεν περιφρονούσε τον άνθρωπο

what has left and will never vanish

θυμάσαι 14

μέσα σε ένα μικρό μικρό δωμάτιο

τα πιο αληθινά χριστούγεννα της ζωής μου

εγώ κι εσύ

κάποτε

έτσι φτιάχνονται οι μύθοι

από το μικρό κι ασήμαντο

που στοιχειώνει

χρόνια πολλά σε τρεις πράξεις (red)

χρόνια πολλά σε τρεις πράξεις (green)

χρόνια πολλά σε τρεις πράξεις (blue)

προς εσένα 21

δεν έπαψα να 'μαι φίλος σου

μόνο για τον έρωτά μου ντράπηκα

και τώρα που 'χουν περάσει χρόνια πολλά

τα χρόνια μου πολλά σου στέλνω

σαν ευχαριστώ που ήσουν εκεί

στις πιο σκοτεινές στιγμές μου

τρία δεντράκια κάθουνταν

επιθυμία 24

έχει μεγάλη καρδιά

κι οι γιατροί λένε ότι αυτό είναι αρρώστια

και 'γω δεν τους καταλαβαίνω

αφού όλο χαμογελάει

σήμερα μου έκανε ένα δώρο

και ξέρω ότι ήταν μέσα από την μεγάλη του καρδιά

και το έκανε και σε άλλους

χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα

και γω δεν ζηλεύω καθόλου λόγω μίας σπάνιας ασθένειας

αλλά επειδή ντρέπομαι λίγο για αυτό 

κάνω ότι του κρατάω μούτρα για να μη με πάρουνε χαμπάρι

και ξέρω ότι θα ντρέπεται λίγο κι αυτός

αλλά έχει μεγάλη καρδιά και δεν τον νοιάζει και πολύ

είναι χριστούγεννα κι έχει πολύ αγάπη να δώσει

κι οι γιατροί του λένε όλο να μην κουράζεται

και να μην αγχώνεται γιατί έχει μεγάλη καρδιά και μπορεί να πάθει κάτι

αλλά αυτός επειδή έχει μεγάλη  καρδιά κάνει πάντα του κεφαλιού του

γιατί αγαπάει τον κάθε ένα ξεχωριστά κι όλους μαζί

όσους ξέρει κι όσους δεν ξέρει

όσους λίγο τους άγγιξε κι όσους θα αγγίξει

θα θελα μόνο να του πω ευχαριστώ

αλλά στα παιδιά με τη μεγάλη καρδιά

δεν πρέπει να λέμε τέτοια πράματα

γιατί όπως λένε οι γιατροί μπορεί να πάθουν τίποτα

εγώ έτσι ήθελα ένα ευχαριστώ να του πω χωρίς φυσικά να του το πω

γιατί χάρη σ' αυτόν έμαθα να αγαπώ πιο πολύ

με την μικρή καρδιά που έχω

και δεν κινδυνεύω από τίποτα όπως λένε οι γιατροί

προς εσένα 20

δώσε μου τις κόκκινες μπάλες

κάτω κάτω τις μεγάλες

και προς τα πάνω τις πιο μικρές

και το άστρο

θα το δώσω στον μικρό τον αδερφό μου

κι εσύ μην κλάψεις

είναι Χριστούγεννα

και σου συστήνω τον εαυτό μου

από τον Φοίβο (και) για μένα

Χριστούγεννα

Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν' ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ' όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι  μαμά
Πλακώνεται απ' τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν' ανοίξει ξανά

Χριστούγεννα

Τα πλεϊμομπίλ μου είν' εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους νά 'ναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι είν' αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα

Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ' ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θα 'ναι ξανά

Χριστούγεννα

Κι εσύ τι θες απ' τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πως σε μισώ
Θες νά 'σαι η ίδια και ν' αλλάζω εγώ
Με θες προσωπικό σου δημιουργό
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ
Λάμπω εγώ
Μα μ' ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα

Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να 'ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα

Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια

κάτω από το δέντρο

σαν δωράκι κουλουριασμένο

κοιμάται το παιδί που δεν μεγάλωσε

κι ονειρεύεται ένα αγόρι

με μάτια υγρά

σε μια μεγάλη αγκαλιά

υποκύπτω 20

μικρό μου αγόρι
τώρα μεγάλωσα
κι έβγαλα δόντια λευκά
και δεν κρύβω γυμνή σοκολάτα στις τσέπες μου
μικρό μου αγόρι αντί βροχή να μου φέρεις
μικρές μικρές κόκκινες πέτρες
να  σου ζωγραφίσω τη ροή του πόνου
κι απόλαυσα την επίμονη φωνή σου - μην ξεγελιέσαι
δεν είμαι από κάρβουνο ούτε περπατώ πάνω σ' ένα παράπονο
αγόρι που κυλιέσαι στο χαλί ανάμεσα στα πόδια των γονιών σου
τώρα έφυγα από το σπίτι
και φόρεσα τα παπούτσια μου ανάποδα
ν' αποφεύγω τις ευθείες που με ζαχαρωτά με δελεάζουν σε κάθε μια στροφή

ανακάλ ΥΨΗ 26

καμιά φορά τα πράγματα είναι πολύ απλά

δηλαδή απροσδόκητα δύσκολα

complicity