ΔΗΛΩΣΗ 24

στο τέλος δεν θα 'μαστε ίδιοι
αλυσοδεμένοι με τις νίκες και τις ήττες μας
θα μοιάζουμε με χελώνες

στο τέλος δεν θα 'μαστε εμείς
οι νίκες και οι ήττες μας
αλυσοδεμένες με το σώμα μας

στο τέλος θα υπερισχύσει ένα άθραυστο καβούκι

πόσο μισώ αυτή τη λέξη
πόσο μ' αγαπάει αυτή η λέξη

όχι το καβούκι
το άθραυστο
που υπόσχεται πολλά
πάρα πολλά

ΚΑΙ ΤΙ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

a piece of carousel

ερ Ω τηση 17

ξέρεις κάτι

ξέρεις κάτι μου λείπει

ξέρεις κάτι

μου λείπει

ξέρεις μου λείπει

μου λείπει

λείπει

που είναι

είναι

και δεν είναι

αόριστος προσδιορισμός του είναι

κι αν ήταν

που δεν ήταν

επουδενί δεν ήταν

ξέρεις κάτι, δεν ήταν

αλλά μου λείπει πάλι

φταίει η μοναξιά ή κάτι άλλο

κι αν δεν είναι ερώτηση τι θα ήταν

αν ήταν

Πόσα θα πλήρωνες για έναν φόνο χωρίς θύμα;

θυμάσαι 8

ξεχνάς τις παπαρούνες
και την υποσχόμενη θλίψη σου
το δάσος που ξέχασε τα ονόματα των δέντρων του
τη θάλασσα που πάντα βασανίζει με υπομονή
και την άμμο που παντού τρυπώνει
εκτός από τα μάτια σου

το σπίτι σου σε ένα τυχαίο κέντρο ενός τυχαίου κύκλου

θα είμαι στον ήχο του σκουπιδιάρικου που σεργιανίζει σαν τρελός την πόλη τα βράδια

θα είσαι κρυμμένος πίσω από τις πόρτες που κρατάνε φυλακισμένο το γέλιο σου

ίσως να θυμηθείς τις παπαρούνες
όχι τις κόκκινες
τις παπαρούνες
μόνο τις παπαρούνες

δεν θέλω να τελειώσει ό,τι δεν άρχισε

ΔΗΛΩΣΗ 23

θα σου χρωστάω

αναπόφευκτα

για καλό το λέω

μην παρεξηγείς

την όμοια διαφορά μας

τα πράσινα μάτια μας

αγκάλιασε το σώμα μου

και πες ότι είμαι εγώ

μια παραχώρηση

μια υποχώρηση

εκεί που είμαι εγώ

εκεί που θα σε βρω

αναπόφευκτα

I, my angry face

αργά και προσεκτικά 13

κομμάτι από ποτήρι που έσπασε
να στα ξαφνικά
να στα πεταχτά
από τρεμάμενο χέρι φοβισμένο
παραλυμένο

μετά από μήνες φανερώθηκε
χαντακωμένο κάτω από τις πυκνές σκιές των επίπλων
λιγοστών μεν ξεροκέφαλων δε

διψασμένο

κι έχεις το δάχτυλο στο στόμα ξεχασμένο
κομμάτι από παλιά συνήθεια απωθημένη
να σου αφήνει μια γεύση στυφή στη γλώσσα
μισεμένη

κοιτώντας το κομμάτι από ποτήρι που έσπασε
ανάμεσα στις δυο πατούσες
θέλοντας να παίξει με τα δάχτυλα
θάρρος ή αλήθεια
σε δέκα μόνο γύρους

το αίμα που θα περισσέψει χάρισμά σου

παρότρυνση 17

έχω πολλά να σου πω
και αυτό μάλλον δεν είναι καλό σημάδι
εξαιρουμένης της φλυαρίας μου

έχω πολλά να σου πω
και δεν στα λέω
και τα μαζεύω σε σακούλες μπλε που μυρίζουν μπλε πλαστικό
για σκουπίδια
και τις πετάω στους κάδους
όχι τους μπλε που είναι για ανακύκλωση
στους άλλους
τους γκρι τους σιδερένιους που βρωμάνε

έχω πολλά να σου πω
που καταλήγουν στη χωματερή
αφού εσύ
δεν
θέλεις
να
ακούς
αφού εσύ
θέλεις
να
μην
ακούς
αφού εσύ
απέφυγες τη δέσμευση
να
ακούς

έχω πολλά να σου πω
δηλαδή να σου εκμυστηρευτώ
όπως για τ' ανοιχτά μου μάτια όταν φιλάω
αλλά κάτι τέτοιες μαλακίες κι άλλες τόσες
που παράγονται μέσα μου σαν καρκινογόνα κύτταρα
τα μαζεύω σε μπλε σακούλες σκουπιδιών και τα ρίχνω στους γκρι σιδερένιους κάδους
και δεν με νοιάζει πια
ποτέ δεν ήμουν της ανακύκλωσης
ούτε της οικολογίας
ούτε της φλυαρίας

απλά έχω πολλά να σου πω
που καταλήγουν θαμμένα στις χωματερές
και από 'κει
κούτσου κούτσου
πορεύονται προς τη θάλασσα

όλα τα λόγια που σκορπίζονται
πορεύονται προς τη θάλασσα
κι όλες οι λέξεις μαζί
κι όσες έχουν δύσκολα σύμφωνα όπως γ και π μαζί
όπως ρ και τ μαζί
όπως όλα τα λόγια που μυρίζουν δέσμευση
όπως ο θάνατος που μυρίζει δέσμευση
όπως το πρώτο "γεια" που είναι δέσμευση

τα λόγια σκορπίζονται και στ' αρχίδια μου
μόνο αυτόν τον καρκίνο να βγάλω από τα στήθια μου
να τον ταΐσω στα κοπρόσκυλα όλων των κουτσουλημένων πλατειών

πλάκα δεν έχει;
τα λόγια
που είναι μόνο λόγια
σκέτα λόγια
και πόση μεγάλη ιδέα έχουν για τον εαυτό τους;

Νομίζω χαμογελάω. Σήμερα για πρώτη φορά. Κάτι καλό βγήκε. Πάλι καλά να λες. Λες;
Στ' αρχίδια σου να λες.

trichotomized 3

trichotomized 2

trichotomized 1

"ένα κενό" από τα παλιά

παλιές αναπνοές
για τους έρωτες που δεν ήταν εκεί
τις ξεπληρώνω μ' ένα ξεροκόματο
να καταπιούν το βιασμό τους
το κενό τους

και θα κάτσει πλάι μου ο θυμός
να μου εξηγήσει τα λάθη μου
στα πάθη μου
να μάθω να επιστρέφω κομμάτι κομμάτι
με μια πληγή βουτηγμένη στ' αλάτι

ό,τι δεν είναι πια εδώ
θα του ευχηθώ στο καλό
και δεν θα υποταχθώ
στο ανέφικτο που δηλητηριάζει το μυαλό

ανακάλυ Ψ η 17

θα χαράξεις κύκλους πάνω στην λίμνη
αλλά δεν ξέρεις σε ποιο σημείο της λίμνης
με το δάχτυλο που ονομάζεται δείκτης
που 'ναι το δάχτυλο που σκαλίζεις τη μύτη σου
χωρίς να ομολογείς ότι σκαλίζεις τα ρουθούνια σου
και μάλιστα χωρίς να ξέρεις ποιο από όλα περισσότερο
και ακόμη περισσότερο χωρίς να ξέρεις ακόμα πόσα ρουθούνια έχεις
κι αν αυτές τις τρύπες στα αυτιά πρέπει να τις μετρήσεις για ρουθούνια
ή όχι
αμφιβολίες που ακόμη δεν ξεκαθάρισες
αφού είσαι μαλάκας
που δεν ρωτάς τον κόσμο να σου πει την αλήθεια του "μέσου όρου"
να την αποδεχτείς και να το βουλώσεις
να σκάσεις σαν μπαλόνι με την ανάσα του μπαμπά
πριν πεθάνει
που θα πεθάνει
και θα κλάψεις αλλιώς θα σε κλείσουν προληπτικά σε ένα ψυχιατρείο
μαζί με όσους ενοχλητικούς και απροσάρμοστους έχουν ήδη κλείσει
να κάνετε παρέα και να γράφετε ακόμη πιο ωραία ποιηματάκια
χωρίς μελάνι και χαρτί
αλλά με τοίχο και σκατά
τα πρόχειρα
και με τοίχο και αίμα
τα πιο προσεγμένα
εκβιάζοντας την περιέργεια του "μέσου όρου"
και εμπνέοντας τους επόμενους νομπελίστες καριερίστες
αχ και αχ και αχ πόσα έχεις ακόμη να ξεχάσεις
κάτω από σκεπάσματα δροσερά και απαλή μουσική σαν κόψιμο ξυραφιού από το διπλανό δωμάτιο και φως που γαργαλάει στην κούρμπα που κάνουν οι πατούσες

σε αποστηθίζω για να δικαιώσω την γονιδιακή καταγωγή μου
θα πεθάνω για να αμαυρώσω τις γαμημένες ελπίδες μου
πρόχειρες αποφάσεις
μιας πρόχειρης ζωής
που δεν μπορείς να την πάρεις στα σοβαρά
όσο και να προσπαθείς
και το λέω στο δεύτερο ενικό
επειδή ακόμη ψελλίζω στο πρώτο ενικό
που που που θθθθαα πππάεει
κάποιος πούστης θα με τρομάξει του θανατά
και θα μου λυθεί η γλώσσα

ΜΠΟΥ!!!

επι Θ υμία 18

Να μην πω ποτέ το σ' αγαπώ πεινασμένος

υποκύπτω 15

και λένε πως μ' αγαπάνε
χωρίς να λένε τι αγαπάνε
και λένε πως μ' αγαπάνε χωρίς ποτέ να λένε τι αγαπάνε
και όταν λένε πως μ' αγαπάνε
τους ρωτάω τι αγαπάνε
και δεν απαντάνε
όταν τους ρωτάω τι αγαπάνε
επειδή λένε πως μ' αγαπάνε
και λένε πως μ' αγαπάνε
και νευριάζω
που δεν λένε τι αγαπάνε
ποτέ από μόνοι τους δεν λένε τι αγαπάνε
κι όταν τους ρωτάω τι αγαπάνε
απαντάνε με μάτια που τρεμοπαίζουν από το ψέμα
και οι μαλάκες λένε "τα πάντα"
οι μαλάκες που λένε ότι αγαπάνε "τα πάντα" μόνο όταν τους ρωτάω
τι αγαπάνε επειδή μου λένε πως μ' αγαπάνε
και νευριάζω
και ασχημαίνω
και ασχημαίνω
και ασχημαίνω
νευριάζω και ασχημαίνω
και γελάω σαν λυσσασμένη φάλαινα
όταν τους βλέπω να τρέχουν φοβισμένοι υποκριτές μαλάκες ψεύτες
και τους ρωτάω πλατσουρίζοντας με την τεράστια ουρά μου πάνω στα κύματα
τι αγαπάνε
και δεν απαντάνε
επειδή τρέχουν να κρυφτούν από το ψέμα τους
επειδή δεν αγαπάνε
επειδή δεν ξέρουν τι σημαίνει ν' αγαπάνε
επειδή έχω μια φάλαινα στην καρδιά μου
που ταξιδεύει στο λευκό
έχω μια φάλαινα μ' ένα πλατύ χαμόγελο και μια παιχνιδιάρα ουρά
που τρομάζει αυτούς που λένε πως μ' αγαπάνε
κι απαντάνε πως αγαπάνε "τα πάντα" μόνο όταν τους ρωτάω τι αγαπάνε
που δεν αγαπάνε
που ποτέ δεν αγαπάνε
τα ζώα
που έλκονται υπνωτισμένα και κουτοπόνηρα
από το αίμα
τα ζώα που τάχα μ' αγαπάνε

είμαι μια φάλαινα στην καρδιά που δεν αγαπάνε

αποκάλυ Ψ η 19

γελάει η νύχτα
γιατί θα επιστρέψεις
κανείς δεν αντέχει τόσο φως
ούτε οι πιο αγνές προθέσεις

προς εσένα 16

γιατί σου απευθύνομαι;
μου μοιάζεις;

θέλεις να παίξουμε τα σύννεφα
ή θέλεις πάλι να κάνεις τον ήλιο;

κάτσε να σου λούσω τα μαλλιά σου
θα 'ναι δυνατός ο άνεμος εκεί πάνω
και θα 'χει κρύο
και θα μοιάζεις σαν μικρός θεός
με τα κρυσταλλωμένα σου μαλλιά
και το γυμνό σώμα
και τη βροχή που θα σου χαρίσω
σαν δάκρυα
κρατημένα
για το πρώτο σου ταξίδι

τώρα αρπάζω το λεπίδι
ευχή θα κάνω
και θα χαράξω
έναν μεγάλο κύκλο
να μην προδώσω την αρχή
να μην προδώσω το τέλος

θα καταλάβεις
από το χρώμα
που παίρνει το χώμα
πότε ποτισμένο με βροχή
πότε με αίμα
αν θα 'μαι ακόμα πλάι σου

μονορούφι 8

όχι δεν μπορώ σήμερα όπως δεν θα μπορώ και αύριο όπως και κάθε αύριο όπως και κάθε χθες όπως και κάθε δεν θα μπορώ ποτέ σαν περίεργος προσκεκλημένος άγνωστης προέλευσης και κατάληξης και γελάνε όπως γελάνε όσοι δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν με την θλίψη τους φυτεύοντας σφαίρες σε άνυδρο χώμα και περιμένουν να βλαστήσει όνειρο

ερ Ω τηση 16

πως θα ήταν άραγε το πρώτο μας φιλί
θα έκλεινες τα μάτια σου
θα κρυφοκοιτούσες
θα τρόμαζες αν έβλεπες ότι δεν μπορώ να σε φιλήσω με κλειστά τα μάτια
σε ποιο χείλος σου θα αποκτούσα αδυναμία
πότε θα σε μάτωνα για πρώτη φορά από ένα επιπόλαιο δάγκωμα στα χείλη
τι γεύση θα είχε το αίμα σου
θα μου πήγαινε το κόκκινο

a primitive god with tied mouth and magic hairstyle