απαρίθμηση 5

3 +1

υποκύπτω 13

για δες τι όμορφα που τραγουδάει το παιδί
μέσα στην κοιλιά της μαμάς του
που πεθαίνει από ασφυξία
σε κάποιον όροφο σε κάποια τράπεζα
δίπλα σε ένα παράθυρο που αντικαθρεπτίζει ένα οργισμένο πλήθος

ακούς το τραγούδι
σκαλωμένο μέσα στις πτυχές ενός πυκνού καπνού
που ανηφορίζει στα σύννεφα

χασμουριέσαι και σε παίρνει ένας γλυκός ύπνος

ονειρεύεσαι μια πυρκαγιά
ζεσταίνεσαι
και γδύνεσαι

θα βουτήξει η θάλασσα μέσα σου
κι όλα θα αποκτήσουν μια αλμυρή γεύση

βιάζεσαι να προλάβεις
δαγκώνεις και σχίζεις τα χείλια σου
γεύεσαι το αίμα σου
γλυκό σαν ώριμο πορτοκάλι
κι ένα χέρι στρουμπουλό και απαλό
σε χαϊδεύει στα μάτια

χαμογελάς και βυθίζεις τη θάλασσα μέσα σου

από τον Γιάννη (και) για μένα

Τούμπου τούμπου ζα
Χαλκιάς Λάκης
Μουσική/Στίχοι: Μαρκόπουλος Γιάννης


Εδώ δεν έχει σύνορα
δεν έχει καλοσύνη
μπροστά πηγαίνει ο αρχηγός
και πίσω του οι σκύλοι
Τραπέζι πεντακάθαρο
λεφτά, χαρτιά και τσόχα
κρατάς τη μύτη σου μακριά
να μη σε πάρει η μπόχα

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού

Εγύριζα όλη τη γη
με ένα αεροπλάνο
μοντέλο απ' την κατοχή
που 'χε φωνή σοπράνο
Σ' ένα σταθμό μου είπανε
όλη την ιστορία
στη ζούγκλα πως χαθήκατε
σας φάγαν τα θηρία

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού

Εκείνο που δεν μάθατε
κι οι μαύροι εγελάγαν
είναι γιατί ψοφήσανε
τα ζώα που σας φάγαν
Δηλητηριαστήκανε
από τα δυο κορμιά σας
το λέει το ραδιόφωνο
κρίμα στην ανθρωπιά σας

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού

Στο δέντρο αναπαυτήκανε
τα δυο καημένα ζώα
ενθάδε κείται έγραψαν
ο λέων με τον βόα
Γι' αυτό ν' ακούς τις συμβουλές
του γέρου προς του τράγου
που φάγαμε εψές αργά
στη στάνη του Πανάγου

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού

Μη με αφήνεις μοναχή μου
μη με αφήνεις μόνη τη φτωχή
μη με αφήνεις μοναχή μου
μη με αφήνεις, σε παρακαλώ

Α καπού κουλουκουπού κουλουκουπού κουλουκουπά...
Τούμπου τούμπου ζα, τούμπου μάγοι
θα μας ψήσουν οι ανθρωποφάγοι
τούμπου τούμπου ζα, τούμπου ζίτσου
στο καζάνι κι η μαμά του Κίτσου
Τούμπου τούμπου και τα μπου
φάγαν τη γριά, ντου ντου
ντούμπου ντούμπου ντούμπου και μπα μπου
πέσαν όλα τα ταμπού

ΔΗΛΩΣΗ 21

ΑΓΑΠΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ
ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ
ΝΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ

ΑΓΑΠΩ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ
ΠΟΥ ΦΥΛΑΝΕ ΤΗ ΣΠΙΘΑ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΤΟΥΣ
ΣΤΗΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑΡΑ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ

πειραχτήρι 9

γελούσες με δισταγμό
πήγα να σου πιάσω τον κώλο και δεν μ' άφησες
"θα 'θελες" είπες χωρίς να μιλήσεις
και μετά αυθόρμητα χαμογέλασες
χωρίς να το σκεφτείς
τα πρόσωπά μας μοιράζονταν την αναπνοή τους
φορούσες ένα κόκκινο φαρδύ φόρεμα
και ξαφνικά μ' ένα "χα" σούπερνόβα
έγινες ένας γίγαντας χοντρομπαλάς
κι εγώ ένας κοντορεβυθούλης
που απολάμβανα να τρέχω πάνω στις τεράστιες επιφάνειες του λείου δέρματός σου
και να σε γαργαλάω στα πιο απίθανα σημεία
περιττό να πω ότι το κρεβάτι έγινε κομμάτια
η οροφή του σπιτιού γκρεμίστηκε από τα ασυγκράτητα γέλια σου
και οι γείτονες όλοι έχουν βγει στα μπαλκόνια

χοντρούλη γίγαντά μου
τα κάναμε πάλι πουτάνα
πάμε απ' την άλλη μεριά της γης
μην μας προλάβει η νύχτα

(κι αν δεν το κατάλαβες πάλι σ' ονειρεύτηκα χαζούλη)

κάτι λόγια στοιβαγμένα 2

επιθυμία 16

να ζούνε οι άνθρωποι ο ένας πάνω στον άλλο
όπως σε πολυκατοικία
όπως στους ομαδικούς τάφους

κάτι λόγια στοιβαγμένα 1

παρότρυνση 16

σε αγκαλιάζω
και κοίτα πως χασμουριέμαι
και κουλουριάζομαι
και ονειρεύομαι
μέσα στην αγκαλιά σου

είμαστε μια ονειραγκαλιά

μικρούλη μου

είμαστε μια ονειραγκαλιά

αχ στη ζεστή κοιλίτσα σου
πόσο εύκολα κοιμάμαι

και να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά
έτσι κακομαθημένο που μ' έχεις

από τη Λίνα (και) για μένα

πάνω στον ήχο των κυμάτων ορίζω το γαλάζιο

κατάγομαι από ένα δελφίνι κόκκινο

επιθυμώ μια βουτιά στα σύννεφα

με τη βροχή επιστρέφω

προς εσένα 13

ομορφούλη μου ξαπλωμένο μου σκυλί
πλάγια πάνω σε κρεβάτι κράσπεδο
ομορφούλη μου λαβωμένο μου φιλί
σάλια πάνω σε χείλια κόκκινα

από αίμα
από ψέμα
απόγευμα

σου ετοιμάζω γεύμα
λίγο χέρι
λίγο πόδι
λίγα δάχτυλα
λίγα ματοτσίνορα για νοστιμιά


σε προσκαλώ ομορφούλη μου
πεινασμένη φοβισμένη λυπημένη μου ουρά

κι ό,τι είμαστε είμαστε

άλλος παρέα με μια σκάλα σκύλο
άλλος με μια διαρροή συνάχι
άλλος με τα μάτια σου
άλλος με τη καύλα σου
ομορφούλη μου
πόσο όμορφα πεθαίνω μία μέρα ακόμη
σήμερα λίγο περισσότερο
λίγο πιο νεκρός
και ζεστός
ομορφούλη μου

ένα σπουργίτι μου χτυπάει το τζάμι
του ανοίγω
δεν μπαίνει μέσα
βγαίνω εγώ έξω
και πετάμε πλάι πλάι
κι ό,τι είμαστε είμαστε
ομορφούλη μου

with a piece of red moon

with a piece of blue moon

with a piece of green moon

ανακάλυ Ψ η 15

και δεν μου λείπεις

ψυχή μου εσύ

κόκκινο 5

ΣΕ ΚΡΑΤΑΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥΣ

αργά και προσεκτικά 11

εστίασα το καρφί στον τοίχο
να κρεμάσεις ένα κάδρο
στον τοίχο
που ΄ναι από μόνος του ένα ζωγραφισμένο τοπίο
"ακριβέ μου Ελπήνωρ"

και 'συ όπως και 'γω
όπως αυτοί
δεν μιλάς, ούτε μιλάω
όπως ούτε αυτοί δεν μιλάνε
υπνωτισμένοι στη χώρα των Λωτοφάγων

με σιγουριά και ανεπαίσθητη τσιγκουνιά
τραβάει τα χείλη

και το μικρό όπως και το μεγάλο
όπως και το μεσαίο και κάθε ενδιάμεση απόχρωση
θα βρεί τη θέση του
όπως και εσύ
είτε στο κατάρτι να τον παίζει μοναχό του
είτε στα βράχια να γαμιέται αιώνια με των κυμάτων το σαγήνεμα

ανίκανη ανυπόφορη αναποφάσιστη
φυλακισμένη μόνη ανίκανη
ανυπόφορη
ανυποψίαστη περαστική

μικρή κι αλόγιστη και 'σύ
όπως και 'γω, όπως κι αυτοί
μιλούν ψιθυριστά όπως οι ψίθυροι
του σπιτιού μού μιλούν στο αυτί
για τον αργαλειό που δούλευε νύχτα μέρα
και τους επίδοξους μνηστήρες που αποδομούσαν την ευτυχία της

έσκισα το πάνω χείλος
σαν να περίμενα να τρέξει αίμα
και ήρθες σαν Κίρκη μάγισσα και σκούπιζες το αίμα
από το πάνω χείλος
και την υγρή καταιγίδα που περίμενε ο ναυαγός
τώρα που τα γαμήσια δεν του προσφέρουνε την αγκαλιά που νοσταλγεί

μου 'σκισες το πάνω χείλος
για να τρέξει αίμα
να θυμάμαι, να θυμάσαι
τον άνθρωπο που έκρυβε μια βέρα
τριγυρνώντας τα βράδια στα μπορντέλα


ανήλιαγη λιακάδα

με όμορφη σιγουριά και ανυποψίαστη ντροπή
δεν θα έρθω δεν θα πάρω το όνομά μου δεν θα γράψω, το όνομά μου δεν θα γράψω
είμαι άγνωστος
και ανώνυμος
όπως λέμε φυγάς, δραπέτης
όπως μ' ονόμασε ο τυφλός
Κανένας

και σάλιο
υγρό, διάφανο
σαν νερό
αλλά σάλιο
πηκτό
σαν το δικό μου σάλιο
που σφραγίζει τα χείλη
που 'χω κρατημένο για φιλί
για όμορφο φιλί και όμορφη ζωή
και όμορφη ζωή
και όμορφη ζωή
αντίλαλη ζωή

τώρα δεν έχει πια σημασία
όπως τίποτα δεν έχει πια σημασία

και όποια ηθική
και όποια συγκίνηση
από μια κεκτημένη ταχύτητα
ή απλά μια αντανακλαστική αντίδραση

εσύ θες να μου μιλήσεις για το σήμερα
ίσως και για το αύριο
θες να με αφυπνίσεις
να μου δείξεις την αλήθεια
θες να βοηθήσεις
αλλά κάθε επιστροφή είναι μια ήττα
και κάθε αγκαλιά παλιών ερώτων είναι δάκρυ
και κάθε δάκρυ είναι σπατάλη νερού
κι ο ήλιος μάς κρατάει πάντα τον λογαριασμό
όπως και ο σκύλος
με τα γέρικα μουστάκια
και τα κρεμασμένα αυτιά
ξεθωριασμένο γάβγισμα στα φαντάσματα που γίναμε

Τηλέμαχε
τα μάτια σου

παρότρυνση 15

να βρεις απάνεμο
μικρό μου

να ζεσταθείς
μια σφαίρα στο βυθό
μικρό μου

βγήκε ο άνεμος σεργιάνι
και σε προσμένει

μικρό μου

αλήτικα δόντια
προφητικά ξόρκια

μικρό μου

να βρεις ένα δέντρο
να το πάρεις αγκαλιά
μικρό μου

φυσάει μανιασμένα η σκοτεινιά

να ζήσεις
μικρό μου

να σε δω να μεγαλώνεις
τα δάχτυλα να μακραίνουν
τα μάτια να βαθαίνουν
μικρό μου

καβαλάρης των ανέμων
η καρδιά σου
φέρτην κοντά μου
μικρό μου

από τον Θοδωρή και τον Νίκο (και) για μένα

ξάπλωνες το κεφάλι σου πάνω στις ράγες
κι άκουγες τα χρόνια που διάβαιναν βουνά
και το κύμα ξοπίσω τους ακολουθούσε
ένα βουητό
ένα καράβι σε ράγες

ένα βράδυ
γαμήθηκες μ' ένα παλαιστή
πάνω σε ραγισμένο χώμα
σε ξάπλωσε ανάσκελα με μια λαβή
κι άκουγες τα χιόνια που πλήγωναν βουνά
και το σύννεφο ξοπίσω παρακολουθούσε
ένας ίσκιος
ένα κομμάτι μαύρο ύφασμα δεμένο στους αστράγαλους

his cobra mouth