Will and Need

υποκύπτω 25

είναι νωρίς ακόμη







πήρα βαθιά ανάσα


αυτοί δεν καταλαβαίνουν


κανείς δεν άντεξε για πολύ






δεν είναι απόγνωση


δεν είναι απόγνωση






ξέρεις όπως ήξερα κι εγώ






τα χείλη μου θα σκάσουν


και θα καταπιώ όλο το βουητό των ανθρώπων


μαζί και τις στριγκλικές προσευχές των θεών






ατάραχος πια


πάνω στο κορμί ενός πλατάνου


να κοιτάζω τον χρόνο που έρχεται

απο ΚΑΛΥΨΗ 33

προσκυνώ το Χαμόγελο και το Δάκρυ

προς εσένα 23

ένα ηλιοβασίλεμα πλησιάζει

θα βαδίσω προς τη θάλασσα

ακολουθώντας τα βήματά σου

και καθώς θα χάνεται ο ήλιος

θα ψιθυρίσω το όνομά σου

μέσα στο στόμα των κυμάτων

αργά και προσεκτικά 22

αργά περπατούν
προσμένοντας τον προορισμό
στα βήματά τους να σιμώσει

στο μυαλό τους έρχονται
σκηνές από μια φάρσα που παίξανε
ξοδεύοντας όλη την καρδιά τους

τα δάκρυα, αυτόνομα
εγκαταλείπουν
τα μάτια που δεν αναγνωρίζουν
πια το πρόσωπό τους

την αυγή που υπόσχεται
μια καινούρια αρχή
κρύβονται στην απέραντη σκιά τους
μονολογώντας κάτι αλήθειες χιλιοειπωμένες

κι η αξόδευτη αγάπη που στάζει από τις τρύπιες τσέπες τους
ποτίζει τα όνειρα των μικρών παιδιών

αργά περπατούν
ανάμεσά μας
αργά περπατούν
κι έχουν την όψη μας

ανακάλ ΥΨΗ 29

τώρα δεν απέμεινε κανείς

ούτε καν εσύ

και η ροή της βροχής δεν λέει να δυναμώσει

ούτε ο άνεμος να φυσήξει κόντρα στην πορεία μου

παραμένουν έτσι τα λόγια γυμνά

στο σκοτάδι χωρίς κοινό

τώρα που όλα φοβούνται για τη σιωπή τους

under violence 1

under violence 2

under violence 3

ερ Ω τηση 22

δεν θα στο κρύψω
μου λείπει ένα χέρι



αν είχα το κουράγιο θα σου 'λεγα
ότι μ' ενοχλεί που έχω δυο μάτια


η ζωή με αναγκάζει
αργά ή γρήγορα να κόψω τη γλώσσα μου

εσύ;

εσύ που είσαι;

πότε επιτέλους θα μου πεις
ότι δεν με χρειάζεσαι;


νύχτωσε
όχι νωρίτερα απ' ό,τι πρέπει


θα ξαπλώσω μόνος μου 
όχι από επιλογή
ούτε από ανάγκη

εσύ;

εσύ που είσαι;

πότε επιτέλους θα μου πεις
φτάνει πια;

ενασωμα7

ΤΑΜΑ

ΤΙΑΣΟΥΤΑ

ΜΑΤΙΑΣΟΥ

ΤΑΜΑΤΙΑΣΟΥ

ΠΟΥΧΟΥΝ

ΕΝΑΚΟ

ΚΚΙΝΟΘΕ

ΡΙΟΤΑΜΑ

ΤΙΑΣΟΥΠΟΥ

ΧΟΥΝΕΝΑ

ΚΟΚΚΙ

ΝΟΘΕΡΙΟ

ερ Ω τηση 21

σου λείπω

φαντασμαγορική εξέλιξη της επιθυμίας

πλανιέται άναρχα το κορμί στις ταράτσες
στις κεραίες κρέμεται
ανάσκελα χαζεύει
τους μετεωρίτες

έλα από το σπίτι που θάψαμε μια ανάμνηση

φυσάει κακιασμένα όνειρα η λάμπα η γυμνή

πάνω από τα κεφαλάκια μας

κι απορεί για την αμηχανία των χεριών

αφού

παλέψαμε μια υπόσχεση που πουλούσε νταηλίκια

σ' έναν καθρέφτη τρυπώσαμε
από τη μια μεριά εγώ
κι από την άλλη εσύ

συντονισμένη εκδοχή του φόβου
αυτού, του φόβου
που αντανακλά το είδωλό μας

κεραυνοβόλα μ' αγάπησα
κεραυνοβόλα με ξεπέρασα

στα ψέματα ήτανε;

until you give up 3

until you give up 2

until you give up 1

υποκύπτω 24

λαβυρινθώδης πορεία

αμάγαλμα εντυπώσεων

της επικήδειας διακήρυξης ευχών

μουλιάζουν τα σώματα όταν βρέχει

άδεια κουφάρια

σε μια συνείδηση

ανασύνθεση στο τίποτα στο ποτέ και στο πάντα

living in purpose

living in purpose from Max Devil on Vimeo.

until the symmetry collapsed 1

πρώτη ύλη : foto by iacovos camhis

until the symmetry collapsed 2

πρώτη ύλη : foto by iacovos camhis

until the symmetry collapsed 3

πρώτη ύλη : foto by iacovos camhis

απο ΚΑΛΥΨΗ 32

επιμένω μέχρι να ξεράσω τα ψέματά μου

τόσο πολύ μ' αγαπάω πια

who may know the true color

από τον Μανώλη και την Τάνια (και) για μένα

κάτι πήρε μαζί του ο χαρταετός
μπλεγμένο στην πολύχρωμη ουρά του
που ξοδέψαμε ολόκληρο το πρωί
να αποφασίσουμε με τι χρώματα θα τον ντύσουμε

"δεν πειράζει" μου είπες
"εμείς φταίμε, που τον κακομάθαμε"

και για ένα χρόνο
προσπαθήσαμε
σαν να μην άλλαξε τίποτα

ένα χρόνο
όσο αντέχαμε
με τον χαρταετό μας
χαμένο στα σύννεφα

προς εσένα 22

δεν έμαθα ποτέ να φτιάχνω χαρταετό
νόμιζα θα σουνα πάντα εδώ
να σου κάνω παρέα
κάθε Καθαρά Δευτέρα πρωί
παρατηρώντας σαν μικρό παιδί
με πόση σιγουριά τα χέρια σου
κατασκευάζουν μια χάρτινη υπόσχεση

και μετά σε μια ακροθαλασσιά
να τρέχω ξυπόλητος στην άμμο
τραβώντας τα σχοινιά του
μέχρι να σηκωθεί ψηλά
μαζί με τα σύννεφα
μια χάρτινη υπόσχεση
ότι θα σουνα πάντα εδώ

κι εσύ
να γελάς
ενθουσιασμένος και
περήφανος
που δεν κατάλαβα ποτέ

περήφανος
που δεν κατάλαβα ποτέ

K(eye)TE

επιθυμμία 27

μες στα βουνά θα τρυπώσω ξανά

να ακούσω πως πλάθεται ο κόσμος

απαρίθμηση 9

ανήσυχη

περίλυπη

αφανής

γεμάτη στοργή

αποκάλυψη 31

ξέρω ότι μια μέρα

θα ουρλιάξω τόσο δυνατά

που θα χάσω τη φωνή μου

έτσι κι αλλιώς

τι περισσότερο μπορεί να πει κανείς

μ΄ ένα στόμα

γεμάτο με δόντια που θρυμματίζονται

then I slept by your side (red)

then I slept by your side (green)

then I slept by your side (blue)

ανακάλ ΥΨΗ 28

η ίδια εικόνα πάντα
πίσω από τόση φθορά
πίσω από τόση τύχη
πίσω από τα μάτια που διψούν
πίσω από το θάνατο που μας λαχταρά

making fun of me

ΔΗΛΩΣΗ 31

αδικαιολόγητα οικείος

χορεύω πάνω στις συμβάσεις της πραγματικότητας

ο ήχος των φύλλων ανήκει στον άνεμο

και το σώμα τους σ' ό,τι κρυμμένο λαχταρά να δει τον ήλιο

κι αν είμαι κάτι εγώ
είμαι μόνο μια πρόθεση που πέφτει πάνω σου

που είτε θ' ανοίξεις τα χέρια σου να την κρατήσεις
είτε θα την αφήσεις να τσακιστεί στα πόδια σου

κι ο χείμαρρος μας παρασέρνει όλους στη θάλασσα

αδικαιολόγητα οικείος με την ανημποριά των ανθρώπινων σωμάτων

κόκκινο 12

σε παρακαλώ

μία ακόμη φορά

κι ας είναι η τελευταία

επιθυμία 26

παλεύω με τη σιωπή που μου χάρισες

να βγω νικητής

να 'σαι περήφανος

όταν θα μιλάς στους φίλους σου

για μένα

το δάσος και τα ορθογώνια παραλληλόγραμμα

υποκύπτω 23

ήταν ένα δέντρο που δεν είχε όνομα

αλλά είχε τις πιο βαθιές ρίζες

που το ανάγκαζαν να μένει αμετακίνητο

σαν αιώνια τιμωρία

the horror in symmetry

αργά και προσεκτικά 21

δεν αντιστέκεται


βαριά ανασαίνει

κοίτεται

πεινασμένα πουλιά κάνουν κύκλους
πάνω από το κορμί του

ο ήλιος επιμένει στις σκιές των παιδιών που παίζουν με την άμμο

ίσως αύριο να ισχυριστούμε ότι ήταν ένα όνειρο χαζό

που δεν πρόλαβε κανείς να το πιστέψει

ανακάλυψη 27

μέθυσε ο άνεμος ακολουθώντας το ποτάμι
και φτάνοντας στη θάλασσα
χόρεψε με μανιασμένα βουητά
και στροβιλίσματα
κοιτώντας επίμονα προς το βουνό
τις χιονισμένες κορφές που σιωπούν
κι ύστερα
χάθηκε σαν χάδι απαλό
στο πρόσωπο που χαμηλώνει το βλέμμα
κι αποσύρεται στο σκοτάδι δίχως λέξη

και σήμερα είναι μια τυχαία μέρα της ζωής μου

the teeth

παρότρυνση 22

μέσα στη μέση του κόσμου
έλα και πάρε με αγκαλιά
πλησίασε τα χείλη σου στα χείλη μου
και με μια πνοή
ψιθύρισέ μου ό,τι φοβάσαι

μέσα στη χούφτα μου θα σε κλείσω
και με της αγάπης ξόρκι ανείπωτο
ελεύθερο πουλί
στον ουρανό θα σε στείλω
αγάπη πυρωμένη

υποκύπτω 22

πάνω στη Γη πατώ 

κι από χώμα, νερό κι αέρα θρέφομαι

πίστη στο σώμα μου

όνειρα στα μάτια

κι έναν ουρανό γαλάζιο

υψώνομαι σαν δέντρο

μέσα στο αχανές διάστημα

κι έχω τα χέρια μου σφιγμένες γροθιές

να σπάσουν το θόλο που μας περιβάλλει

track me

ΔΗΛΩΣΗ 30

σήμερα
δεν έχω εμπιστοσύνη
ούτε σε εμένα
ούτε σε εμένα

και δες πως μοιάζω
σαν αντικαθρεφτίζομαι στη μικρή λιμνούλα
από τα βροχόνερα που δεν βρίσκουν
το δρόμο της επιστροφής

πλάσμα που παραμονεύει στην άλλη πλευρά των πραγμάτων

σήμερα
μια βροχερή μέρα
που φυλάγομαι από τη μορφή μου

αργά και προσεκτικά 20

δεν θυμάμαι το δρόμο της επιστροφής

ούτε μίτος της αγάπης που οδηγεί

ούτε αργαλειός που καρτερικά υφαίνει

χάνομαι για να με βρεις

σε μια ερημική ακρογιαλιά

χωρίς συντρόφους

ούτε προορισμό

κι αν με ρωτήσεις το όνομά μου

θα σου πω ο Καθένας

a painful mask underneath

ενασωμα6

ΤΟΧΕΡΙΜΟΥΤΟΧΕΡΙΣΟΥ

ΤΟΓΕΛΙΟΜΟΥΤΟΓΕΛΙΟΣΟΥ

ΤΑΜΑΤΙΑΜΑΣ

ΟΙΑΝΑΣΕΣΜΑΣ

ΗΘΑΛΑΣΣΑ

ΑΥΤΟΣΟΚΟΣΜΟΣ

δια Λογοι 11

- πέρασαν χρόνια

- ταξίδεψαν τα σύννεφα χιλιόμετρα πολλά

- σε κυκλική τροχιά

- κι εμείς νομίζαμε ότι βαδίζαμε σε μια ευθεία

- πέρασαν χρόνια πολλά

- θ' ανταμώσουμε;

- μόνο αν το θέλουμε πολύ

- πάνω σε σύννεφα

- που ταξιδεύουν σε κυκλική τροχιά

open me

θυμάσαι 15

 

έπρεπε ένα πρωινό να παλέψουμε 

με τον ήλιο που ζήλεψε τα χαμόγελά μας

μονορούφι 12

σαλεύει ανήθικη μια αλήθεια που περιεργάζεται κωφούς αντίλαλους πάνω σε τζάμια που γυρεύουν κόκαλα μέσα στο διάφανο υγρό της αντανάκλασης που υπόσχονται αντί της ευδιάκριτης θρυμματιστής αγωνίας σκορπισμένη στα πόδια σου και στης φωτιάς την ένθερμη υποδοχή μετά την επανάσταση των ψυχών που γεύτηκαν το χιόνι κάτω από τον πυρωμένο ήλιο ενός μεσημεριού που καλπάζουν άλογα μιας ελπίδας που υποφέρει από την επίκτητη ζήλεια του αναπόφεκτου που μας παρασέρνει σαν το θάνατο σε μια ανούσια διαμάχη με το τίποτα που πίσω από τα πάντα καραδοκεί

αποκάλυψη 30

περπατάω αμέριμνα πάνω σε κορυφογραμμές

και πολύ προσεκτικά σε καταπράσινες πεδιάδες

σκορπίζω με την ίδια αγάπη

όσα λουλούδια αγγίζουν τα χέρια μου

έχω εμπιστοσύνη

ακόμα και στην προδοσία

focus on me

κόκκινο 11

γυμνά παπούτσια 

παρατημένα κάτω από το χρώμα που αναλύεται