άλλο η σπίθα κι άλλο η φωτιά

και θα χορεύω σάρκινο τσιφτετέλι πάνω σε κάθε πουλημένη αγάπη
και τα ξυπόλυτα πόδια μου θα ματώνουν πάνω στα κομμάτια γυαλιά που σκόρπισαν
και οι καύλες μου θα 'ναι περήφανες και τα χείλη μου σφιχτά δεμένα και τα μάτια μου στα σύννεφα δοσμένα

χόρεψε ψυχή μου και δικαίωσε το σώμα σου

οι μέρες είναι μετρημένες
και χατίρια δεν θέλω

χώμα στα πόδια μου

και ήλιο στην καρδιά μου

όνειρο θα πω πως έζησα
και σταμάτησα να φοβάμαι την πρώτη φορά που πέθανα

χόρεψε ψυχή μου και πυρπόλησε το σώμα μου

σου χτυπούν παλαμάκια τα πουλιά
και χύνει κρασί στα πόδια σου ο θάνατος

χόρεψε ψυχή μου και γίνε σώμα
γίνε το σώμα μου

αργά και προσεκτικά 14

θα σε κοιτάζω στα μάτια

όσο τα κρατάς επίμονα σφιχτά κλεισμένα

μαντεύοντας τις άτακτες κινήσεις των βολβών σου


όταν θα κουραστείς μέσα στα πολλά χρόνια που θα ζήσεις

σαν μωρό από το κεφαλάκι σου θα σε κρατήσω

και θα σ' ακουμπήσω πάνω σ' ό,τι ποτέ δεν είπαμε

και θα τραβήξω τη θάλασσα να σου σκεπάσει τις πατούσες

και θα δακρύσω χαρούμενος

και συγνώμη που δεν βρίσκω άλλα λόγια να μ' ομολογήσω

ερ Ω τηση 18

- τι κοιτάζεις; δεν θα πέσω

καρφιτσωμένος στην αιχμή ενός αντίου

- τι κοιτάζεις; δεν θα πετάξω

βυθισμένος στη γυάλα μιας υπόσχεσης

Θα βρεθούμε έξω απ' αυτή τη σελίδα

με μια υπόσχεση ίσως κάποιος να πεθαίνει πιο εύκολα

ανακάλυ Ψ η 18

στους δρόμους της πόλης γαντζώνεται το δέρμα μου
σημάδια μιας αβέβαιης διαδρομής
το σκυλί στην είσοδο του σπιτιού
θα μου γλύψει τις πληγές
κι ο ύπνος θα απαλύνει τις μνήμες

έχω όση φροντίδα χρειάζομαι
μέσα σ' αυτό το αφιλόξενο τοπίο

η παρουσία

αποκάλυ Ψ η 20

το μπάσταρδο που έχω μέσα μου

δεν θέλω να το σπιτώσω

πειραχτήρι 12

ψυχούλη μου
θα σου πάρω καινούρια φανέλα
που θα 'χει έτοιμες τρύπες στις μασχάλες
να μη χρειάζεται να περιμένουμε τον χρόνο

ας κάνουμε και μια σκανταλιά

παρότρυνση 18

καλύτερα να με φιλήσεις στο μέτωπο
και να μου πεις την πιο γλυκιά καληνύχτα του κόσμου
μιας που ακόμα πιστεύω σε αυτά τα "πιο ... του κόσμου"

τα χείλη μου δαγκώνω

λογική ακολουθία 11

Όχι δεν έπρεπε να δραπετεύσω, έτσι κι αλλιώς είμαι περιττός, αλλά αυτός ο παλιός γνώριμος του μετρό με καλούσε ξαπλωμένος πάνω στις ράγες της διευκόλυνσης. Ποιος γνώριμος; Εγώ ήμουν. Ο Άγνωστος. Κι άφηνα τα βαγόνια να με τεμαχίζουν. Και γέλαγα με τις τύψεις των δελτίων ειδήσεων. Στην σακούλα των απορριμμάτων που με περισυλλέγανε έμαθα να ανασυντίθεμαι με την ησυχία μου.

Τι λαίμαργη χαρά! Ω, θέε μου! Με δίδαξες από μικρό παιδί όταν μου εκμυστηρεύτηκες σαν σφαίρα στο κεφάλι ότι είμαι ολόκληρος ο κόσμος. Και εσύ είσαι το παιχνίδι μου. Ακόμα έχω τη γεύση της γλώσσας σου στο λαρύγγι μου. Ακόμα γελάω με τα χάλια σου. Ακόμα τεμαχίζομαι. Ακόμα σε δικαιώνω. Σαραβαλιασμένο μου παιχνίδι!

Κι η θλίψη είναι σαν την κουράδα. Λίγο ήλιο θέλει και υπομονή για να σταματήσει να βρωμάει.

Δραπέτης εκ γενετής, είμαι το εν δυνάμει θύμα του θυμού. Είμαι λεία. Είμαι μια αλήθεια περιττή σαν κουνούπι. Αλλά θέλω και γω να ζήσω. Και το νερό δεν είναι αίμα. Και το αίμα δεν είναι κόκκινο. Και το κόκκινο είναι μία σύμπτωση.

κόκκινο 6

μάζεψε τα δόντια σου

ζώο

θα προδοθείς

να χα μια πιστα και πολλα λουλουδια

ο ετεροχρονισμένος πόνος

θα μου πεις τι σημαίνει "αισθηματίας";
είναι κακιά λέξη;
δεν θέλω να πονέσω

εγώ είμαι "αισθηματίας";
σου μοιάζω για τέτοιο πράμα;
δεν θέλω να πονέσω

νιώθεις φόβο δίπλα σ' έναν "αισθηματία"
εμένα με φοβάσαι;
δεν θέλω να πονέσω

εντάξει, τέρμα οι ερωτήσεις
μπορείς να με γαμήσεις τώρα
κι ας πονέσω μετά

ΔΗΛΩΣΗ 25

ΟΥΤΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ
ΟΥΤΕ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΤΖΙΡΙΤΖΑΝΤΖΟΥΛΑ
ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ

μονορούφι 9

μία μέρα λιγότερη από τις πόσες και τις τόσες χαζομάρες μέσα σε συνθήκες άπληστες εκ φύσεως και διαστρεβλωμένης συνειδήσεως να μουσκέψουν οι πατούσες μου με θαλασσινό νερό που ξεραίνει και καίει αργά το δέρμα να φανούν τα κόκκαλά μου λευκά σαν το τίποτα που λερώνει με το παραμικρό ψέμα για να καλύψει τη γύμνια του μπροστά στις κάμερες των ματιών τους των επιθυμιών και των αποδοτικών ανταλλαγών εξού και φτου και πάλι από την αρχή να μαρτυράω των φίλων μου τις κρυψώνες για να αποδείξω πόσο μαλάκας είμαι από την αρχή που δεν λογαριάζω κανένα τέλος που δεν αποδεικνύω την υπόστασή μου που περιορίζομαι χωρίς αιτία και μονοπολώ τη θλίψη αιώνων διατηρημένη στην εκφορά των λέξεων.

ενασωμα4

αντιγραφωμιαευχηψυχαναγκαστικουκαιαντικοινωνικουανθρωπουπαρατηρωντασμιακανουριααισθησιακηλαμπαχαμηλησκαταναλωσησναειναιαναμμενηπανωστοτραπεζιεχοντασξεχασειοτιταολοκαινουριαικεαεπιπλαμουμεειχανεντρυφησειστηνανυπομονησιακαισανφοβισμενοσμαλακασξεστομιζωπαρακλησηγελοιατουλαχιστονκανενασαταναμουεζησαμηνεχοντασναδακρυσωουτεγιαενακιτρινοφυλλοτοφθινοπωρο

my little cloudy dragon

θυμάσαι 9

κάτω από την ομπρέλα
κι ένας δρόμος
και γέλια
κι ένα γρήγορο αντίο
κι ένα σιωπηλό σ' αγαπώ

να μην αφήσει σημάδι
ένας όρκος υποτελής
και μια ελπίδα ύπουλη

επι Θ υμία 20

ξύπνησα καταλάθος χωρισμένος στη μέση
και παρατηρώ σαν αποβλακωμένο
την ευάλωτη κατασκευή μου

θα 'θελα να ξέρω τι σκεφτόμουν όταν γεννιόμουν



θέλω να κάνω γαλάζιο εμετό

και μετά να με νανουρίσεις χαϊδεύοντάς μου τα μαλλιά

κάτι σαν υπόσχεση

σταυρουδάκι στο λαιμό
κι ένα σημάδι πάνω από το φρύδι
τρεις ελίτσες μικροσκοπικές στην κοιλιά
σαν την καρδιά του Ωρίωνα

άκουγα τον ήχο της αναπνοής σου
που ταξίδευε από την ανυπαρξία

άθελά σου σ' έπιανε ο ύπνος
κι ήσουν ανυπεράσπιστα όμορφος
έτσι νεκρός

όταν θα ξανανοίξεις τα μάτια σου
θα 'ναι η σειρά μου να πεθάνω

επι Θ υμία 19

διάφανος να γίνω
να με διαπερνάει το φως
δίχως τύψεις