12.31.2010

πειραχτήρι 16

μέσα από την καρδιά μου
εύχομαι
το νέο έτος να φέρει σε όλους μας
αυτό που μας αξίζει



12.30.2010

ΕΞΟΔΟΣ - όσα με λόγια δεν μπορώ να μιλήσω



ΑΓΑΠΑΩ
ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΟΥ





ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΩ

επιθυμία 25

θα είμαι λίγο 'κει, πιο πέρα
όπως πάντα άλλωστε

πότε πλησιάζοντας
πότε απομακρύνοντας
ποιος μπορεί να πει με σιγουριά;

κουβαλώντας πάντα μια ευχή στην πλάτη μου
που καμπουριάζει
όλο και πιο πολύ
μέχρι να ερωτευτούν
τα μάτια μου
τα δάχτυλα των ποδιών μου

απο ΚΑΛΥΨΗ 29

δεν μιλάω σε κανέναν για τις πεταλούδες που δεν άντεξαν το ψύχος

μπορεί στο άκουσμα αυτής της σιωπής να με κοιτούσες παράξενα

κι έχω ένα πρόσωπο ολόκληρο να με κοιτάει κατάματα

και γελάει, όπως τα μωρά σαν τα κοιτάξεις πολύ ώρα με σοβαρό βλέμμα

θα 'ρθει ο άνεμος καλπάζοντας πάνω από βουνά και θάλασσες
και θα ξεχυθεί αρτσούμπαλα πάνω στις κόκκινες πέτρες που κρατάνε τον ρυθμό
κι εγώ
όπως εσύ
όπως κάθε εγώ
και κάθε εσύ
βυθισμένος μέσα στην ανημποριά
θ' αρχίσω πάλι να τραγουδώ
σαγηνεύοντας το φως που ανέκαθεν περιφρονούσε τον άνθρωπο

12.27.2010

what has left and will never vanish

θυμάσαι 14



μέσα σε ένα μικρό μικρό δωμάτιο
τα πιο αληθινά χριστούγεννα της ζωής μου
εγώ κι εσύ
κάποτε

έτσι φτιάχνονται οι μύθοι
από το μικρό κι ασήμαντο
που στοιχειώνει

χρόνια πολλά σε τρεις πράξεις (red)


χρόνια πολλά σε τρεις πράξεις (green)



χρόνια πολλά σε τρεις πράξεις (blue)

προς εσένα 21



δεν έπαψα να 'μαι φίλος σου
μόνο για τον έρωτά μου ντράπηκα

και τώρα που 'χουν περάσει χρόνια πολλά
τα χρόνια μου πολλά σου στέλνω
σαν ευχαριστώ που ήσουν εκεί
στις πιο σκοτεινές στιγμές μου


12.23.2010

τρία δεντράκια κάθουνταν



επιθυμία 24

έχει μεγάλη καρδιά
κι οι γιατροί λένε ότι αυτό είναι αρρώστια
και 'γω δεν τους καταλαβαίνω
αφού όλο χαμογελάει

σήμερα μου έκανε ένα δώρο
και ξέρω ότι ήταν μέσα από την μεγάλη του καρδιά
και το έκανε και σε άλλους
χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα
και γω δεν ζηλεύω καθόλου λόγω μίας σπάνιας ασθένειας
αλλά επειδή ντρέπομαι λίγο για αυτό 
κάνω ότι του κρατάω μούτρα για να μη με πάρουνε χαμπάρι

και ξέρω ότι θα ντρέπεται λίγο κι αυτός
αλλά έχει μεγάλη καρδιά και δεν τον νοιάζει και πολύ
είναι χριστούγεννα κι έχει πολύ αγάπη να δώσει
κι οι γιατροί του λένε όλο να μην κουράζεται
και να μην αγχώνεται γιατί έχει μεγάλη καρδιά και μπορεί να πάθει κάτι
αλλά αυτός επειδή έχει μεγάλη  καρδιά κάνει πάντα του κεφαλιού του
γιατί αγαπάει τον κάθε ένα ξεχωριστά κι όλους μαζί
όσους ξέρει κι όσους δεν ξέρει
όσους λίγο τους άγγιξε κι όσους θα αγγίξει

θα θελα μόνο να του πω ευχαριστώ
αλλά στα παιδιά με τη μεγάλη καρδιά
δεν πρέπει να λέμε τέτοια πράματα
γιατί όπως λένε οι γιατροί μπορεί να πάθουν τίποτα

εγώ έτσι ήθελα ένα ευχαριστώ να του πω χωρίς φυσικά να του το πω
γιατί χάρη σ' αυτόν έμαθα να αγαπώ πιο πολύ
με την μικρή καρδιά που έχω
και δεν κινδυνεύω από τίποτα όπως λένε οι γιατροί

12.22.2010

προς εσένα 20



δώσε μου τις κόκκινες μπάλες
κάτω κάτω τις μεγάλες
και προς τα πάνω τις πιο μικρές
και το άστρο
θα το δώσω στον μικρό τον αδερφό μου
κι εσύ μην κλάψεις
είναι Χριστούγεννα
και σου συστήνω τον εαυτό μου


από τον Φοίβο (και) για μένα

Χριστούγεννα

Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν' ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ' όνειρό του δίχως στέγη καμιά
Και το ανοιξιάτικο κορίτσι  μαμά
Πλακώνεται απ' τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές θυμίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν' ανοίξει ξανά

Χριστούγεννα

Τα πλεϊμομπίλ μου είν' εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους νά 'ναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι είν' αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα

Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ' ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θα 'ναι ξανά

Χριστούγεννα

Κι εσύ τι θες απ' τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πως σε μισώ
Θες νά 'σαι η ίδια και ν' αλλάζω εγώ
Με θες προσωπικό σου δημιουργό
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ
Λάμπω εγώ
Μα μ' ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα

Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να 'ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα

Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια






κάτω από το δέντρο
σαν δωράκι κουλουριασμένο
κοιμάται το παιδί που δεν μεγάλωσε
κι ονειρεύεται ένα αγόρι
με μάτια υγρά
σε μια μεγάλη αγκαλιά

υποκύπτω 20

μικρό μου αγόρι
τώρα μεγάλωσα
κι έβγαλα δόντια λευκά
και δεν κρύβω γυμνή σοκολάτα στις τσέπες μου
μικρό μου αγόρι αντί βροχή να μου φέρεις
μικρές μικρές κόκκινες πέτρες
να  σου ζωγραφίσω τη ροή του πόνου
κι απόλαυσα την επίμονη φωνή σου - μην ξεγελιέσαι
δεν είμαι από κάρβουνο ούτε περπατώ πάνω σ' ένα παράπονο
αγόρι που κυλιέσαι στο χαλί ανάμεσα στα πόδια των γονιών σου
τώρα έφυγα από το σπίτι
και φόρεσα τα παπούτσια μου ανάποδα
ν' αποφεύγω τις ευθείες που με ζαχαρωτά με δελεάζουν σε κάθε μια στροφή

12.21.2010

ανακάλ ΥΨΗ 26

καμιά φορά τα πράγματα είναι πολύ απλά

δηλαδή απροσδόκητα δύσκολα


12.19.2010

complicity

12.18.2010

απο ΚΑΛΥΨΗ 28

οι φίλοι μου αισθάνονται αμήχανα τα χριστούγεννα
αποφεύγουν να με κοιτάξουν στα μάτια
μιλώντας ακατάπαυστα για τον καιρό τις τιμές και την κρίση
προσπαθώντας με δυσκολία να χαμογελάσουν
μην τύχει και παρεξηγηθούν

είναι χριστούγεννα
κι οι φίλοι μου δεν μπορούν να υποκριθούν το χαμόγελο που απαιτείται
μέσα στα χιλιάδες λαμπιόνια που γρήγορα θα σβήσουν
απαλλάσσοντας τους ανθρώπους από ένα μουχλιασμένο φως
που λερώνει τις καρδιές τους

είναι χριστούγεννα
γονατισμένα
ντροπιασμένα
σαπισμένα
εξαρτημένα

λογική ακολουθία 17

με τόσα λαμπιόνια παντού
πως να μην είσαι πιο χαρούμενος

είναι χριστούγεννα
οι βιτρίνες στολισμένες
οι δρόμοι στολισμένοι
τα σπίτια στολισμένα
οι άνθρωποι στολισμένοι
είναι χριστούγεννα
πως γίνεται να μην είσαι πιο χαρούμενος

κόσμος στους δρόμους πιο χαρούμενος
αμάξια στους δρόμους πιο χαρούμενα
χαμόγελα πιο χαρούμενα κι από τα χαρούμενα
είναι χριστούγεννα
λαμπιόνια παντού
πως να μην είσαι πιο χαρούμενος

12.17.2010

ερ Ω τηση 20

μυρίζεις άσχημα

όπως μυρίζει ψόφιο ζώο την τρίτη μέρα

άπλυτη ντροπή - πως τολμάς να με πλησιάζεις

ΔΗΛΩΣΗ 29

ήσυχα κάθομαι και δεν ζητάω πολλά

εσύ όμως καλού κακού κράτα αποστάσεις

12.15.2010

when the eyes defy me

ανακάλ ΥΨΗ 25


είναι κι ο έρωτας
ένας άλλος τρόπος
να πεθάνει κανείς


αργά και προσεκτικά 19

είναι
γιατί πάντα είναι
πρώτα από όλα
ολόκληρες οι λέξεις
που έρχονται πρώτες από όλες
στο στόμα να προδώσουν

είναι
γιατί πάντα θα 'ναι
το χρώμα μιας μέρας
που δεν ξεθωριάζει σαν κλείνεις τα μάτια
και γέρνεις το κεφάλι πάνω σ' έναν ήλιο
που δεν αντέχει πια

είναι
μόνο είναι
μια στιγμή
που δεν χορταίνει 
ολόκληρους αιώνες
να καρτερεί την ανάμνηση
μιας καρδιάς
που είναι
μόνο είναι
το ταμπούρλο του Θεού

12.14.2010

από τον Νίκο (και) για μένα

Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές
κι ήταν η σχέση μας αυτές
χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ

Κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω
από εμένα πόσα δεν μπορώ

Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ...εσένα

Κι αν μείνει τ' όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό
ένα να να λες σαν να'ναι χθες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...

Έψαξα
έτσι ένα ψέμα σου να βρω
να μην μπορώ να τ' ανεχθώ
και δεν βρήκα ούτε ένα

Κι έπειτα
μέτρησα πάλι για να δω
αν είν' τα λάθη μου εδώ
και δεν έλειπε κανένα..



ήταν που ύπνος δεν μ' έπιανε
κι έζησα μια ολόκληρη ζωή μαζί σου
μέχρι να ξημερώσει

ανακάλ ΥΨΗ 24

σε κάθε όχι

ένα ναι ξενιτεύεται στα όνειρα

12.13.2010

δια ΛΟΓΟΙ 10

σφίγγω τα δόντια
τόσο σφιχτά που νιώθω να σπάνε μικρά
μικρά κομματάκια

αποφεύγω τις ομολογίες
μιλώντας συνεπαρμένος για τις
καιρικές μεταβολές που συντελούνται
πάνω από το κεφάλι μας

-αλήθεια;
-δεν θα μπορούσε να 'ναι ψέματα
-αναγκαστική αλήθεια
-δεν μοιάζει με ένα ΠΕΛΩΡΙΟ ψεματάκι;
-οχι
-μου θύμωσες;
-οχι
-θέλω να σε γνωρίσω στους φίλους μου
-είναι όμορφοι;
-είναι φίλοι μου
-πόσο νερό μπορείς να πιεις;
-όσο αντέχεις να 'χεις τα μάτια σου κλειστά
-σε φοβάμαι
-κι εγώ

12.12.2010

without my eyes

υποκύπτω 19

αλητεύω πάνω
σε
ά-
καμπτους δρόμους

δι-
ηγούμαι στη νύχτα
τα παρα-
μύθια της ημέρας για
να κοι-
μηθεί πριν την προ-
λάβει ο ήλιος την ανατολή

κι όλο δεν προ-
φταίνω να σου ε ξ η γ ή σ ω

12.05.2010

επιθυμία 23

να σε δω να μεγαλώνεις

σ' αυτό το σώμα πια

να μη χωράς

12.04.2010

ανακάλ ΥΨΗ 23

ένα μικρό μικρό κομμάτι μέσα μου

χωράει ολόκληρο τον κόσμο

μη μου στερείτε τη μορφή μου

αποκάλυ Ψ η 27

το πρόσωπο πάνω στο πρόσωπο
ελαφρά μετατοπισμένο
ακόμη πιο ελαφρά χαραγμένο
διάφανο
πέπλο

κατά τον απόπλου
χιλιάδες φίδια ακολούθησαν τα ίχνη
και ξοπίσω ελάφια χαρούμενα
και αμάξια με την όπισθεν και χειρόφρενο τραβηγμένο
σε μια μεταδοτική παραζάλη

δεν κράτησε για πολύ
ο χαφιές ήταν ανάμεσά μας
μ' ένα αδερφίστικο βήχα
πρόδωσε τη θέση μας

πλάκωσε άγριο φως
κι όλα χάθηκαν μέσα σ' απροσδιόριστο λευκό

12.03.2010

από τον Θάνο και τον Γιάννη (και) για μένα

Βαθύ βαθύ το πέσιμο
βαθύ βαθύ το ανέβασμα
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ`ανοιχτά φτερά του
Βαθιά βαθιά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα
ανάσα ωκεανού, ανάσα ωκεανού, ανάσα ωκεανού.
Βαθύ βαθύ το πέσιμο
Βαθύ βαθύ το ανέβασμα.



πλάι στο κύμα κάτι ψιθύρισα 
και τ' άκουσες μόνο εσύ
αγκαλιαστήκαμε σφιχτά
και χωρίσαμε

I shouldn't fear

ανακάλυ Ψ η 22

ραντεβού σ' ένα δρόμο που είχε όνομα
μέσα σ' ένα αμάξι μ' αναμμένα τ' αλάρμ
κι ένας προορισμός που ήταν ήδη επιλεγμένος
μέσα από μια καθοδήγηση πάντοτε θηλυκού ήχου

πάτησες γκάζι
σαν να μ' ένοιαζε ποτέ η ταχύτητα
ήθελες να προλάβουμε τις στροφές
ήθελα ν' αποφύγουμε τις λακούβες

στο ενδιάμεσο
άνοιξα το παράθυρο
έφτυσα την τσίχλα μου στα μαλλιά ενός περαστικού

στο ενδιάμεσο
άνοιξες το ραδιόφωνο
σιγοψιθύρισες ένα τραγούδι δίχως λόγια χωρίς να με κοιτάς

είπαν ότι σε παραπλάνησε μια ευθεία
είπαν ότι με διατάραξε μια ομαλότητα

ραντεβού σ' ένα δρόμο μέσα σ' ένα αμάξι
αρκούν για να εκτροχιάσουν έναν προορισμό

περισυλλέχτηκαν κουβαριασμένες προσδοκίες 
μη αναγνωρίσιμες

12.02.2010

θυμάσαι 13

καλώς ήρθες μουρμουρίζει ένας αισθησιακός ερημίτης
με τον ίδιο τόνο που σε αποχαιρετούν οι αριθμοί

κι εγώ που απαριθμούμαι
αμύνομαι υπέρ ονείρων απατηλών
κι έρωτος σαρκοφάγου

κι εγώ που δεν αθροίζομαι
αντιστέκομαι στη λήθη του ροχαλητού σου
και των υποσχέσεων που ταίριαζαν ωραία με τα μάτια σου

σ' αγάπησα χαζούλη και δεν ξέρω αν θα μάθω ποτέ αν σημαίνει κάτι αυτό

είπες
αν έχουν όνειρα οι αριθμοί
θα ονειρεύονται μέρες, μήνες, χρόνια

τη μέρα που σε γνώρισα
πόσες φορές σε φίλησα
πόσες σε πρόδωσα

κι αν έχουν όνειρα οι αριθμοί
ήταν 5 τα χρόνια
και το 3 μας ήταν ήδη αρκετό
κι ό,τι περίσσεψε γέννησε εφιάλτες
με κωδικούς, λογαριασμούς, τιμές
κι αριθμημένες πληγές νεκροτομημένου σώματος

καλώς ήρθες φωνάζει ένας αισθησιακός ερημίτης
με τον ίδιο τόνο που σε καλωσορίζει το άπειρο
ένας αριθμός απαλλαγμένος απ' την αρίθμηση

something to say

12.01.2010

απαρίθμηση 8

NUMBERS

10227

245458

883650519

επιθυμία 22

θα 'θελα να 'ναι όλοι εδώ
οι άνθρωποι π' αγάπησα
κι αυτοί που θα μ' αγαπήσουν

και της μικρής τουρτίτσας
όταν θα σβήνω το κερί
θα 'ναι η ευχή μου
μια ευχάριστη ανάμνηση
απ' ό,τι ήμουν
κι ό,τι θα γίνω
μέχρι να μην είμαι άλλο

11.29.2010

λογική ακολουθία 16

η πρώτη φορά είναι πάντα τζάμπα


κι αν λάμψει ο θάνατος στα μάτια σου


θα 'ναι κι η δεύτερη τζάμπα


στην τρίτη όμως


όπως και να 'χει


θα παρακαλάς να πληρώσεις

11.17.2010

trying to love me

προς εσένα 19

μου σκεπάζεις με τα δάχτυλα τα μάτια

μην παγώσει τ' όνειρό μου

χαμόγελο στα χείλη μου που δεν θα θυμηθώ

όταν ξυπνήσω με κλάματα και μιας μάνας αίματα

ανακαλύπτοντας μια γνώριμη ιστορία να διηγηθώ

11.15.2010

ανακάλυ Ψ η 21

τις νύχτες ακούγονται μόνο
της πείνας νιαουρίσματα
και βογκητά γαμησιού σαν κλάματα μωρού

χαθήκανε τα σκυλιά  απ' τη γειτονιά
κι οι γάτες μάς φοβερίζουν
μιλώντας ακατάπαυστα
για την εξαίσια καταγωγή τους

11.13.2010

I am expecting visitors

αργά και προσεκτικά 18

ακούω τα λόγια των
με περισσή προσοχή στις καταλήξεις
παρατηρώ τις κινήσεις των
διαβάζοντας το θυμό τους που αναγράφεται στον αέρα
και τα δάκρυα που δεν έρχονται
δεν είναι ν' ανησυχεί κανείς
ξεχάσαμε να πληρώσουμε το νερό
τώρα που είμαστε επαναφορτιζόμενοι

κι επειδή κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ
συμπεραίνω
θα έλεγα σε κάποιον που δεν του καίγεται καρφί 
επιμένω
να αποζητάω λίγο ζεστό νερό
ένα ποτήρι γάλα
και λίγο φως αναμμένο

ανακούφισης
των κόκκινων ματιών
που πείνασαν για τη ζωή μας

11.09.2010

από τον γιάννη και τον μανώλη (και) για μένα

Ν' ανοιγοκλείνει η κουρτίνα και πίσω να φεύγουν,
να 'ρχονται εδώθε, να μας αγγίζει η πνοή των,
κι οι τεμπελιές μας οι αθώες που πάντα μας ρεύουν,
ν' ανοιγοκλείνουν κι αυτές, δροσισμένες μαζί των.

Μαζί μ' εκείνες, που πλάι μας με λύσσα βρυάζουν,
μες την αυλή, στο σαλόνι, στον πολυθόρυβο δρόμο,
που μας κοιτάνε, μας γνέφουν, γελούν και φαντάζουν
προς τη ματιά μας και στ' όνειρο και με πανέρια στον ώμο.

Στο γλυκολάλο τ' αέρι, ανεμίζει και φέρνει
τα προσωπάκια τους όλα, γλυκά, ροδισμένα,
είναι ξανθές και μελάχρες, λαχτάρα τις παίρνει
γι' αυτά τα μάτια μας σε γλυκό δάκρυ λουσμένα.

Θα μπουν μαζί και θ' απλώσουν τα χέρια,
θα μας χαϊδέψουν μαλλιά, στον αγέρα σπαρμένα,
θα μας μιλήσουν γλυκά σ' αγκαλιάσματα αιθέρια,
θα μας φιλήσουν με χείλη απαλά, μυρωμένα.

Κι όπως η βάρκα, το κύμα μες στο μαϊστράλι,
όπως σαλεύουν να φτάσουν, ν' αγγίσουν στο μώλο,
έτσι τις σέρνει σε μένα, κοντά στ' ακρογιάλι,
εν' αεράκι, ν' αδειάσει το τσούρμο τους όλο.

Να ξεχωρίσουνε τέλος τα σώματα εμπρός μου
απ' την ανοιγμένη κουρτίνα στήλες να προβάλλουν,
από μακριά κι αν φθασμένες, τα πέρα του κόσμου,
να γίνουν σωστές σιλουέτες, χωρίς ν' αμφιβάλλουν.

Κι όλο να τρέμει η κουρτίνα, κοντά στο φεγγίτη,
όλο ν' αμπώχνουν οι πρώτες, λαχτάρα να ιδούνε,
ναν τις ιδώ να γεμίζουνε τέλος το σπίτι,
να μη χωρούν και να μείνουν και στην αυλή να μιλάνε.

Ήρθαν, μα δεν τις θέλω τόσες κοντά μου,
είναι πάρα πολλές, με κουράζουν, μ' αλλάζουν,
παρ' τες, μητέρα! να φύγουν, αν ήρθαν, -αλιά μου-.
Ολα τα βίτσια μου αν δουν, θα σπαράξουν.

Είναι πολλές, ένα πλήθος εγκάρδιο για μένα,
γιατί δεν ήπια παρά την ψυχή των,
μόνο τα λόγια τους άκουσα, μάνα μου, τα χαϊδεμένα,
κι ύστερα φύγαν, ήταν πάρα πολλές, προς τη γη των.

Είχα φυλάξει βαθιά μου μονάχα τη χάρη,
μονάχα τ' όνειρο - δεν ονειρεύομαι τώρα;
Χωρίς ν' αφήνουν κανέναν ίσκιο κι αχνάρι,
τις είχα ιδεί να μου φέρνουν περίσσια τα δώρα.


11.08.2010

θυμάσαι 12

άπλωσα το χέρι μου
για να

και χρόνια
βροχές
και καλοκαίρια
ξανά και ξανά

θυμάμαι

άπλωσα το χέρι μου

αποκάλυ Ψ η 26

τα σαλιγκάρια δραπέτευσαν μέσα από την κατσαρόλα

συγνώμη που προκαταβάλω την πρόθεσή τους


ως το πρωί γέμισαν όλους τους τοίχους με την κολλώδη βλέννα τους


δηλαδή τη μίξα τους


κι εμείς δεν ακούσαμε τίποτα

όχι ότι είμαστε κουφοί

ούτε ότι αδιαφορούμε για τέτοιου είδους εξελίξεις

αποσυρθήκαμε στα ενδότερα δωμάτια


σίγουροι πως θα βράσουν ήσυχα μέσα στο καβούκι τους


δηλαδή το σπίτι τους

σίγουροι πως θα πεθάνουν ήσυχα

χωρίς να μας ενοχλήσουν

11.06.2010

11.04.2010

μονορούΦι 11

περίμενε να σε καλέσω μέσα μην τους δείχνεις ότι περιμένεις από το θάνατο που μας καρτερούσε σάμπως να μπορούσαμε να προσκαλέσουμε το φως μέσα σ' αυτήν την τρύπα που κατοικώ κι αφουγκράζομαι τις κινήσεις των τεκτονικών πλακών ελπίδα κι ανάσταση σε μια πράξη και μια κάλτσα φορεμένη ανάποδα στο ΕΝΑ πόδι και στο ΕΝΑ που κατοικεί μέσα στα πολλά αφού δεν υπήρξε το χέρι της ούτε το βυζί της στρογγυλό και μαλακό σαν το θάνατο που μας καρτερούσε κι αν υποστηρίζαμε τους ανόητους ήταν γιατί γελάγαμε με την καρδιά μας μέσα σε καιρούς που δεν υπήρχε πια ούτε ελπίδα ούτε ανάσταση.

κόκκινο 10



αργά και ταπεινωτικά



θυμάσαι 11

το ζεστό αεράκι που μας προσπερνούσε
κι εμείς που 'μασταν μικρά

αγχωθήκαμε χωρίς λόγο
για αυτήν την παράλογη θέρμη
που μας προσπερνούσε

may I trust you?

what is he doing?

mom?

θυμάσαι 10


λίγο αίμα στα χέρια



είναι αστείο
και κανείς δεν θα μπορέσει να γελάσει
θα στριμωχτούμε στο βαγόνι
παρακολουθώντας τις στάσεις που αλλάζουν
και το διπλό μας είδωλο να μας περιφρονεί

11.03.2010

αποκάλυ Ψ η 25

περνάνε τα βράδια
οι σκιές στο πρόσωπό σου
κλέβουν απ' το φως
περνάνε τα χάδια
τα βράδια
το φως στο πρόσωπό σου
γερνάνε τα μάτια
κλέβουν τα χάδια
το φως στα βράδια
οι σκιές
το φως στα βράδια
το πρόσωπό σου

φωτιές στο βουνό
παγωμένες σκέψεις
το παράθυρο στο σπίτι
οι σκιές
κι οι φωτιές
το βουνό και το πρόσωπό σου
γελάνε

δεν ήρθα για να σ' αγαπήσω
δεν θα φύγω αν δε σε μισήσω

11.01.2010

hybrid

jungle

whirlpool

10.30.2010

προς εσένα 18

χοροπηδηχτά βαδίζω
πότε στο ένα πόδι πότε στο άλλο πόδι

γυρίζω πίσω και σε κοιτάζω
πότε με το 'να μάτι
πότε με τ' άλλο μάτι

δεν είσαι ποτέ ο ίδιος

και 

χοροπηδηχτά βαδίζοντας
πότε στο ένα πόδι
πότε στο άλλο πόδι

απομακρύνομαι

10.22.2010

πειραχτήρι 15

κρατημένοι από τα χέρια
και λίγη καύλα στ' αχαμνά
περπατήσαμε τη λεωφόρο

κρατημένοι από τα χέρια και λίγη 
καύλα στ' αχαμνά
προχωρήσαμε στ' αδιέξοδο

κρατημένοι από
τα χέρια και λίγη καύλα στ' αχαμνά
αφήσαμε τις προφάσεις

------------------------------------------

σάμπως θα σου πουν για 
το άγαλμα που κατοικεί στις αλλήθωρες 
πλατείες που βουλιάζουν στις 
καρδιές μας

μικρό μου ξωτικό
παραμέρισε τις δικαιολογίες
και κατέβασε τα βρακιά σου στον κόσμο

μη τύχει και ζητήσουν τα λεφτά τους πίσω

λογική ακολουθία 15

κωλοτούμπες στο πάτωμα
μετά
κωλοτούμπες στον αέρα
στο τέλος 
κωλοτούμπα στο κενό

Acknowledge


10.17.2010

παρότρυνση 21

κάποτε

πριν να 'ναι πολύ αργά

αυτή η περίεργη γραμμή στην παλάμη μου

αυτή η περίεργη διαύγεια πάνω από νεκρό σώμα

10.16.2010

υποκύπτω 18

ένας νέος άντρας κατέβηκε από το βουνό
μ' ένα ατρόμητο "γιατί" στο πρόσωπό του

τατουάζ χαραγμένο σ' όλο του το σώμα
χαραγμένο με λαξευμένη πέτρα και χρώμα τ' ουρανού
και χρώμα του νερού
κρατάει στα χέρια του μια πεταλούδα που δεν μπορεί να πετάξει

σου θυμίζει τα όνειρα που γεννήθηκαν κάτω από τον αδιάκριτο ήλιο του καλοκαιριού
επειδή το καλοκαίρι είναι πάντα ένα άλλοθι

βαθιές ανάσες με τον ήχο των κυμάτων πλεγμένες
είναι τα πόδια του συνέχεια βρεγμένα
και τα μάτια του κουβαλούνε μια φωτιά σαν αμαρτία

κοκκινίζουν τα μάγουλά σου 
αποφεύγεις το βλέμμα του
γνωρίζεις όπως όλοι πια
ό,τι πρέπει να του δείξεις τον δρόμο

γνωρίζεις πια την αναγκαιότητα του αίματος


10.15.2010

ο Διονύσης κι η Δόμνα (και) για μένα

ξηραίνεται το στόμα και γλυκίζει το σάλιο
φιλί στο μάγουλο κι ένα όνειρο μεγάλο

 

λογική ακολουθία 14

βιαστικές αναχωρήσεις
ανήμερα μιας ευτυχούς συγκυρίας

παρακαλώ την ελπίδα που κουρνιάζει
και το παγάκι που αργολιώνει στον νεροχύτη

ευημερία στο ξερόχορτο που φυτρώνει στις χαραμάδες
απουσία του ονείρου

από τον φεγγίτη θα τρυπώσει πάλι ο φόβος

10.03.2010

αποκάλυ Ψ η 24

οι αγάπες
οι αγάπες
προσπάθησα πολλές φορές
οι αγάπες
οι αγάπες
προσπάθησα πολλές φορές


Τώρα έχω ένα δικό μου κοιμητήριο χωρίς σταυρούς, καντήλια ή κεριά
χωρίς ονόματα, φωτογραφίες ή βάζα με φρέσκα λουλούδια από ανθοπωλείο


Το επισκέπτομαι κάθε Κυριακή
τότε
πριν νυχτώσει
πριν ξημερώσει


οι αγάπες
οι αγάπες
τι κι αν προσπάθησα πολλές φορές

10.02.2010

inside me

9.30.2010

αποκάλυ Ψ η 23

στις ζεϊμπέκικες στροφές ζαλίζομαι
και σωριάζομαι μονάχος

πως να γελάσω τώρα μ' ανοιγμένο κεφάλι
πως να δεις την καρδιά που καίγεται μέσα στα αίματα

στις ζεϊμπέκικες στροφές ζαλίζομαι
και σωριάζομαι
ο πούστης
η αδελφή

πως να γελάσω τώρα
με μια καρδιά που καίγεται
η λούγκρα
ο τρύπιος

παλαμάκια μου χτυπάει μια κατσαρίδα
και το τελευταίο κουνούπι σ' αυτό το σπίτι
κερνάει το αίμα μου στα παιδιά του

κι εγώ
στις ζεϊμπέκικες στροφές ζαλίζομαι
μονάχος
χαρούμενος
αλλιώτικος


ίδιος

9.29.2010

επιθυμία 21

θα γράψω τ' όνομά μου
πάνω στην άμμο
χαζεύοντας τον φθόνο των κυμάτων

9.25.2010

ερ Ω τηση 19

πες μου τι

αξίζει

όλη αυτή η

προσπάθεια να

κρατήσω

τον ρυθμό;

9.20.2010

πειραχτήρι 14

στην χέστρα όταν κάθομαι
τον κώλο μου κρυφοκοιτάει
η θάλασσα

και η μικρή μου η κλανίτσα
της κλείνει το μάτι
σαν δυο συνωμότες στο ίδιο το χέσιμό μου
το έγκλημά μου


ΠΡΟΔΟΤΕΣ

ΖΗΤΩ Η ΔΥΣΚΟΙΛΙΟΤΗΤΑ

9.19.2010

αποκάλυ Ψ η 22

οι πληγές στη ψυχή μου έχουν μολυσμένους κυνόδοντες
ουρλιάζουν κάθε βράδυ εκτός από την πανσέληνο
κι αν θες το πιστεύεις μιας κι έχεις χρόνια να πάρεις
το φεγγάρι αγκαλιά

θυμάμαι ακόμα θα σου πω
αλλά να μείνει μεταξύ μας
κατίνα αναγνώστη
το barbie κουκλόσπιτο που έκανα να ζητήσω
και με τράβηξε ο πατέρας από την ξανθιά μου φαβορίτα
και μ' έσυρε μέχρι το αυτοκίνητο
ουρλιάζοντας μέσα στο πολυκατάστημα παιχνιδοπωλείο
παρατηρώντας μετά από χρόνια
τα μάτια των πελατών
που δεν χόρταιναν την τιμωρό κακοποίηση να λαμβάνει σάρκα και οστά μπροστά τους

δεν πέσαν οι πωλήσεις
δεν μάζεψαν τα σάλια τους
πολλοί τεμαχίστηκαν από τις αυτόματες πόρτες εισόδου/εξόδου
υπό το σκοτεινό μάτι των φωτοκυττάρων

ίσως και να είχα κάποιες ενοχές
αλλά δεν είναι καιρός για τέτοια τερτίπια

9.07.2010

απαρίθμηση 7

πάνω στα δυο μου χέρια

ξεφύτρωσαν αιώνες

κάτω από τα νύχια μου ευδοκιμεί μια σύγχρονη απειλή

πάνω στα δυο μου χέρια

ξεπούλησαν δυο φλόγες

κάτω από τα νύχια μου φυλάγεται από τη βροχή το λίγο χώμα
ευχή

που προσκυνώ;
ποιον χαιδεύω;
θα σου πιάσω τον πούτσο
μη μιλήσεις
δεν έχω ντροπή
είμαι από κάρβουνο
που σκέπασε τον ουρανίσκο

το φίδι στον αστράγαλο σφιχτά τυλιγμένο

τα ψέματα στη γλώσσα μου παίζουν με τις γεύσεις
χοροπηδώντας μεγάλους διασκελισμούς

από σύμπτωση δεν με βαραίνει η μοίρα μου
το σκουριασμένο μου κεφάλι που κουδουνίζει ξεχαρβαλωμένους νευρώνες
αντηχεί μια ανόητη κι αναγκαία μοναξιά

τι άλλο να πω;
αμφισβήτησα το χρώμα των ματιών μου
τον ψίθυρο που έγινε πληγή
και τη φωτιά που λιποτακτεί κάτω από μαύρα σύννεφα βροχής

9.04.2010

διάλογοι 9

-πάρε φόρα

-δεν χρειάζεται πια

μίκρυνε το κενό
μεγάλωσε το βήμα μου

- πάρε βαθιά ανάσα

- τα πνευμόνια μου είναι τρύπια

φώλιασε στα στήθια μου ο φόβος
μικρές μικρές αόρατες καρφίτσες στον αέρα

- κάνε μια ευχή

- δεν είμαι πια παιδί

τι τα σκαλίζεις τώρα τα παιδικά μας χρόνια
ποιος σε έστειλε, που θα με πας, γιατί δεν με γαμάς
πια

8.26.2010

escaping

8.25.2010

λογική ακολουθία 13

ψαχουλεύω λίγα κέρματα στην τσέπη μου
μετά από δύο χρόνια είναι τρύπια κι όλο το ξεχνάω
ήδη από τώρα
και χάνω τα λίγα κέρματά μου
πάνω από το πεζοδρόμιο κάτω από την άσφαλτο
μέσα στις σόλες των περαστικών έξω από τον χρόνο που διαβαίνει

φιλιά δεν σώθηκαν

αστέρια λερώθηκαν

ύπουλα τα μάτια που μ' αγγίζουν

αγκομαχώ για λίγο ουρανό

8.23.2010

αργά και προσεκτικά 17

ούτε τα ξενύχτια πάνω από το προσκέφαλο

ακέφαλο σχήμα

ερωδιός

μόνο το όνομα γνωρίζω
το σχήμα το υποψιάζομαι
την ουσία την αγνοώ

δεν έχει σημασία, λέω τώρα εγώ
εσύ θα μεγαλώσεις και θα πεθάνεις πριν από μένα, λες

φιλιά στα δάχτυλα που μ' αρέσουν και ένα κεφάλι έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου ανεμίζει σαν μια μπάλα άμμο και χάνεται, δηλαδή σκορπίζει για την ακρίβεια

κάτω από τη γλώσσα μου κρύβεται λίγη ζωή ακόμη
τόση όση χρειαστεί
και συ όπως και γω ξυπνάμε χωρίς να αλλάξουμε πλευρό

τώρα πλησίασε κι έλα κοντά μου
άλλη μια αγκαλιά θα σου χαρίσω
στο μάγουλο θα σε αγγίξω
όμορφη σιωπή στα μάτια μας κυματίζει

μικρέ μου κατεργάρη
ευτυχώς που τίποτα ανάμεσά μας δεν είναι εύκολο

8.18.2010

παρότρυνση 20

να μη μου τα λες όλα
μόνο
να μου λες γι' αυτά που δεν θες να μου λες

και κάποτε θέλω
να μην υπάρχει κάτι που δεν θα θες να μου πεις

τώρα
πες μου ότι θα προσπαθήσεις
κι ας είναι αυτό το πρώτο που δεν θες να μου πεις

χαζούλη μου
ας είναι αυτή μια αρχή
ανόητη κι απλή

8.02.2010

ο Γρηγόρης κι ο Πασχάλης (και) για μένα

σηκώνει τα χεράκια του για να φτάσει το χερούλι της πόρτας
προσπαθεί να μην κάνει φασαρία κι έχει γυμνά τα ποδαράκια του
είδε ένα όνειρο και φοβήθηκε
σαν να μην πρόλαβε να πει ένα σ' αγαπώ με τρεις λέξεις


7.17.2010

αργά και προσεκτικά 16

ποτέ δεν ρωτάς αν είναι κατάλληλη ώρα
τρυπώνεις στη σκιά ενός δέντρου καταμεσήμερο καλοκαιριού
και στρατολογείς τις στριγκλιές των τζιτζικιών

ποτέ δεν σε περιμένω κι ας είναι κατάλληλη ώρα
αντιμέτωπος με τα αγάλματα στις κεντρικές πλατείες
γλύφω το φως στις λευκές επιφάνειές τους
υγραίνοντας μια αδιάλυτη σκληρότητα

ποτέ δεν θα μας χωρέσει αυτή η επιθυμία

είμαι ένας ακόλουθος της πιο ανεπιτήδευτης αιματοχυσίας

ΔΗΛΩΣΗ 28

κάτω απ' το κρεβάτι μου

λιμνάζουν οι έρωτες που περιφρόνησα

κόκκινο 9

με παρακάλεσες

με τα μάτια

με τα χείλη

με τη γλώσσα


δεν ήλπιζα
δεν πίστευα
ήμουν καυλωμένος

7.16.2010

ανακάλυ Ψ η 20

περνάνε οι μέρες
οι μέρες από κείνη τη μέρα
τη μέρα μας

τα χέρια μου κρατήσανε τις διαδρομές του δέρματός σου
τα χείλη μου την αμήχανη καυλωμένη εκπνοή σου

τώρα άμμος σκεπάζει τη θάλασσα
τώρα μπορώ ελεύθερος να γελάω

7.14.2010

7.13.2010

ενασωμα5

κατιθασουπωανυποσχεθεισοτιδενθαγελασεισκαποτεηρθανεδυοφιλοικαιμουχτυπησαντηνπορταναζητησουνενεροκαιτουσεδιωξαμεφωνεσκαικλαματαλεγοντασπωσητανπιααργαγιαμεναπεθανατημιαφοραπουμουανηκεκιαυτοιδενμιλησανεουτετουσκακοφανηκεκαιφυγανεκαιπηγανεστοδιπλανοσπιτιχτυπωντασμετηνιδιααταραξιατηνπορτα

7.12.2010

πειραχτήρι 13


παρτουζιάρη αγαθιάρη μου


7.11.2010

κόκκινο 8

γυρίζεις το κεφάλι και με κοιτάς με την άκρη του ματιού

"μη"


ανείπωτες ομολογίες που παίζουν το παιχνίδι τους

under the dark


on his bed
playing dead

μονορούφι 10

πόσος καιρός να μου δοθεί σε μια ξεφτιλισμένη ιδιοσυγκρασία συγκράτησης των πυλώνων του ουράνιου στερεώματος που απαιτεί την ανορθόδοξη κλίση της κεφαλής ημών και με προσευχή σ' αναζητάω στα λιμάνια των καιρών και της αδιάντροπης στιγμής που παραμονεύει κάτω από τα φύλλα του καλοκαιριού και μέσα στον καύσωνα του χιονιού που σκεπάζει τα ματοτσίνορά σου λεπτές λεπτές γραμμές λευκού που υπονομεύουν κάθε έννομη διάθεση ασπίλωτης κατάρας που συντίθεται από γλώσσα και δόντια σε διαδικασία λεύκανσης αρνούμενα το παρελθόν κάθε συντροφικής συνήθειας και ηδονής.

7.09.2010

λογική ακολουθία 12

ήρεμα θα κυλήσει το βράδυ

δεν θα μ' ενοχλήσεις

δεν θα σ' ενοχλήσω

7.08.2010

βατραχούλη μου καλέ

απαρίθμηση 6

είναι που δεν έχεις κάποιον να μιλήσεις
για αυτό είσαι εδώ
γίνομαι ενοχλητικός;
ίσως

που να βρω λίγη βεβαιότητα μέσα σε τόση μοναξιά

μ και ν και ξ

μο να ξια

με νε ξες

μ και ν και ξ

περίεργος συνδυασμός

μ και ν
όπως μουνί
όπως μάνα

κι ένα ξ
ξερό
ξένο


περίεργος συνδυασμός

κάποιο ρόλο θα παίζουν και τα φωνήεντα
δεν έχω όρεξη να το παιδέψω άλλο
κάνε κάτι και συ
χρόνο έχεις
αφού με διαβάζεις

τι χρώμα έχει ο μενεξές;
δεν τα ξέρω όλα. δεν ξέρω καν πως μοιάζει αυτό το λουλούδι
μόνο ότι είναι λουλούδι ξέρω

τι χρώμα έχει ο μενεξές;
και γιατί μου μοιάζει σαν όνομα όπως λέμε Βασίλης, Γιώργος, Θοδωρής;

είναι εκνευριστικό να διαβάζει κανείς ερωτήσεις.
Διαβάζει κανείς για να βρει απαντήσεις.

Δεν έχω απαντήσεις
μόνο μία έλλειψη
σαν μια λακούβα που δεν γεμίζει

01:27

κάπως πρέπει να τελειώσει αυτό

01:28

01:29

01:30
δύο μηδενικά στα τέσσερα
θα αρκεστώ σε αυτά
αν και σε μισή ώρα θα μπορούσα να 'χα τρία στα τέσσερα
θα αρκεστώ σε αυτά
αφού βαριέμαι να μετράω τα λεπτά που περνάνε

πήγα να πω φεύγουνε
αλλά συγκρατήθηκα
και το εξομολογήθηκα

7.05.2010

παρότρυνση 19

χτύπα μου το ντέφι
τα πόδια στο χώμα

κι ένα ακόρντο απ' τη βοή του δρόμου

τα βήματα θα μου τα δείξει η πείνα



διάλογοι 8

μ' ένα μαλλί της γριάς και μ' ένα μπαλόνι κόκκινο
διαγράφεις απροσάρμοστη τροχιά
ανάμεσα στ' αστέρια και τα σώματα

οι πλανόδιοι ζηλεύουν το ανάλαφρο βήμα σου
και οι περαστικοί σιχαίνονται τα πόδια σου
κανείς δεν υποψιάζεται ότι είσαι κρεμασμένος και παρασύρεσαι

από ό,τι

ήταν

και το μυστικό
όπως και το φανερό
όπως το νερό
και το όνειρο
χλευάζουν τα λόγια και τον νεκρό



είναι το σπίτι μου άδειο
και οι αγκαλιές μου περισσεύουν

ξεπουλάω

κι αλλάζω παρά τη θέλησή μου

όπως κάθε μετανάστης κι εραστής που 'χει πολλά να χάσει

στην βαρβαρότητα των επιλογών και την αδιακρισία της αδιαφορίας
θα τους έλεγες φίλους
μικρά αδέρφια όμορφα κι αγέννητα
απαγκιστρωμένα

σώπασε δεν είναι η νύχτα που σε πονάει
είναι αυτός ο φωτεινός κακοήθης όγκος
που φουσκώνει
και ριζώνει μέσα στα μάτια μου
και στα μάτια σου

και τώρα θυμήθηκα ότι μου αρέσει να μοιάζουμε
αλλά το μυστικό και το φανερό
το νερό και το όνειρο
τον νεκρό χλευάζουνε



θα μας επισκεφτεί το τσίρκο
κι ας έχει χρόνια να βρει το δρόμο του στη γειτονιά μας
και θα 'χει μαλλί της γριάς και κόκκινα μπαλόνια
να τα μοιράζουν εκπαιδευμένα μαϊμουδάκια
για να 'χει άλλοθι η καλή πρόθεση

ο ελέφαντας
ο ρινόκερος
η καμηλοπάρδαλη
ο κλόουν
κι ο σαλτιμπάγκος

είναι φίλοι μου που πονάνε
στην προβοσκίδα
στο κέρατο
στο μακρύ λαιμό
στην κόκκινη μύτη
και στα μεγάλα παπούτσια

- θα ρθεις μαζί μου

- αν μου κρατάς το χέρι

- κι ας κλέψουμε εμείς το θέαμα απ' τους φίλους μας

- κι ας μας χλευάζουνε

- κι ας μην καταλαβαίνουνε

- κι ας φοβούνται

κάθε τσίρκο
κάθε κόκκινο μπαλόνι
κάθε όνειρο

δακρύζει

ανάμεσα στ' αστέρια και τα σώματα

κι ο νεκρός που τυχαία σκοντάφτεις πάνω του
για το μυστικό και το φανερό
το νερό και το όνειρο
κάτι θα 'χει να σου πει

χωρίς λόγια