5.12.2013

un-easy


5.10.2013

από τον Δημήτρη και τη Νατάσσα (και) για μένα


πόσο κουράστηκα να 'μαι εδώ 
ανάμεσα 
κάτω από τα σύννεφα 
πάνω στο χώμα 
στεγνός 
και φοβισμένος





Στρογγυλή Φωτιά : Δημήτρης Καρράς - Νατάσσα Μποφίλιου

Μες της αγάπης σου τον παγωμένο δρόμο
γλιστράω πέφτω και χάνω ότι έχω
γιατί ερωτεύτηκα το λιγοστό σου χρόνο
κι αυτό το λίγο που μου δίνεις δεν αντέχω
Κάνω ταξίδια με ιπτάμενα πατίνια
ψάχνω να βρω στον ουρανό τις απαντήσεις
θυμάμαι μου 'πες μέσα σ' όλη μας τη γκρίνια
αν μοιάσω λίγο με τον ήλιο θα γυρίσεις

Και τώρα φίλος μου έχει γίνει πια ο ήλιος
τον καλοπιάνω να μου δώσει λίγη λάμψη
μα αν πλησιάσω πιο κοντά του θα με κάψει
και αν μ' άδεια χέρια φύγω εσένα θα πειράξει
είμαι λοιπόν σε μία φάση αυτοθυσίας
για της αγάπης σου τ' ανόητα τερτίπια
και έχω με σένανε την ίδια απορία
πόσο αξίζει η ατόφια μας αλήθεια

Να γυρίσεις πια στα χέρια μου κοντά δροσιά γλυκιά
γιατί εκεί ψηλά η στρογγυλή φωτιά σε καίει αργά

4.15.2013

απαρίθμηση 12

ο φόβος
το σαπισμένο μήλο
το κούφιο δόντι που κουνιέται
ποτέ δεν με κοιτάς στα μάτια
ο φόβος στον καθρέφτη
στα χείλη της κούκλας που κοιμάμαι αγκαλιά
στο ρόλο της εγκαρτέρησης
στη παροπλισμένη μου ευχή
ξεπουλημένη μ' αίμα δανεικό
ζωγραφίζω την απουσία
μέσα στο φως που προκαλεί φόβο

4.05.2013

ΘΥΜασαι 22

είχε βραδιάσει θα σου λεγα
αλλά η μάνα είχε ήδη αποκοιμηθεί
μόνη, στον καναπέ
με την τηλεόραση βουβή
να φωτίζει το πρόσωπό της

την σκέπασα
κι έκανα πως δεν άκουγα
το επώδυνο αργοψιθύρισμα της αναπνοής της

σ' ακολούθησα μέχρι τη θάλασσα
με χείλη ξεραμένα
μ' αδέξιες κινήσεις
με λόγια που δεν αρκούσαν

θυμάμαι τις σκουριασμένες κούνιες
να στριγγλίζουν όλο το βράδυ
παραδομένες στο θαλασσινό αεράκι

3.25.2013

ΚΟΚΚΙΝΟ 17

όταν εσύ
πάνω μου
σαν ανδρικός
βίαιος αφέντης
γινόσουν ο πατέρας
για σένα και για μένα

κι όταν εγώ
από κάτω
σαν ανδρικός
υποταγμένος σκλάβος
γινόμουν ο πατέρας
για μένα και για σένα

δεν ήμασταν πια τα παιδιά τους
μόνο οι πατέρες των πατέρων
για να σβήσουν όλοι οι κρυφοί πόθοι
σ' ένα επώδυνο τελετουργικό
με πρόσφορο τα γυμνά ανδρικά σώματά μας

3.23.2013

υποΚΥΠΤΩ 34

γρυλίζω
αλλά δεν έχω αστραφτερούς κυνόδοντες
ούτε καμιά δίψα για αίμα

μόνο γρυλίζω
παρατηρώντας τα σύννεφα
και μοιάζει σαν να ροχαλίζω

3.21.2013

δηλΩΣΗ 43


ανάμεσα σε σένα και σε μένα

είναι δυο σώματα

κακοποιημένα

3.14.2013

ΘΥΜΑΣΑΙ 21

στο στόμα με φιλούσες
μαμά
ρουφηχτά και ζουλιχτά και παθιάρικα, αγαπημένα
μαμά
αλλά ποτέ με γλώσσα
μαμά
κι όταν σου είπα "μη φοβάσαι, δεν θα μού σηκωθεί"
δεν με ξαναφίλησες κι ούτε στα μάτια με ξανακοίταξες
μαμά

3.09.2013

ΚΟΚΚΙΝΟ 16

στην αρχή τοποθετούσες κάπως αδέξια
τον δείκτη σου πάνω στα χείλη μου
για να μου μάθεις τη σιωπή
κι αφού έμαθα τη σιωπή άρχισες
να βάζεις ένα ένα τα δάχτυλά σου μέσα στο στόμα μου
χωρίς ντροπή

3.08.2013

2.26.2013

αργά και προσεκτικά 29

σου τραβούσα επίμονα το μανίκι
και σε ρωτούσα τι χρώματα βλέπεις
μέσα στη θερμή ροή του αίματος

οιδίποδας ή τειρεσίας
προσφέροντας περισσή ικανοποίηση στο βλέμμα

θα καθαρίσω ό,τι λέρωσες
αδέξιο μίσος
παμφάγα ηδονή
ακονίζοντας με την τραχιά μου γλώσσα την κοφτερή ακμή
του μπαλτά

κόκκινα ζουμιά στην κατάψυξη
από φόνους που μας χρεώσανε
κάθε χρόνο
σε μεταλλικά σκεύη ν' ατενίζει παράλυτη
η σαρκοφάγα ορμή

να ερωτευτούμε
-μόνο έτσι-
να σε γευτώ πάλι
να 'χουν μια εξήγηση οι φοβισμένοι
που προσπερνούν τα πυρωμένα λιβάδια
με τις παπαρούνες

2.25.2013

1.30.2013

ανακάλΥΨΗ 40

μέσα από το δάσος με χλευάζουν
κρεμασμένες από τα κλαδιά των πεύκων
ετοιμόρροπες
άγουρες γροθιές στα χέρια έφηβων απωθημένων

μ΄έπαιρνε το βράδυ
κι έχανα το δρόμο μου
μόνο γυμνός έβρισκα ένα μονοπάτι

γυμνός και κακοποιημένος

1.29.2013